Lees meer » Jaarthema
2016-2017

Vrouwen voor vrouwenreis naar Albanië

ill860
Webredactie  | Plaatsingsdatum: 11 mei 2017 

27 Nederlandse vrouwen op reis in Albanië. Om Albanese vrouwen te ontmoeten: in de gevangenis, in een nieuwe gemeente en in een vrouwenproject. Samen leuke dingen doen, elkaar leren kennen en bemoedigen. In een dagelijks blog zullen ze verslag doen van hun belevenissen.

Voor altijd in ons hart

Het is voorbij. Althans, ons verblijf in Albanië. Maar de herinneringen aan deze onvergetelijke vrouwenreis blijven altijd bij ons. Wat was het een bijzondere ervaring, niet in woorden te vatten en hoe we ook ons best zullen doen: we kunnen niet overbrengen wat we hebben gehoord, gezien en gevoeld. De ontmoetingen in de vrouwengevangenis, in het gevangenisziekenhuis en met de vrouwen van het project in Mushqeta. De verhalen die zij met zich meedragen, en de momenten waarop je dan beseft: het is ook maar net waar je wieg heeft gestaan en waar hebben wij het aan verdiend dat de onze in Nederland stond? Wat we ook niet kunnen uitleggen: de bewogenheid van al die lieve mensen die zich voor deze vrouwen inzetten: Fred, Vita, Suela, Blerina en hun collega’s van Prison Fellowship Albanië, die al zoveel vrouwen bij God hebben gebracht. Onvermoeibare en vrolijke Gerdien, die met haar project de vrouwen in Mushqeta inkomen, eigenwaarde en kleur in hun leven geeft. Haar man Maarten die mensen een plek biedt waar ze God leren kennen en kunnen groeien in geloof.

De ontmoetingen die we tijdens deze reis hadden waren échte ontmoetingen. Vaak zonder woorden, maar dat kan! Ontmoetingen van hart tot hart hebben geen gesproken taal nodig. We hebben de vrouwen in Albanië laten voelen dat we van ze houden en dat het de liefde van God is die ons aan elkaar verbindt. Soms was een knuffel genoeg. Ook met ons dramastuk konden we de boodschap van hoop en perspectief vertellen. Wat waren we dankbaar verrast toen Vita vertelde dat na ons bezoek aan de gevangenis achttien nieuwe vrouwen zich hebben aangemeld voor de Alphacursus. God gaat door, ook op de donkerste plekken op deze wereld.

Wat we ook niet in woorden kunnen vatten: de bijzondere onderlinge sfeer, de diepe gesprekken, het samen zingen en bidden. De grote en kleine wonderen die we voor onze ogen zagen gebeuren. De lol op de slaapzalen, negen vrouwen met één kleine, krakkemikkige badkamer (totaal geen probleem). Verder: de prachtige natuur van Albanië, een land dat zóveel te bieden heeft (en waar je tegenwoordig heel goedkoop naartoe kunt vliegen!). Het heerlijke eten (en soms ook niet). Bedankt Wilma en Jorik, voor wat jullie ons hebben laten zien en proeven van Albanië!
 
Het was een echte vrouwenreis. We hebben gehuild, gelachen, gedanst, gekletst, geknuffeld, en van alles veel en vaak. Als we een vrije middag hadden gingen we shoppen, naar de kapper, naar de nagelstudio of koekjes kopen. En wat hebben we veel bijzondere vrouwen ontmoet. We dragen ze voor altijd in ons hart.



19 mei: Vrouwenfeest

Vandaag  VROUWENFEEST! Samen met de “vrouwen van Gerdien” hebben we hiernaar uitgekeken. Eerst hadden we nog een ontbijtfeestje omdat Renske jarig was. Daarna snel de busjes in en op pad naar de families om in hun huizen te gaan koken voor het feest. Met open armen werden we warm en gastvrij ontvangen. We voelden hun blijdschap en liefde en dat deed het ijs snel breken. Ondanks de taalbarrière  was het gezellig en we hebben gelachen . Het leuke was dat we ingeschakeld werden en niet alleen toekeken. Zo, wat zijn die vrouwen handig zeg! Weleens filodeeg gemaakt met een dun bezemsteeltje als deegroller? Het baksel moest alleen wel bij de buren gebakken worden want elektriciteit was er niet. De verhalen waren af en toe schrijnend, de problemen groot en niet zomaar op te lossen. Maar voor christenen (maar dat waren ze niet allemaal) maakt hun geloof in God wel het verschil. Naast alle armoede zag je de hoop en liefde en dat maakte ons weer blij. Zij zijn voor ons een voorbeeld dat geloof in de Here Jezus het belangrijkste is. Toen alles klaar was, gingen we naar het kerkje in Mushqeta.  Genaaide vlaggenlijnen door vrouwen van het naaiproject “Hopemade/ByBlom” versierden de buitenkant. Het werd een vrolijke boel met veel vrouwen en kinderen. Een tafel vol  Albanese gerechten, VERRUKKELIJK! En “puur natuur”, zo bio als wat. Het eerder gespeelde mimestuk in de gevangenis maakte ook nu veel indruk. Door de kracht van Jezus los komen uit gebondenheid; het werd (h)erkend.

Daarna startten de spelletjes voor de kids zoals ballontrappen, sjoelen, schminken,  kortom dikke pret. En ijs toe. Met positiviteit uit te stralen konden we (even) het patroon van negatief denken doorbreken en ze een onvergetelijke middag bezorgen. God bless them!


18 mei: Uitzichtloos gevangen

Ongemerkt bouw je toch weer routine op als je van huis bent. Zo ook deze morgen. En zoekend naar een rustig plekje met vers geperste sinaasappelsap, vroeg een medewerker van ons hostel wie wij nu eigenlijk waren. Het leek hem geen vakantie maar eerder een missie, daarmee schoot hij in de roos! Nu is mijn Albanees net zo slecht als zijn Nederlands, maar toch kon ik hem het doel van onze vrouwenreis duidelijk maken, waarop hij zei: ”Wat mooi dat jullie Jezus’ liefde door Albanië verspreiden”.
 
Al snel kwam de bus die met ca twaalf vrouwen naar het gevangenisziekenhuis (soort Pieter Baan Centrum) reed. Vita stond al op ons te wachten met Fred en ook hier werden we  gefouilleerd. Een stuk verderop stonden de vrouwen al te wachten bij een troosteloos gebouw in een kleine tuin, zonder bloemen. De ontmoeting kon niet al te lang duren omdat deze vrouwen een korte spanningsboog hebben. Ze waren blij met ons te kunnen praten, of gewoon te kijken en veel op de foto gaan. We hebben met elkaar gezongen en gebeden en toen was het alweer tijd om te gaan. Vier vrouwen van onze groep mochten de psychiatrische vrouwenafdeling bekijken, we gingen terug in de tijd. De cellen waren kaal en klein, nauwelijks sanitair, een verroeste verwarming en door de drie bedden geen bewegingsruimte. Op de mannenafdeling was het erg vol, vijf mannen in een cel voor drie personen, waarbij  er twee op de grond moeten slapen.  Jaloers waren ze wel op het bezoek, dit willen zij ook! Dus mannen, meld je aan op www.gzb.nl/mannenreis!
 
Schrijnend was de uitzichtloze situatie van de psychiatrische vrouwen, ze horen er eigenlijk niet. Als familie niet de verantwoordelijkheid van de gevangenen op zich neemt of de gevangenen niet gezond verklaard worden, blijven ze zitten tot hun dood.
 
Hierna zijn we op bezoek geweest bij Fred en Wilma Westerink van de gevangenisorganisatie ShKBSh en heeft Wilma ons meegenomen voor een prachtige ontspannende wandeling door de bergen. Jola heeft met ons de bezinning gehouden over Psalm 46 en eindigde met de woorden uit het lied: “Je hoeft niet bang te zijn. Al gaat de storm te keer, leg maar gewoon je hand, in die van onze Heer. “
 
Yvonne ten Seldam



17 mei: Nagellakjes en platbektangen

Persjendetje, hallo!

Vandaag gingen we in twee groepen uiteen. In de gevangenis bezochten we een groep vrouwen die al een langere tijd vast zitten. Het voelde eerst wat onwennig, maar toen er gezongen en gebeden was en vervolgens de kwasten en panelen op tafel kwamen, veranderde dit. We schilderden onder leiding van pastoraal werker Blerina. We zagen onder andere Vilka, de vrouw van wie Vita Taja op de GZB-dag een getuigenis voorlas. Ze droeg om haar hals een ketting met een groot wit kruis. Ze straalde, precies zoals Vita vorig jaar had verteld. Geloven in God maakt in de gevangenis het verschil. We mochten vertellen van Gods liefde voor zondaren. Ook vandaag gaven we iedere vrouw een kaart met een Bijbeltekst en een pakket.

Samen met de vrouwen die werkzaam zijn in het HopeMade project van Gerdien maakte de andere groep vrouwen schilderijen met vlinders. De nagellakjes van onze dochters kregen een nieuwe kans (nog bedankt meiden!). Hiermee werden bloemen van ijzerdraad versierd. Mannen: mochten jullie enkele platbektang aan het zoeken zijn: stop er maar mee, ze liggen hier.
Wat ontzettend leuk om met eenvoudige spullen zulke leuke dingen te maken! Over en weer werden de maaksels aan elkaar gegeven als cadeautjes. Het was écht gezellig. Gerdien toonde ons de Hope-made spullen. Zij heeft inmiddels zo’n 60 vrouwen opgeleid die heel veel mooie dingen kunnen maken. Vrolijke slingers, rammelende rammelaars,  melodieuze speeldoosjes, en ga zo maar door. De vrouwen leven hier van op: er ontstaan vriendschappen, hun gevoel van eigenwaarde groeit en de vrouwen verdienen geld. Maar het belangrijkste is dat zij in contact komen met het Evangelie. Elke bijeenkomst is er namelijk een kort moment van bezinning. Er zijn al meerdere vrouwen tot geloof gekomen!

Na deze intensieve ochtend ging een ieder haars weegs: mountainbiken met een formidabel uitzicht op de bergen van Montenegro, kappersbezoekjes voor 3,5 euro, struinen naar souvenirs…

De avondsluiting werd geleid door Lindita. In een getuigenis vertelde ze hoe God in haar leven aan het werk was en hoe ze in Albanië in Gods Koninkrijk mag bouwen.

Faleminderit!

Wil van Dam en Jola van Dam

16 mei: In tranen verbonden

Hoe moeten we deze dag nu in woorden uitdrukken? Vandaag ons bezoek aan de vrouwengevangenis, ons doel van deze bijzondere reis. Van tevoren stelden we ons de vraag: wat kunnen we voor deze vrouwen betekenen en maakt onze komst wel een verschil in het leven van de gevangenen? Voor de gevangenispoort hebben we dan ook met elkaar gebeden of de Heilige Geest met ons mee naar binnen wilde gaan. En dat deed HIJ!
 
Gelukkig kwamen we allemaal zonder problemen langs de bewaking, maar daarvoor moesten we wel eerst ons paspoort afgeven, gefouilleerd worden en één voor één onze naam noemen, voordat we stil naar binnen mochten gaan. Verschillende gevangenen zaten al te wachten op de binnenplaats waar de dienst van Vita Taja zou plaatsvinden. Het was van beide kanten wat onwennig om elkaar wat aan te kijken. Maar Vita nodigde ons uit om met elkaar kennis te maken en de vonk sloeg gewoon over! Wat een vriendelijke vrouwen en wat een stralende gezichten.
 
Er was ons als groep gevraagd mee te helpen bij de invulling van de dienst. Wat was dat spannend! Een persoonlijke getuigenis afleggen en een dramastuk opvoeren is niet iets wat we zelf zomaar zouden doen in Nederland. Maar wat mooi dat God de kracht en moed gaf om dat te mogen doen en wat een emoties gaf dat zowel bij de gevangenen als bij ons. In onze tranen werden we met elkaar verbonden. We hopen en bidden dat de boodschap het leven van deze vrouwen echt mag veranderen.
 
De vrouwen kregen van ons een cadeaupakketje en een kaart met bijbeltekst. Wat waren ze daar blij mee! Ze zochten gelijk de vrouw op die hun kaart geschreven had en er werd geknuffeld, gekust en gedanst. We mochten in groepjes met en voor deze vrouwen bidden en hen heel persoonlijk Gods zegen meegeven.
 
Marleen Smit



15 mei: Bezienswaardigheid

Bloedwraak, directheid, verantwoordelijkheid en respect zijn de begrippen die langskwamen in de gezinnen die we vandaag in groepjes hebben bezocht. Dit onder leiding van zeven medewerkers van ShKBSh, de gevangenisorganisatie waarmee de GZB samenwerkt. Deze organisatie zorgt niet alleen voor gevangenen, maar ook voor hun families, die vaak in armoede leven. Daar mochten wij vandaag op bezoek. Het was een hele belevenis die al begon bij de voordeur van ons hostel. We doken met de auto’s het verkeer van Tirana in. Heerlijk getoeter, remmen, gassen en het mooiste is nog de besturende pastor die daar vurig biddend doorheen ging.
 
Bij de families bleek dat Albanezen graag met de deur in huis vallen: “Hebben jullie al je tanden nog?”, en “Jij bent de jongste, dan hoor je te helpen, dat is respect.” Het kan maar duidelijk zijn. Hoe langer wij bij de gezinnen aan tafel zaten, hoe meer mensen binnen kwamen rollen. We waren een hele bezienswaardigheid, maar dat vonden wij van hen natuurlijk ook. Prachtige huizen in een prachtig landschap, en achter elke deur een verhaal. Een zoon die de schuld van een ongeluk op zich genomen heeft en om die reden voor jaren in de gevangenis zit. Een vrouw die haar schoonmoeder heeft vermoord na een periode ernstig mishandeld te zijn. Bloedwraak, een onuitroeibare Albanese traditie, volgde hier al gauw op.
En ook een vrouw die op jonge leeftijd trouwt met een man, maar na twee weken van veel strijd met haar schoonfamilie alweer gescheiden is van haar man. Haar vader vermoordt vervolgens haar schoonvader, waardoor deze jonge vrouw op 18-jarige leeftijd samen met haar vader en moeder komt vast te zitten. Haar moeder en zij zijn vrijgelaten, maar de vader heeft levenslang gekregen. Moeder en dochter wonen nu samen en proberen het hoofd boven water te houden.
 
Schrijnende, bemoedigende en hoopvolle verhalen van jonge en oudere vrouwen. We hebben er met elkaar voor gebeden en gedankt, en gehoord hoe Jezus is gaan leven voor verschillende van deze vrouwen. Afsluitend willen we de wens van een van de vrouwen aan jullie meegeven: God zegene alle gelovigen over de hele wereld. Op naar de vrouwengevangenis morgen! Bidden jullie mee?
 
Anne-Marie Zwart



14 mei: Een zondag in Albanië

Een zondag in Albanië, wat een belevenis. De dag begon in Mushqeta, waar we bij Maarten en Gerdien Blom een kerkdienst van hun gemeentestichtingsproject bijwoonden. Op een idyllische plek, tussen de bergen, werden we bij het kerkgebouw allerhartelijkst welkom geheten door de gemeenteleden. Een kleine gemeente, maar wat een warmte en onderlinge liefde. De dienst begon met het lezen van Psalm 118: 24. Met elkaar zongen we een aantal liederen, dit waren kippenvelmomenten. Ondanks de taalbarrière ervoeren we een enorme verbondenheid met deze Albanese broeders en zusters. Extra bijzonder in deze dienst was het opdragen van twee pasgeboren kinderen, Paula en Eliah. Maarten bad voor deze kinderen en hun ouders, die geen gemakkelijk leven hebben. Het thema van de preek was “koud, warm of lauw”, naar aanleiding van Openbaring 3: 13-16. God vraagt van ons een keuze. Hij wil graag dat we ons aan Hem overgeven, dicht bij Hem leven en warm worden door veel te bidden. Na een gezongen zegenbede werd iedereen omhelsd en kregen we de bede “pace” (vrede) mee, ontroerend. Vervolgens wachtte ons een heerlijke picknick op een prachtig veld tussen de bergen, met het gezin Blom en een aantal gemeenteleden. Vier kilo slangengif zorgde ervoor dat we veilig konden zitten… We hebben heerlijk gegeten, gekletst en geluisterd naar wat Maarten en Gerdien over hun werk in Albanië vertelden. We hielden een collecte (want die hadden we in de kerk gemist), die meteen een praktische bestemming kreeg. Een echtpaar uit de gemeente zat in grote zorgen: er moest een dakreparatie uitgevoerd worden die ze niet konden betalen. Als dit niet snel zou gebeuren, zouden ze hun huis worden uitgezet. De opbrengst van de collecte was voldoende om deze reparatie te kunnen laten uitvoeren en dit zorgde voor een emotioneel moment bij de ontvangers en bij ons.

Na een korte pauze in het hostel werden we om 18 uur opnieuw welkom geheten in een kerkdienst, nu in Tirana. Vanuit deze gemeente is de gemeente van Maarten en Gerdien gesticht. Het was een heel andere dienst, maar ook vol bemoediging en betrokkenheid. Samen vierden we het heilig Avondmaal. Prachtig om te ervaren dat God Zijn koninkrijk overal bouwt en dat dit voor een enorme verbondenheid zorgt.  

Laura Middag


13 mei: Verbondenheid

‘Calvinists?’ vroeg een medetourist ons vandaag, toen hij ons Psalm 133 hoorde zingen, boven op de berg in Berat. We zaten daar in de schaduw van een oude ruïne en hadden net met Evelien geluisterd naar Johannes 13, waarin Jezus ons het nieuwe liefdesgebod voorhoudt, om elkaar lief te hebben zoals Hij ons heeft lief gehad. Een oproep tot een levende liefde en tegelijk ook een gave! We ervaarden verbondenheid onder elkaar. En dat we ‘herkend’ werden!
Vandaag was een ontspannen dag waarbij we als toeristen Tirana achter ons lieten en richting Berat en Durres reisden met Jorik, onze reisleider, en twee chauffeurs, die ons kranig door het chaotische verkeer loodsten. We deden veel indrukken op van het land, de cultuur, de natuur, de kust en het heerlijke eten. Onder de indruk zijn we van de mooi bewaarde plaatsen vanuit de Ottomaanse overheersing tot de nog altijd voelbare en zichtbare gevolgen van het communisme. Met veel zon en een temperatuur van ruim 25 graden voelde het als een vakantiedag. Vakantie? Het is toch een bemoedigingsreis? Het was waardevol om tussen het culturele door, verder kennis te maken met elkaar en een basis te leggen om komende week emotioneel indrukwekkende onderdelen van het programma met elkaar mee te maken.
Nu op naar een nieuwe nacht in onze stapelbedden op slaapkamers voor 4, 5, 8 en 9 personen J, om morgen twee Albanese kerkdiensten mee te mogen maken en met Maarten, Gerdien en hun kroost te gaan picknicken in de bergen! Zin in!

Alette Hofman


12 mei: Gearriveerd!

Vandaag liep bij bijna ons allemaal om vijf uur de wekker af. Maar na een half nachtje slapen gingen we vol energie en verwachting richting Schiphol, waar we om 7 uur met elkaar hadden afgesproken. We hebben ingecheckt en kwamen alle 27 probleemloos door de douane! Het vliegtuig leek een beetje op een kakelend kippenhok, de vluchten waren een mooie gelegenheid om elkaar beter te leren kennen. Aangekomen in Tirana hebben we even de stad verkend. Het viel ons op hoe vriendelijk en behulpzaam de mensen hier zijn, maar het verkeer is een chaos en oversteken is een avontuur.

Tijdens het diner in ons hostel, waarbij wij genoten van onvervalste, Albanese byrek, verrasten Gerdien en haar kinderen ons met een onaangekondigd bezoekje. Ook Fred en Vita kwamen om met ons de avond door te brengen. Vita vertelde over haar werk in de vrouwengevangenis van Tirana. Daar zitten vrouwen met verschillende achtergronden, maar dat speelt voor Vita en haar collega’s geen rol. “We zien een geliefd persoon door de ogen van Jezus Christus. We zien niet iemand die iets op haar kerfstok heeft, maar iemand die Jezus nodig heeft.” Fred legde uit dat veel vrouwen in de gevangenis terecht komen vanwege verkeerde keuzes die zij vanuit armoede hebben gemaakt. “Fout is fout”, zei hij, “maar pas op met vooroordelen.”
Vita las met ons 1 Petrus 1 vers 3, 4 en 5. Zij riep ons allemaal op om ‘de Bruidegom’ te verwachten, niet lauw te zijn. Het maakt niet uit waar wij onze plek hebben: in Nederland, Albanië of waar ook ter wereld. Alle vrouwen kregen van Vita een kaart uit een plaats in Albanië. “In veel plaatsen in Albanië wonen vrouwen die gevangen hebben gezeten en weer een nieuw leven proberen op te bouwen”, vertelde Vita en ze hoopt dat de kaart ons eraan herinnert om voor al deze vrouwen te blijven bidden. We sloten de dag af met een bemoedigend kringgebed, elk in onze eigen taal, maar de verbondenheid in God overstijgt grenzen!
 
Wij hebben Fred en Vita symbolisch het fantastische sponsorbedrag van onze groep mogen overhandigen: € 21.500! We hopen dat Vita iedere vrouw die zij in de gevangenis ontmoet de bevrijdende boodschap van het Evangelie mag vertellen.
 
We wensen Fred en Vita en hun organisatie veel zegen en geloofsvertrouwen toe!
 
Door: Annegina Randewijk-Post



11 mei: Morgen is het zover…

We hebben er bijna een jaar naar toegeleefd: de vrouwenreis naar Albanië, die binnen een paar dagen volgeboekt was. En nu is het zover. Morgen vertrekken we. Om tien over tien in de ochtend vertrekt ons vliegtuig. En ow ow ow, wat hebben we er zin in!
 
In de maanden die achter ons liggen hebben we niet stilgezeten. De reisleiding heeft samen met de partnerorganisaties en zendingswerkers in Albanië hard gewerkt om een mooi programma te maken. Petje af voor wat ze in Albanië hebben gedaan om onze komst voor te bereiden! Zevenentwintig vrouwen, het is natuurlijk ook niet niks…
 
De vrouwen die meegaan zijn onvermoeibaar in de weer geweest om hun sponsorbedrag bij elkaar te sparen. Er is gebakken, gekookt en geknutseld. Er zijn workshops, fairs en dineetjes georganiseerd.  Gemeentekringen, catechisanten en diaconieën hebben meegeleefd en mee gespaard, net als familie en vrienden. Geweldig! En het resultaat? Een bijna dubbel zo groot totaalbedrag als begroot! Daar gaan we ze in Albanië eens fijn mee verrassen.
 
Het geld is voor pastoraal werk in de vrouwengevangenis van Tirana. Prison Fellowship Albania, onze partnerorganisatie, heeft als droom om in elk van de 21 gevangenissen in Albanië een kerk te stichten. In de vrouwengevangenis wordt al elke week een dienst georganiseerd, we kijken ernaar uit om erbij te mogen zijn.
 
Het doel van deze reis is om vrouwen te ontmoeten, samen leuke dingen te doen en elkaar te bemoedigen. We gaan niet alleen naar de vrouwengevangenis, maar ook naar de nieuwe gemeente van Maarten en Gerdien Blom en naar het vrouwenproject van Gerdien. Elke dag schrijven we onze belevenissen op, dus geniet met ons mee en vergeet niet om ons weblogadres aan zoveel mogelijk mensen door te geven: www.gzb.nl/vrouwenreis. Bedankt voor jullie betrokkenheid!

Reageer op dit artikel