Lees meer » Jaarthema
2016-2017

Verzoening, vertalers en andere verhalen

ill860
Marya Heij | Plaatsingsdatum: 3 juni 2017 | Zuid-Soedan

Ik begin even met wat klein (maar voor mij belangrijk) nieuws: dit weekend had ik weer gewoon water. Langzaam wordt de watersituatie in Moyo voor mij steeds duidelijker, waardoor ik weet wanneer ik genoeg water kan gebruiken voor wat ik moet doen, en wanneer ik zuiniger moet zijn. Verder besteedt de manager van de compound iets meer aandacht aan het vullen van mijn watertank. Hopelijk kom ik nu niet meer zonder water te zitten!

Nu naar wat grotere gebeurtenissen uit de afgelopen weken. Vorige week vrijdag en zaterdag was er een workshop in de Anglicaanse kerk van Moyo, waar ik heen gegaan ben. Ongeveer 70 leiders uit de gemeenschap (zowel uit Moyo als uit de vluchtelingenkampen) waren uitgenodigd voor een workshop over het belang van vrede en verzoening tussen verschillende stammen. Gezien de huidige conflicten in Kajo-Keji, maar ook recente geschiedenis van oorlog tussen de Kuku (stam uit Kajo-Keji) en de Mahdi (voornaamste stam rond Moyo) is dat erg noodzakelijk en belangrijk. Sommige mensen uit de vluchtelingenkampen zijn namelijk bang om bijv. naar het ziekenhuis in Moyo te gaan, omdat ze bang zijn dat de Mahdi dokters hen daar zullen vermoorden. Tijdens deze workshop werd er aandacht aan besteed dat verzoening moet beginnen bij de leiders, en dan kan uitstralen naar de rest van de gemeenschap. Negen studenten van de college waren ook bij deze workshop en ook voor hen was het nuttig, omdat zij straks in verschillende delen van Zuid-Sudan ook met de gevolgen van oorlog en stammenstrijd te maken krijgen. Zij zullen dan dus ook moeten werken aan verzoening, en deze workshop gaf een aantal goede aanwijzingen daarvoor. Oftewel: het waren twee hele lange dagen, maar het was goed om er te zijn.



Afgelopen zondag zijn alle docenten van de college naar de vluchtelingenkampen Pasu en Budri geweest, samen met een aantal studenten, om vijf verschillende kerken te bezoeken. Op deze manier wilden we vanuit de college onze betrokkenheid laten zien met de mensen in de kampen. Tegelijkertijd was dit ook een gelegenheid om aan te kondigen dat de college in september een nieuwe intake heeft voor het diploma programma theologie. Net als eerdere kerkdiensten die ik heb bijgewoond in de kampen, was ook deze kerkdienst onder een boom. Het had ’s ochtends geregend wat betekende dat iedereen laat kwam, inclusief de leiders van de dienst. Maar uiteindelijk was er een gemeente van 721 mensen verzameld onder die ene boom! Aan het begin van de dienst werden er vier baby’s opgedragen, en later in de dienst kwam er een groep jonge vrouwen uit een andere kerk om als gasten ook een rol te spelen in de dienst (vooral door zingen en dansen). Dat allemaal naast de gewone onderdelen van de dienst, inclusief drie jeugdkoren. Er gebeurde dus nogal wat!

De kerkdienst was helemaal in Bari, maar gelukkig kon de principal af en toe wat voor mij vertalen. Verder werd aan mij gevraagd om de meeste gebeden te doen, wat ik natuurlijk in het Engels deed. Dat werd dan weer niet vertaald… Vraag me dus af hoeveel mensen in die kerkdienst de gebeden ook echt goed verstaan hebben, maar gelukkig spreekt de Geest alle talen! Vertalen gebeurt hier soms echt willekeurig: sommige dingen worden niet vertaald (maar lijken belangrijk), andere dingen worden wel vertaald (maar zijn details). Iets anders over vertalen is dat je nooit echt weet of de vertaling klopt! Zo moest ik iets over mezelf vertellen tijdens de kerkdienst, wat door de principal vertaald werd. Mijn zin “Ik kom uit Nederland” werd gevolgd door een vertaling van een halve minuut… Op mijn opmerking dat het toch wel een lange vertaling was, werd gezegd: “Klopt, ik heb wat dingen toegevoegd”… Tja, en dan weet je nooit wat er gezegd wordt. Gelukkig gaat mijn kennis van Bari (de lokale taal) wel vooruit, zodat ik in ieder geval een vaag idee heb over welk onderwerp of welke persoon er gepraat wordt. Maar het blijft vaak afwachten.

Kerkdienst in Budri



Deze week zijn de examens bezig. Iedere dag doen studenten één of twee examens in verschillende vakken, drie uur lang. Mijn examens voor Engels zijn al geweest en ik ben over het algemeen blij met de resultaten. De meeste studenten gaan vooruit, en ook andere docenten zien dat, zeker als het gaat over gestructureerd schrijven, essays, samenvattingen en het beantwoorden van de vragen die gesteld worden (in plaats van de vraag verkeerd begrijpen). Dat is ontzettend fijn om te zien!



Nog steeds zijn er soms trieste verhalen. Zo is er Esther, één van de koks voor de college. Donderdagochtend viel ze en bezeerde daarbij haar elleboog. Op vrijdagochtend was de elleboog erg dik, gezwollen en pijnlijk. Maar ze kon het zich niet veroorloven om naar een dokter te gaan, omdat die in Moyo duurder is. Het kostte 40.000 shilling (omgerekend 10 euro) en dat was voor Esther een te groot obstakel. Vanuit de college waren we gelukkig in staat om te helpen zodat ze naar het ziekenhuis kon gaan. De elleboog bleek flink ontwricht te zijn, en is nu in gips gezet. Het is dus goed afgelopen. Maar het idee dat ze met een ontwrichte elleboog bleef lopen vanwege geldgebrek is triest. Tegelijkertijd waren er deze week een aantal studenten die klaagden dat ze geen tv hadden in de college, terwijl ze die wel hadden in Kajo-Keji; het besef dat dingen in een andere situatie anders gaan was duidelijk even weg. Zulke opmerkingen laten me beseffen dat het voor behoorlijk wat mensen hier lastig is om zich te verplaatsen in het perspectief van anderen, zeker in deze omgeving waar veel mensen tobben in de vluchtelingenkampen.

Er zijn gelukkig ook positieve verhalen. Op Hemelvaartsdag was er een bijzondere kerkdienst in de college. Met behulp van een donatie uit Engeland waren er twee fietsen gekocht voor de college. Die gaan op een aantal manieren helpen: gekochte spullen uit het centrum van Moyo hoeven nu niet meer op een betaalde boda (brommertaxi) vervoerd te worden, wat geld spaart. Verder kunnen twee docenten in het weekend op de fiets naar hun familie in de vluchtelingenkampen, in plaats van een hele dag te moeten lopen zijn ze dan maar 4 uur onderweg (wat nog steeds lang is!). Ook was er een donatie van studiebijbels aan de college, waardoor we aan iedere student een studiebijbel hebben kunnen geven. Dat gaat de studenten helpen bij bijvoorbeeld preekvoorbereiding, zeker in de afgelegen gebieden van Zuid-Sudan waar boeken erg schaars zijn.



 

Reageer op dit artikel

Geen Facebook? Reageer dan hier.