​"We zijn genoodzaakt om ermee te leven."

ill860
Mark en Corine Godeschalk | Plaatsingsdatum: 25 februari 2019 | Democratische Republiek Congo

Ik ben in Goma, op zoek naar een projectauto voor Lolwa. We zitten te eten in de kerk, want zojuist is er op feestelijke wijze een pastor bevestigd. Ik vraag aan mijn buurman, een pastor van een andere kerk in Goma, hoe het is in Goma. "De onveiligheid", verzucht hij. We hebben het over een kidnapping van 14 burgers enkele dagen geleden. Ze zijn alle 14 dood gevonden, zegt hij. "Waarom?", vraag ik, "geld?". "Ja waarschijnlijk". "Door wie zijn ze meegenomen?". "Door mensen uit het bos". Hij bedoelt bandieten uit Virunga, een notoir berucht, oncontroleerbaar wilde westen. Ik vraag hem hoe hij met de onveiligheid omgaat, zeker ook als je kinderen hebt. Hij antwoordt "We zijn genoodzaakt om ermee te leven. Ik kan ook niet naar een ander land."

Het raakt me. De continue onveiligheid waarin hij leeft en de uitzichtloosheid daarin. Hij heeft gelijk, naar een ander land is niet makkelijk. Als is het maar omdat de buurlanden Rwanda en Oeganda andere talen gebruiken. Laat staan werkvergunning en het moeten achterlaten van familie.

Zo zitten veel Congolezen in Oost-Congo vast in uitzichtloze onveiligheid. En ze leren ermee te leven.

De ontmoeting met andere christenen in Goma is voor mij als een warme deken waarin ik schuil. Als blanke loop ik bepaalde risico's in deze stad. Maar door de gemeenschap met anderen weet ik me veilig.

Misschien is dat het wel wat de mensen hier op de been houdt.

Mark

Reageer op dit artikel

Geen Facebook? Reageer dan hier.