Toekomstdroom van een tachtiger

ill860
Kees en Claudia Geluk | Plaatsingsdatum: 25 februari 2019 | Costa Rica

“Hoe gaat ermee?” “Elke dag weer een beetje ouder”, antwoordt één van de mannen in het bejaardentehuis. Hiermee verwoordt hij het gevoel van de meesten. Maar niet van allen. Eén van de mannen telt de dagen als een kind dat al maanden van tevoren van zijn verjaardag droomt…

Het is geen doorsnee bejaardenhuis waarover we het hier hebben. Het is een opvang voor bijzondere gevallen. De meesten hebben geen kinderen die voor ze zorgen. Sommigen zijn achtergelaten op een ziekenhuisbed, terwijl ze al beter waren. Anderen zijn van de gevangenis naar het bejaardenhuis gegaan. Ze moeten nog steeds hun straf uitzitten.

In het tehuis is iedereen gelijk en wordt op dezelfde manier behandeld, met respect voor het leven. Men ontvangt aandacht en ook heel veel liefde. Het bejaardentehuis is één van de vele initiatieven van stichting Génesis, de stichting waarmee ik (Claudia) in contact ben mee gekomen en waar ik nu voor werk.
Samen met Francisco *) wandel ik door de gang. Het is een man die vertrouwen inboezemt. Een heel aardige en respectvolle man. Echt een opa figuur. Hij vertelt me dat hij 82 jaar oud is en vier kinderen heeft. Veertig jaar geleden heeft hij ze voor het laatst gezien. Hij heeft nog negen maanden straf te gaan. Een gevangenisstraf van veertig jaar vanwege oplichting, iets met cheques. Hij telt de dagen. Wanneer zal hij er uit mogen? Wanneer zal hij vrij zijn? Wanneer kan hij naar huis? Terug naar huis: hoe zal dat zijn? Opnieuw zijn kinderen zien, en zijn kleinkinderen? Mogelijk herkennen zijn jongste kinderen hem niet eens. Hoe zal het zijn om in een volledig veranderde wereld te komen, heel anders dan veertig jaar geleden? Hij kent die wereld alleen maar van radio en tv, waar veel gesproken wordt over geweld, overvallen, drugs en moord. Terug naar een veranderde en individualistische samenleving? Ik begrijp nog niet waarom er zulke lange straffen zijn. Willen ze veroordelen, straffen, hoe lang moet dat doorgaan? Wat wil men bereiken met zulke grote straffen? Krijg je je tweede kans pas in het bejaardenhuis?

Francisco  heeft veel ontbeerd en geleden. Hij is geslagen, hij heeft op de vloer geslapen en in de toiletten. Hij zat soms met 80 man in een cel van 40. In de gevangenis is hij tot geloof gekomen. Op dit moment woont hij al weer 5 jaar in het bejaardenhuis. Hij deelt nu met slechts één ander zijn slaapkamer. Hij kan vrij rondlopen door de tuin. Hij mag alleen niet het hek uit. Door dat hek heen kan hij de grote straat vol toeterende auto’s zien. Hij voelt zich blij dat God goed is. Hij is zijn Bron en hij ervaart dat God hem beschermd heeft en in zijn gezondheid voorziet.

Iedere woensdag gaan we met het ‘ministerie van liefde’ van de stichting Génesis naar het bejaardentehuis. We nemen de mannen mee naar een kapel om samen een dienst te houden. Ze zingen mee en antwoorden op de vragen van de predikant. Francisco ervaart dat God hem vergeven en bevrijd heeft. We kijken allemaal uit naar de dag dat hij eindelijk ook vrij is van zijn straf. “Dit keer ga ik de dingen góéd doen”, zegt Francisco.

*) gefingeerde naam

Reageer op dit artikel

Geen Facebook? Reageer dan hier.