Lees meer » Jaarthema
2016-2017

Vrolijke kinderen - Een lekkend dak - Een instabiele vloer - En een levende gemeenschap

ill860
Webredactie  | Plaatsingsdatum: 7 september 2017 

Ds. Wim Poldervaart, regiocoördinator GZB voor Latijns-Amerika en oud-zendingswerker Peru: “De afgelopen dagen ben ik bij onze oude gemeente in Trujillo, aan de noordkust van Peru, op bezoek geweest.
 
Op vrijdagmiddag vindt in de kerk een bijzondere ontmoeting plaats. De basisschoolkinderen die via een project van de kerk bijles krijgen, zijn met hun ouders gekomen. Er wordt gezongen en de kinderen laten zien wat ze allemaal tijdens de bijlessen leren. Een van de moeders wordt op het podium uitgenodigd. Tegen haar aan gekropen staat Carlos, een jongetje van een jaar of 9. Hij voelt zich niet echt op zijn gemak. Zijn moeder vertelt het verhaal van haarzelf en Carlos: ‘Carlos was door school afgeschreven. Lezen ging niet, schijven was een ellende. Duidelijk een mislukt geval, had de school gezegd. Maar door de bijlessen die meer op echt onderwijs leken dan bijles, was hij met sprongen vooruitgegaan! Kijk eens naar zijn schrift!’ Vol trots houdt Carlos zijn schrift omhoog. ‘Hij kan lezen en schrijven en het gaat steeds beter.’

 
Ik kijk de kerk rond. De kansel en de stoelen staan nu de andere kant op. Het is niet meer mogelijk om aan de voorkant te zitten vanwege het lekkende dak, noch er te staan vanwege de betonrot die aan de onderkant (kerk ligt op de eerste verdieping) gaten in het plafond heeft geslagen waardoor de vloer instabiel is geworden. Het kerkgebouw ziet er vanbuiten goed uit, maar vanbinnen is het een ‘bouwval’. Vooral de overstromingen dit voorjaar, die in een woestijnstad ongekend zijn, hebben heel veel schade aangericht. Inmiddels is veel opgeruimd, maar dit kan niet voorkomen dat enkele benedenruimtes niet meer gebruikt kunnen worden.
Het doet me verdriet dit te zien.
 
Er volgt een gesprek met de leiders van de gemeente. Ik word stil van de vreugde en het enthousiasme dat ik proef. De gemeente groeit, mensen komen tot geloof, er is geestelijke groei. Er wordt hard gewerkt. Iedereen heeft een taak en neemt die ook serieus. Een oudere broeder vertelt hoe hij zijn oud-collega’s had verrast door zijn predikant uit te nodigen om een verhaal te houden op hun reünie. Voor een paar was het reden geweest om toch eens naar de dienst te komen en te blijven. Een zuster vertelt vol enthousiasme over haar celgroep. Hoe ze in de Bijbel studeren en hoe mensen groeien in geloof.
 
Over het kerkgebouw wordt niet gesproken. Vinden ze het niet erg? Zeker wel, maar op dit moment geven ze de voorkeur om over de grote werken van God te vertellen. Die gaat boven de grote zorgen uit. Wat ze wel aangeven is dat ze weer graag een afgestudeerde Pabo juf of meester uit Nederland ontvangen, die hen een half jaar of jaar komt versterken (iets voor jou?)!
 
Zo zijn er heel wat verhalen te vertellen, maar een lekkend dak weerhoudt de vreugde van het gemeente-zijn niet. 

Reageer op dit artikel