Tien miljoen mensen + zes

ill860
Matthijs en Rosa Geluk | Plaatsingsdatum: 19 maart 2016 | Peru

We zijn er! We zijn eindelijk in Peru! Na een lange reis van 12 uur vliegen waren we allemaal gaar. Wat een onderneming met met 6 koffers en 6 tassen en handbagage en vier vermoeide kinderen. Een busje stond klaar en daar moest al onze bagage in. Zo snel als in het spelletje Tetris wist de taxichauffeur alles precies in het busje te stoppen, zodat er nog precies drie plekjes op de achterbank overbleven waar Rosa met de kids kon zitten. En dan lekker slapen in ons appartement, tenminste, dat dachten we. Bij de poort  wordt ons verteld dat het apartement al verhuurd is aan een stel jongeren uit Israel. Dus, je komt er niet in. Stonden we daar op straat. Geen huis in Nederland, geen huis in Peru. Bij het inleveren van onze sleutels in Nederland zeiden we het al: we zijn zwervers geworden: niet dakloos, maar wel thuisloos.
Al snel besloten we maar een hotel te zoeken. Je recht gaan halen heeft op zo'n moment echt geen zin. De chauffeur bracht ons naar een keurig hotelletje. Uitgeput maar blij met een bed en koude (heerlijk in die warmte!) douche vielen we als een blok in slaap. Na wat belletjes heen en weer en een excuus van de verhuurder konden we er de volgende dag alsnog in. En het bevalt ons prima. Alles is aanwezig,  de buurt is rustig en dichtbij zit een heerlijk park waar de kinderen heerlijk kunnen spelen. Het leuke aan het park is dat we daar op een ontpannen manier wat mensen konden spreken. Zo was er een nanny met een klein meisje, een man die voor zijn werk in Miraflores was, bruiloftgasten met een nieuwsgierig jongetje, een moeder met een vrolijk meisje die van alles van ons wilde weten, een zwangere vrouw met haar moeder. Eigenlijk vragen ze allemaal als eerst: 'Vier kinderen?! Allemaal van jullie?! Is wel druk hè?' Maar het is leuk om op deze manier een beetje te oefenen met het Spaans. De kinderen komen ons vragen: 'Hoe zeg je "Kijk, daar zit een wespennest!" of  "Wil je met mij met de bal spelen?"' Al doende vinden we zo onze weg in deze miljoenenstad. Tien miljoen mensen wonen er. Of zoals Joas opmerkte: nu zijn het er tien miljoen plus zes!
 
In principe is Peru een arm land. Als je met de taxi door Lima rijdt, kom je het overal tegen. Iedereen probeert een paar centen te verdienen met het verkopen van speeltjes, eten, snoepjes, fruit, tasjes, je kunt het niet zo gek bedenken. Vuilnis ligt op straat en veel huizen zijn nog niet afgebouwd. Maar deze eerste twee weken zaten we in Miraflores, één van de rijkste wijken in Lima. Dat merk je aan de nieuwe auto's die overal rondrijden, er wordt dagelijks geveegd dus het is er relatief schoon. Er zijn grote supermarkten waar echt alles te krijgen is, hoewel alles bijna altijd een stuk duurder is dan in Nederland. En in het park worden elke maandag de bloemen ververst. Gewoon uitgegraven en er komen nieuwe voor terug. Maar ook op zondag zagen we het, toen we in Miraflores naar de kerk gingen. Echt een rijke kerk. Op het terrein was een enorm gebouw waar werkelijk alles in zat. Een enorme zaal compleet met camera's, de dominee geprojecteerd op een groot scherm, en een professionele band. Wel grappig is dat iedereen bij de ingang een papier en pen krijgt om mee te schrijven met de preek. Onder deze zaal is nog een zaal voor de tieners! En voor de kinderen was er per leeftijd een lokaal waar mensen met ze speelden, knutselen, zongen en ook een bijbelverhaal vertelden. Onze kinderen vonden het even spannend, maar eigenlijk deden ze gewoon mee. Echt leuk om te zien! Na de dienst kon je in het restaurant van de kerk eten en even in hun boekwinkel rondneuzen. En nog een leuke tip voor onze kerk: er was ook een soort kraampje waar je tweedehands kleding en -spullen kon inleveren en krijgen! Goed idee toch!? Zo worden er per zondag vier! diensten gehouden! Enorm!!
Het was het bijzonder om de eerste zondag daar het avondmaal mee te vieren. Door de hele kerk gingen schalen rond met brood en miniglaasjes wijn. Het is mooi om te beseffen dat we uiteindelijk allemaal één kerk zijn als we dezelfde God dienen. Wij nu hier met de Peruanen, maar met jullie in onze gedachten.  We hopen dat door onze verhalen de band levend blijft, ook al zijn we ver weg. De komende jaren hopen we steeds iets te kunnen delen van het leven van de Peruaanse kerk!
 
Een hartelijke groet van Matthijs en Rosa en de kinderen

Reageer op dit artikel