Lees meer » Jaarthema
2016-2017

Vrede voor Zuid-Sudan en Engels voor docenten

ill860
Marya Heij | Plaatsingsdatum: 3 juli 2017 | Zuid-Soedan

In de vluchtelingenkampen organiseert de kerk regelmatig bijeenkomsten waar gepreekt wordt over vrede en verzoening, en waar gebeden wordt voor vrede in Zuid-Sudan. De afgelopen weekenden waren er zulke bijeenkomsten in verschillende kampen, en ik heb op een zaterdag een deel van zo’n bijeenkomst bijgewoond. Heel indrukwekkend om mee te maken, het was erg goed om er te zijn. Veel mensen raakten erg geëmotioneerd, en op een bepaald moment dat iedereen werd aangemoedigd om allemaal tegelijkertijd hardop te bidden, kreeg ik kippenvel vanwege de intensiteit waarmee er gebeden werd, de wanhoop, het verlies, ook de boosheid en onmacht die je in de stemmen van mensen kon horen (ook al kon ik de taal niet verstaan). Aan de ene kant was ik wel een buitenstaander, omdat de sprekers veel nadruk legden op het verlies waarmee wij te maken krijgen, de moeilijke omstandigheden waarin we leven in de kampen, en de omvang van ons lijden. Hoe lastig dingen voor mij soms ook zijn in Moyo, het is absoluut geen vergelijk met hoe de mensen in de vluchtelingenkampen leven, en dat maakt het soms wat ongemakkelijk om ja te knikken en met mijn ervaringen te vergelijken. Aan de andere kant was het goed om mijn betrokkenheid te laten zien, ik heb gehoord dat mensen dat erg waarderen.

Vasten en gebed in de kampen



Het afgelopen weekend was bisschop Anthony Poggo (de vorige bisschop van Kajo-Keji) in Moyo, als afgezant vanuit het kantoor van de aartsbisschop van Canterbury waar hij nu werkt. Het doel van zijn bezoek was om de situatie in de vluchtelingenkampen met eigen ogen te zien. Op zondag ben ik met hem, bisschop Emmanuel en nog anderen naar Morobi gegaan, om daar een bijeenkomst in de ‘kathedraal’ bij te wonen. De vorige keer dat ik daar was, waren er geen bouwconstructies, alleen een boom. Nu waren er palen in de grond gezet met daartussen tentdoeken gespannen; in ieder geval een klein beetje vooruitgang, en meer bescherming tegen zon en regen. Er werden deze dag veel speeches gegeven rond het thema vrede en verzoening, en de aanwezigheid van bisschop Anthony kreeg veel aandacht. Mensen waren massaal gekomen, de schatting is dat er ruim 1300 mensen bij de kerk waren! Een lange dag, maar ook weer de moeite waard.

Bisschop Anthony in Moyo



Op de College stonden de afgelopen weken vooral in het teken van mijn lesprogramma Engels voor docenten. Drie weken zijn we intensief bezig geweest met Engels, op twee manieren: het verbeteren van eigen Engels, en het leren van manieren om Engels te geven aan studenten. Ik had hiervoor een gemotiveerde groep van 6 mensen, die tijdens de 3 weken durende cursus steeds enthousiaster werden. In het begin was het even een vreemde situatie om mijn eigen collega’s en ook de principal als studenten te beschouwen op dit gebied, maar het lijkt erop dat het programma effectief is en op termijn een goed effect gaat hebben.

Een prettige ontdekking die ik deed, is dat de meesten het erg fijn vonden om feedback te krijgen op de manier waarop ze lesgeven of dingen uitleggen. Natuurlijk hebben we in de afgelopen drie weken veel geoefend met: Hoe leg je dit uit? Hoe kun je studenten met dat onderwerp goed laten oefenen? Hoe pak je zus en zo aan? Soms ging dat goed, soms was het nogal een uitdaging. Binnen deze cultuur lijkt het vooral voor senior docenten of mensen met een hogere positie niet zo gewoon meer te zijn om feedback te krijgen, dus in eerste instantie was het even aftasten hoe ik dat het beste kon geven. Maar het idee van feedback en intervisie werd met enthousiasme ontvangen. Eén docent heeft me zelfs al uitgenodigd om ook zijn theologielessen bij te wonen en feedback te geven op zijn manier van lesgeven in het algemeen, niet alleen voor Engels.

De grootste uitdaging die ik hierin tegenkwam was de gewoonte om de hele les college te geven, wat wil zeggen dat de docent de hele tijd aan het woord is. Zoals mijn klas gewend was, waren ze van plan om tijdens de lessen vooral kennis over te dragen, en misschien als er nog wat tijd over was, om daarin dan te oefenen. Het kostte nogal wat tijd en moeite om duidelijk te maken dat Engels geven anders is dan veel andere vakken. Niemand leert lezen door iemand over lezen te horen praten. En je leert ook niet om zelf structuur aan te brengen in schrijfwerk door iemand over structuur te laten vertellen. Gelukkig is bij de meesten nu het kwartje gevallen en snappen ze nu dat Engels geven vooral betekent: studenten Engels laten doen! Zoals één van de studenten zei: Je leert pas autorijden als je in de auto stapt en achter het stuur gaat zitten, niet door in een leslokaal de theoretische handelingen te zien. Altijd fijn om zo’n reactie te krijgen, dan is het duidelijk dat die student het heeft begrepen!

De komende twee maanden zijn veel mensen afwezig en is er op de college nauwelijks iemand aanwezig. Het enige programma dat in juli en augustus gegeven wordt, is een training voor lekenpredikers uit verschillende plaatsen in Kajo-Keji (nu uit de vluchtelingenkampen). Maar omdat die training in de lokale taal Bari gegeven wordt, kan ik daarbij geen rol spelen; dat programma wordt verzorgd door twee docenten die dan tijdelijk terug naar de college komen vanuit hun woonplek in de vluchtelingenkampen.

Morgen reis ik naar Nederland, waar ik de komende 6 weken ga doorbrengen. Omdat ik een jaar langer wegblijf dan vooraf gepland was, moet ik in Nederland een aantal dingen regelen. Ook kan ik dan gebruikmaken van wat goede faciliteiten in Nederland als het gaat om gezondheidszorg (bijvoorbeeld de tandarts…). Daarnaast zal het goed zijn om tijd door te brengen met familie en vrienden, voor ik in augustus weer terugga naar Moyo. De volgende blog zal daarom eind augustus verschijnen.

Een lokale gewoonte hier is om mensen die op reis gaan Gods zegen toe te wensen, samen met het gebed om ‘journey mercies’, een goede en voorspoedige reis. Dat gebed is vaak hard nodig, gezien de slechte wegen, roekeloos rijgedrag van veel weggebruikers en soms slecht onderhouden vervoermiddelen. Nu de vakantieperiode begint in Nederland, gaan veel mensen op vakantie. Ik wens iedereen Gods zegen tijdens die reis, en ook ‘journey mercies’: een veilige en voorspoedige reis! 

Reageer op dit artikel

Geen Facebook? Reageer dan hier.

  • Nel van Helden

    25 juli 2017, 01:20

    Dank je wel Marya voor je heldere verhalen waarin we je liefde voor God, het werk, het land en de mensen voelen. Een goede rustperiode toegewenst en nieuwe moed en kracht van de Heere God voor het komende jaar. Hartelijke groeten, Nel van Helden.