Zending, wezenlijk onderdeel van de gemeente

ill860
Leendert en Nelleke Wolters | Plaatsingsdatum: 23 maart 2021 | Tsjechië

Kerken in Nederland en Tsjechië zitten voor een deel in een vergelijkbare situatie. Christenen vormen in de maatschappij een minderheid, maar tegelijk hebben kerken het verlangen weer relevant te zijn. Hoe kunnen zij het vuur weer laten branden? Tomáš Grulich, voorganger bij Network Praha, een christelijke gemeenschap in Praag, geeft antwoorden.

De kerk heeft twee dingen nodig om de vlam brandend te houden, vertelt Tomáš. “Ten eerste dat je om je heen kijkt en ziet wat er mis is met de wereld. Daardoor zal het verlangen groeien om daar het licht van het Evangelie te laten schijnen. Het tweede is dat we weten dat we persoonlijk door God daartoe zijn geroepen. En dat Hij om ons geeft en voor ons zorgt.”
 

Innerlijke verandering

Het kost bidden, zoeken en misschien veel tranen om verandering te zien of antwoord te krijgen, aldus Tomáš. “Maar ik ben ervan overtuigd dat we de vlam brandend houden als we steeds opnieuw ontdekken hoe groot Gods liefde is voor deze wereld en voor ons. Ook als we de reikwijdte van Gods uitnodiging begrijpen om deel te zijn van Zijn missie voor de wereld. Het gaat om persoonlijke vernieuwing, berouw en bekering. Niet alleen om het belijden van een lijstje met zonden, maar om een diepe innerlijke verandering. Dát, en een vernieuwd begrip van wat kerk-zijn inhoudt.”
 

Missie voorop

Volgens Tomáš is het belangrijk dat de kerk een gemeenschap vormt waar mensen samen in het geloof kunnen groeien en elkaar kunnen steunen. “Voelt iedereen zich welkom? Als het goed is, zijn kerk en missie met elkaar vervlochten. Dat moeten veel kerken opnieuw ontdekken. De kerk kan niet zonder missie, en de missie niet zonder kerk. Maar eigenlijk gaat de missie voorop en volgt de kerk in haar kielzog.”
In de meeste kerken is het echter andersom, constateert Tomáš. “Samen kerk-zijn staat op 1, terwijl zending slechts een van de vele activiteiten vormt. Voor kerken die vastzitten in traditionele structuren is het worden van een missionaire gemeenschap een moeizaam proces.”


Drie richtingen

Het wordt tijd dat christenen gaan herdefiniëren hoe ze kerk willen zijn. Tomáš: “Hoe kan er geestelijke groei en heiliging zijn gecombineerd met een missionaire levensstijl? Het is belangrijk hóé we elkaar dienen!
Daarom hebben we het in Network Praha over drie richtingen: op, in en uit. Als we tijdens de kerkdienst samen zijn, is de richting vooral ‘op’. We aanbidden God en groeien in onze relatie met Hem; individueel, maar ook met anderen. Dan is er de richting ‘in’: het helpen en zorgen voor elkaar als gemeenschap en het opbouwen van je naasten in de kerk. De ‘uit’-richting heeft ook het ‘samen met anderen’ als uitgangspunt. We dienen elkaars vrienden en contacten. Een missionaire gemeenschap is dus geen statisch, afgebakend geheel.”
Wat dan wel? “Een werkelijk missionaire gemeenschap doet recht aan de breedte van de samenleving. Die bestaat dus altijd uit gelovigen en niet-gelovigen.
Daarnaast zijn ook momenten nodig waarbij alleen de gelovigen samenkomen, om een geestelijk fundament te leggen en te onderhouden. Daar kan persoonlijke verandering én schuldbelijdenis plaatsvinden. Maar openheid over de noodzaak voor bekering en berouw is onderdeel van het missionaire leven en het getuigenis naar de wereld.”
 
Network Praha is een voorbeeld van Tomáš’ zoektocht om als kerk missionair te zijn. “In het eerste jaar begonnen we met ‘triades’: groepjes van drie personen die gericht zijn op geestelijke groei en discipelschap, met als optie dat daaraan later zoekers kunnen worden toegevoegd. Dit is een effectieve vorm. Door de kleinheid van die groepjes voelen nieuwe gelovigen zich welkom. Dat helpt hen om te groeien in hun geloof.”
 

Natuurlijke manier

Network Praha groeit en zoekt naar een goede invulling van de ontstane missionaire gemeenschappen. Tomáš: “We zouden graag willen dat missionaire ontmoetingen op een natuurlijke manier plaatsvinden, bijvoorbeeld vanuit de groepjes van drie. Die ontmoetingen betreffen dan niet alleen evangelisatie. Ze richten zich ook op de noden in de lokale gemeenschap en uiteindelijk op de verandering van de gehele gemeenschap.
In het verleden waren Tsjechische christenen vaak alleen maar op evangelisatie gericht. Voor lichamelijke en sociale noden hadden ze weinig aandacht. Dat is niet juist. Er moet balans zijn tussen de zorg voor het eeuwig welzijn en die voor het tijdelijk welbevinden. Het is belangrijk om te luisteren en te snappen waar iemand staat.
Uiteindelijk moet er op een bepaald moment wel een oproep tot bekering zijn. Of iemand tot geloof komt, is niet aan ons. Zelfs tijdens Jezus’ rondwandeling op aarde kwam niet iedereen veranderd bij Hem vandaan.”

Dit artikel verscheen eerder in Alle Volken.
 
 

Reageer op dit artikel

Geen Facebook? Reageer dan hier.