Uit het oog, maar niet uit het hart

ill860
Webredactie  | Plaatsingsdatum: 2 juni 2020 

De coronacrisis is voor ons allemaal een gekke, rare tijd. We missen elkaar. We zijn beperkt in het opzoeken van vrienden of familie, het knuffelen van oma en opa. Sociaal contact blijkt een stuk belangrijker voor ons welzijn dan sommigen aanvankelijk hadden gedacht. Ook in de kerk wereldwijd heeft dit merkbaar een effect. Toch weten de jongeren in de kerk van Peru én in Nederland elkaar te vinden. 

Pastor Gerardo Castro en zijn vrouw Ysabel (die ook op de GZB dag zouden spreken), voorgangersechtpaar van een Presbyteriaanse gemeente (IEPRP) in Trujillo, Peru vertellen hoe de jongeren uit de kerk nu online samenkomen.
 
'Voor ons kwam de pandemie plotseling. Alles veranderde. En we beseften hoe belangrijk de kerk was, onze samenkomsten. Elkaar ontmoeten, elkaar knuffelen en dingen met elkaar delen. Aanvankelijk trof het velen van ons. Maar we begrepen ook dat we het belangrijkste nog altijd hadden: de liefde van God, onze vriendschap in Hem en de kerk. We ontmoeten elkaar zoals altijd, hoewel fysiek op afstand maar geestelijk dichterbij. Met in sommige gevallen beperkingen in de technologische verbinding, maar met vindingrijkheid altijd verenigd. We verlangen naar het moment waarop we elkaar weer in het ‘echt’ zullen zien. Het zal niet meer hetzelfde zijn. Het zal veel beter zijn!'



Stephanie Bijl van de Jeugdvereniging Sola Gratia in Krimpen aan den IJssel vertelt op haar beurt hoe de jongeren in haar kerk elkaar weten te vinden. 

'De erediensten vinden niet meer gezamenlijk plaats in het kerkgebouw. We zien elkaar niet meer. Desondanks wordt er in de gemeente van Krimpen aan den IJssel van alles op poten gezet om elkaar te helpen en van dienst te zijn: een boodschappendienst voor kwetsbaren en ouderen of een concert op 1,5 meter in een bejaardentehuis. Het is prachtig om te zien dat we als gemeente om elkaar heen staan. Het lijkt de verbondenheid tussen de jeugd en de ouderen te versterken.'

'Naast deze nieuwe initiatieven, proberen we ook zoveel mogelijk verder te gaan met de gebruikelijke jeugdvereniging (JV) avonden. We willen elkaar niet uit het oog verliezen of dat er jongeren wegvallen. Juist nu proberen we het contact zo goed mogelijk te onderhouden. Om elkaar een hart onder de riem te steken, maar ook om de structuur vast te houden van hoe het was. Juist in deze tijd laat God zo zien, dat Zijn Woord doorgang vindt.'

'De avonden die we organiseren zijn nu online. Via YouTube gaan we live, zingen we met elkaar (iedereen in zijn eigen huis), bidden we met elkaar. Daarna gaan we uiteen in groepen en praten we door over het onderwerp van die avond, bijvoorbeeld God is vóór ons, vergeving, of Jezus en jij. We vinden het allemaal bijzonder dat we op deze manier ook ons eigen geloof met anderen kunnen blijven delen. Natuurlijk voelt het anders dan wanneer je fysiek bij elkaar bent. Soms moet zo’n gesprek wat meer op gang komen. Of worden we belemmerd door verbindingsproblemen. Maar wat een vruchten werpen deze avonden ook af. We merken dat God tijdens de online avonden net zo aanwezig is, als normaal. Vanuit mezelf gezien, merk ik dat ik nog steeds blijf leren over Gods grootheid, Zijn almacht, Zijn liefde. We bidden voor elkaar en met elkaar. Het gebed is het krachtigste wapen. En wat een kracht spreekt daaruit! En wat voel ik me dan verbonden, terwijl we toch zover van elkaar zijn. Ik merk dat het vasthouden van die structuur mij ook houvast geeft in deze tijd. Als jongeren staan we digitaal om elkaar heen en we merken bovenal dat God om ons heen staat.' 



Hopelijk mag dit een bemoediging voor de kerken, verenigingen wereldwijd. Ook in deze tijd is God aanwezig. Hij laat niet los, wat Zijn hand begon.

Reageer op dit artikel