Lees meer » Jaarthema
2016-2017

Vertrek uit Kajo-Keji

ill860
Marya Heij | Plaatsingsdatum: 28 januari 2017 | Zuid-Soedan

Geweld, onrust, angst en onzekerheid

Tijdens alle onrust en oorlog die de afgelopen tijd in Zuid-Sudan heeft plaatsgevonden, was Kajo-Keji steeds redelijk rustig en stabiel. Natuurlijk werd de regio beïnvloed door alles wat er in het land plaatsvond, maar er waren geen grote conflicten en vanaf mijn aankomst in augustus heb ik me steeds veilig gevoeld. Afgelopen vrijdag veranderde dat helaas.

Op vrijdag werd een bestuurder uit één van de deelgemeentes in Kajo-Keji doodgeschoten door rebellen. Het verhaal gaat dat zijn auto werd aangehouden op de weg, waarna deze man eruit werd gehaald en meegenomen. De andere personen in de auto konden daarna doorrijden, het was dus een doelgerichte aanval. Dit bericht hoorden we ook op de college, maar er werd niet veel aandacht aan geschonken. Hoe erg het ook is, dit soort berichten horen de mensen vaker en het heeft meestal geen gevolgen voor andere plaatsen. En als de lokale mensen zeggen dat ik me geen zorgen hoef te maken over berichten die langskomen, doe ik dat ook maar niet. Tenslotte begrijpen zij zulke situaties, de aanleidingen en gevolgen, beter dan ik meestal doe.

Op zondag, na de kerkdienst, werd ik door iemand naar de college geroepen omdat er in de buurt geschoten zou worden. De bisschop wachtte me op bij de college en vertelde wat er gebeurde. Kennelijk was de bestuurder op vrijdag doodgeschoten door gedeserteerde rebellen. Nu waren zowel de rebellen als het overheidsleger op zoek naar deze mannen, en waren daarvoor naar Mondikolok gekomen, een dorpje vlakbij de college. Daar werd geschoten, en er werden ook huizen in brand gestoken. Die dag ben ik bij Fred en Irene gebleven, omdat men het niet verstandig vond als ik alleen thuis was. Ik moet zeggen, toen ik in de verte grote rookwolken zag, voelde ik me ook niet echt op mijn gemak. Later op de dag werd het rustiger en stopte het geweld in Mondikolok, hoewel er de hele dag mensen uit Mondikolok wegvluchtten, en naar de kathedraal kwamen op zoek naar veiligheid. Die nacht sliep ik wat onrustig, maar inderdaad bleef het de hele nacht stil en er gebeurde verder niets.

Maandag en dinsdag waren redelijk rustige dagen. Op de college begonnen de lessen gewoon volgens rooster, en alles verliep zo normaal als maar kan. Sommige studenten waren nog niet aangekomen, vanwege problemen om de kosten van hun reis te betalen, maar met de meeste studenten, die er wel waren, ging het gewone leven zijn gang. In ieder geval bij de college, want bij de kathedraal was het druk. Mensen uit dorpjes vlakbij Mondikolok kwamen naar de kathedraal met hun belangrijkste bezittingen, omdat ze zich thuis niet meer veilig voelden, maar er waren geen meldingen van geweld of gevechten.

Op woensdag, vroeg in de ochtend, ging het helemaal mis. In Mere, ook erg dichtbij de college, was er een confrontatie tussen de rebellen en de politie, waarbij een aantal doden vielen, ook onschuldige burgers. Bij deze confrontatie werd een rebel gevangengenomen. Voor een groot deel van de bevolking was dit de aanzet om uit hun huizen weg te vluchten, voor zover ze dat na de gebeurtenis van zondag nog niet hadden gedaan. Een deel van deze mensen kwam naar de kathedraal, anderen gingen op weg naar Uganda. De diocese heeft toen een veiligheidsvergadering belegd om de situatie te bespreken, en daar was ik wel opgelucht over. Het gebeuren van zondag had ik wel naast me neer kunnen leggen, maar de combinatie met andere incidenten en de reactie van de mensen daarop, maakte me ongerust. Tijdens deze vergadering hoorde ik ook dat sommige kerkleiders waren bedreigd door rebellen of het leger, en toen is besloten dat het voor de mission partners (Fred en Irene, de Nigeriaanse zendeling Chidi, en mij) niet meer veilig genoeg was op de compound. Ook werd de college voor de maand februari gesloten, omdat zowel studenten als docenten hun families in veiligheid willen brengen, en de kerk de veiligheid op het moment niet kan garanderen.  Langer wachten zou alleen de onveiligheid vergroten en bovendien het leven in Kajo-Keji steeds lastiger maken. Alle winkels in de omgeving waren namelijk al gesloten en brandstof voor de auto’s werd ook erg lastig om te krijgen.

Onrust in Kajo-Keji



Op donderdag ben ik samen met een aantal anderen in de auto van de bisschop naar Moyo gegaan. Onderweg was goed te zien dat veel mensen vertrokken waren: huizen stonden leeg, winkels waren gesloten, en er waren erg weinig mensen te zien. Bij de grens was het juist erg druk, veel mensen die naar Uganda wilden. Van alles wat ik afgelopen week hoorde of zag, vind ik die beelden het schokkendst: mensen die door het geweld eigenlijk gedwongen worden om hun huizen en bezittingen achter te laten. De machtsstrijd tussen twee partijen treft zoveel onschuldige mensen… Ik heb ’s nachts in Moyo geslapen en ben op vrijdag met de MAF naar Kampala gereisd. Daar ben ik nu, en mijn plannen voor de komende tijd worden steeds duidelijker. Komende week heb ik een ontmoeting met Jaap Haasnoot, de regio coördinator, en daarna kom ik naar Nederland, om daar te wachten tot de college weer van start gaat, lessen voor te bereiden, voorlichting(en) te geven en alles wat verder nog langs komt.

Tot zover de informatie over alle ontwikkelingen in de afgelopen week. Ik hoop en bid dat de situatie in Zuid Sudan in de komende weken verbetert, zodat mensen zich weer veilig voelen en terug kunnen naar hun huizen. Ook wil ik iedereen vragen om de situatie in Kajo-Keji en de nood van de mensen daar in het gebed op te nemen, het land heeft gebed zo hard nodig!

Reageer op dit artikel

Geen Facebook? Reageer dan hier.