Wonen in een glazen huis

ill860
Laurens Jan en Lourina Vogelaar | Plaatsingsdatum: 10 januari 2019 | Indonesië

Waarschijnlijk kent u die uitdrukking wel: wonen in een glazen huis. Zelf associeer ik de uitdrukking met een predikant en zijn gezin. Er wordt door gemeenteleden en niet-gemeenteleden op hen gelet. Je voelt je als gezin niet echt vrij want niets ontgaat de gemeenteleden/buren. Je voelt de druk om naar buiten toe het goede (foutloze/perfecte) voorbeeld te geven in het geloof en het leven als christen. Je voelt dat de lat hoog ligt. Er zijn genoeg domineeskinderen die daar met gemengde gevoelens op terugkijken. Ze ervoeren het als benauwend en beklemmend. Wij hebben het wonen in de pastorie nooit zo ervaren. Zowel in Noorden als in Den Haag voelden we ons erg thuis tussen de gemeenteleden/buren. We hadden niet het idee dat er heel erg op ons gelet werd. Het voelde in ieder geval niet benauwend of beklemmend. 
Wat we in zowel Noorden als Den Haag niet ervaren hebben, ervaren we nu. Wij zijn hier in Palopo de enige buitenlanders met een witte huid. Dat betekent dat we opvallen. Iedereen roept naar ons als we over straat fietsen. Op de markt klampt iedereen je aan en iedereen wil een praatje met je maken. Er wordt op ons gelet. Je waant je ergens anoniem, maar het is een illusie. ‘U bent toch dominee?!’ zo wordt me dan gevraagd. ‘Hoe weet u dat?’ Dan blijkt dat ze dat via via gehoord hebben. Misschien een beetje overdreven gezegd: alles wat we zeggen en doen buiten de muren van ons huis is binnen ‘no time’ in heel de stad bekend. We wonen hier in Palopo dus echt in een ‘glazen huis’. 
Dit wonen in een ‘glazen huis’ heeft twee kanten. Aan de ene kant voelt het soms wat beknellend/benauwend. Niets anoniem kunnen ondernemen. Alles wat je zegt en doet wordt geregistreerd en doorverteld. Er wordt op je gelet. Ook door moslims. Kunnen de woorden en daden van deze dominee uit Nederland de toets van de kritiek doorstaan? Aan de andere kant is het ook een kans. Want omdat er zo op ons gelet wordt, valt het ook gelijk op als wij ons in onze levensstijl onderscheiden. We hopen en bidden dat de mensen om ons heen aan ons kunnen zien hoe goed het is om met Jezus te leven. Dat zou natuurlijk geen eigen prestatie zijn, maar genade van God, die door ons heen werkt. 
Hoe werkt dat in de praktijk? Om te kunnen (blijven) autorijden in Indonesië had ik een Indonesisch rijbewijs nodig. Wat is dan gebruikelijk? De politieman/vrouw die jou daarmee kan helpen geef je geld en dan komt het met dat rijbewijs snel in orde. Dit mag niet, maar zo werkt het (zo wordt er dan gezegd; ook door gemeenteleden). Wij proberen dan aan te geven dat we hier moeite mee hebben. Een ander voorbeeld. Alle boodschappen hier gaan in plastic zakjes. Tientallen plastic zakjes per week. Ik neem een boodschappentas mee naar de markt en dat wordt door iedereen opgemerkt.
De praktijk is weerbarstig genoeg. We leven in een cultuur die zo anders is dan de Nederlandse. Soms word je in een winkel heel goed geholpen. Soms ook niet. Dan word je uitgelachen omdat je fouten maakt in het Indonesisch. Je voelt irritatie of zelfs boosheid opkomen. Ik heb dat wel eens laten merken. Dat had ik natuurlijk niet moeten doen, want binnen ‘no time’ weet de hele stad het. 
Hoe werkt het in Nederland? Volgens mij woon je als christen in Nederland ook in een glazen huis. Er wordt op je gelet. Prachtig toch?! Want als het goed is zit er smaak aan ons leven. Door Jezus die in ons leeft. Wat zou het mooi zijn als anderen het opmerken. Maar wat als we ons als christen in niets onderscheiden van hen die Jezus (nog) niet persoonlijk kennen? Wat als er van onze woorden en daden geen positief getuigenis uitgaat? 
Heer! In eigen kracht lukt het niet. Vul mijn hart met Uw liefde. Geef wijsheid. Laat mij in deze wereld smaakvol zout zijn.

Reageer op dit artikel

Geen Facebook? Reageer dan hier.

  • Gerrie Blok

    12 januari 2019, 09:53

    Heel veel dank voor deze uitgebreide mail. Echt elke dag de deur uit met een bewaker uit de Hoge, want als mens zijn we niet constant allert.
    Op deze manier mogen we met jullie meeleven bidden. En ik zie al die nieuwsgierige blikken/oren... Moge de HERE jullie wijsheid schenken om hun vragen te verstaan en te beantwoorden.
    Gerrie