Wennen

ill860
Kees en Esther van der Knijff | Plaatsingsdatum: 11 maart 2021 | Libanon

Na onze vorige blog is het toch opeens snel gegaan. In de loop van februari werd de lockdown in Libanon in etappes versoepeld. Niet dat het overigens al zoveel beter ging met de besmettingscijfers, dat helaas niet. Maar in een land als Libanon is het niet haalbaar om langdurig een strikte lockdown vol te houden. Er zijn er velen die voor hun avondeten afhankelijk zijn van wat ze die dag op straat verdiend hebben. Massale steunpakketten van de overheid, daar is hier geen sprake van. In Nederland beseffen we het misschien niet zo, maar in zekere zin is het vast kunnen houden aan een lockdown een teken van luxe. Dan heb je dus genoeg voorraad om het even uit te zingen of genoeg geld om boodschappen in het vooruit te kopen zodat je een poosje thuis kunt blijven.

In ieder geval gingen op een gegeven moment ook de visumkantoren weer open en kregen we eind februari bericht: jullie voorlopige visum is gereed, jullie kunnen komen! Daar waren we erg blij mee, want hoewel we terugkijken op een goede ‘tussentijd’, wilden we toch erg graag aan de slag in Libanon zelf.

Op woensdag 3 maart stegen we op vanaf Schiphol en na een tussenstop op Istanbul zijn we ’s avonds geland op het vliegveld van Beiroet. We hebben een goede reis gehad en de kinderen hebben zich eigenlijk heel goed gehouden, ook al waren ze natuurlijk best moe van zo’n lange reis. We zijn door een chauffeur van ABTS, het seminarie waar Kees gaat werken, opgehaald en met onze koffers arriveerden we aan het eind van de avond bij het gastenverblijf van het seminarie.


  Even voetballen op het parkeerterrein voor het guesthouse (linksachter de grijze auto, bij het trappetje)

En toen begon het wennen. Wennen aan nieuwe gewoontes, nieuwe taal, nieuwe mensen… Om maar een paar dingen te noemen: wc-papier spoel je niet door het toilet, maar deponeer je in het prullenbakje naast de wc. Je groente en fruit moet je vooraf eerst een poosje laten weken in water met zout, zeep of azijn om alle pesticiden eraf te wassen. Die zijn namelijk niet helemaal conform de strenge regels die wij in de EU gewend zijn. We koken op gas, met een losse gasfles die in je keuken staat. “Is dat dan niet gevaarlijk, dat hij kan ontploffen?”, vroeg Hannah. “Nee hoor”, zei ik, maar ik dacht er zelf ook wel even aan. En je ruikt dus ook echt een gaslucht als je aan het koken ben. Bij navragen blijkt dat normaal te zijn, maar voor de zekerheid houd ik het raam open tijdens het koken. En de elektriciteit valt regelmatig even uit. Vaak wordt dit snel weer opgepakt, maar soms zit je toch even in het donker, voordat de generator de stroom overneemt. Het zijn allemaal geen wereldschokkende dingen en toch maakt het dat je tijd nodig hebt om je hier thuis te gaan voelen.

Het is wel heel fijn dat er enorm veel behulpzame mensen om ons heen staan. Collega’s van het seminarie van Kees, die even langskomen en vragen of ze ergens mee kunnen helpen. Een moeder uit de buurt die spontaan wat speelgoed komt brengen, wat we mogen lenen. Een collega die met Kees een rondje door de buurt rijdt om uit te leggen welke winkels handig zijn en waar je wel en niet je fruit en groente moet kopen. Een vriendin die een berichtje stuurt met een goede tip. Ook juist in die praktische dingen ervaren we Gods trouw: Hij weet van ons af en Hij weet wat we nodig hebben en Hij schakelt mensen om ons heen in om ons daarin te helpen. Hij is onze betrouwbare Gids in dit proces van wennen en ons thuis gaan voelen.

Reageer op dit artikel

Geen Facebook? Reageer dan hier.

  • Alie

    11 maart 2021, 07:31

    Fijn dat we met jullie mee mogen leven, wat leven wij dan in een welvaart. Heel veel sterkte en vooral de nabijheid van de Heere toegewenst.
    Hartelijke groeten uit Ederveen
  • Clasina

    16 maart 2021, 04:12

    Mooi dat jullie aangekomen zijn! Succes met deze eerste periode. Als we ergens mee kunnen helpen horen we het graag!