Wat óók komt kijken bij een nieuw hospice…

ill860
Webredactie  | Plaatsingsdatum: 24 december 2020 

Sinds oktober 2019 wonen wij in een middelgrote stad in Centraal Azië. We trainen samen met een collega-verpleegkundige lokale collega's in palliatieve zorg in een nieuw hospice, speciaal voor daklozen. Ook zetten we ons in bij de dagopvang voor de daklozen.

Het opzetten van een hospice in een totaal andere cultuur dan de Nederlandse kent zo z’n uitdagingen, dat zal duidelijk zijn. Stukje bij beetje leren we van onze nieuwe collega’s hoe er gedacht wordt over de verschillende aspecten van palliatieve zorg.

Training
Zo hebben we onlangs een training gegeven over dit onderwerp voor de collega’s van de daklozenopvang. Het is belangrijk dat ook zij weten wat er globaal verstaan wordt onder palliatieve zorg, want het hospice valt onder dezelfde organisatie. We deden onder andere een associatieoefening. Iedereen koos een afbeelding uit en vertelde waarom hij of zij deze met palliatieve zorg associeerde. Dit werd enthousiast opgepakt en er werd openhartig gedeeld. Een greep uit wat gezegd werd: We hadden ook een interessant gesprek over laatste wensen van mensen die niet meer lang te leven hebben. Zo kwamen we ook op het onderwerp ‘begrafenis’. Met de burgemeester is besproken wat de mogelijkheden zijn rondom het begraven van mensen die in de toekomst in het hospice gaan overlijden.

Begraven
Het hospice is gebouwd in een klein, nieuwgebouwd dorp. Er wonen mensen die uit verschillende delen van het land, en zelfs van over de grens, daar zijn komen wonen. Met hun eigen traditionele gebruiken en rituelen, ook waar het gaat om overlijden en begraven. Deze kunnen zowel cultureel als religieus van karakter zijn. In de omgeving is een begraafplaats die gebruikt wordt door de verschillende dorpen in de omgeving. We hebben nu toestemming om deze begraafplaats te gebruiken. Dat zal nodig zijn, want zoals ook meestal in Nederland zorgt de familie voor de begrafenis als er iemand overlijdt. De kans dat familie van daklozen deze taak op zich neemt is klein; het zal dus ook voorkomen dat we als personeel onze overledenen begraven en zo als een soort familie voor hen zijn. Dan komt er nog een aspect ter sprake. Het is de gewoonte om bij een begrafenis de buren (soms het hele dorp) uit te nodigen. Ook daar willen we graag in voorzien en wel om verschillende redenen.

De eerste is natuurlijk dat gastvrijheid een belangrijk goed is. Maar er is nog een reden. In het dorp moet het hospice rekening houden met bepaalde vooroordelen. Het zal al snel bekend zijn dat het hospice vanuit een christelijke overtuiging is opgezet. Vanuit de Sovjettijd leven er soms nog heftige vooroordelen tegen christenen. Ook wordt er soms gedacht dat buitenlanders bij overleden daklozen organen weghalen om te verkopen. Kortom, het is van groot belang om transparant te zijn over wat er allemaal in het hospice gebeurt en zeker rondom overlijden en begraven. Het is mooi om te zien dat in het team echt de visie leeft dat het begraven op zo’n manier gebeurt dat het recht doet aan de identiteit van het hospice en tegelijk niet op weerstand stuit van de plaatselijke bevolking. De mensen die overlijden in het hospice zullen een christelijke begrafenis krijgen, door een pastor die de fijngevoeligheid heeft om dit op zo’n manier te doen dat het de relatie met de buren ten goede komt en waar mogelijk ook iets vanuit gaat. Ze hebben hiervoor al iemand op het oog! Wat zou het mooi zijn als het hospice op die manier tot zegen mag zijn voor het hele dorp! Dat is ons gebed.

Deze blog is geschreven door werkers in Centraal-Azië. Vanwege de veiligheid kunnen wij geen namen noemen van de werkers.

Reageer op dit artikel