Lees meer » Jaarthema
2016-2017

Zendingsexpeditie naar Zuidoost-Azië

ill860
Webredactie  | Plaatsingsdatum: 6 januari 2017 

Elf gemeenteleden uit heel Nederland reizen van 4 t/m 18 januari door Zuidoost-Azië om met eigen ogen het zendingswerk te zien dat hun gemeente steunt. Zo krijgt zending een gezicht! 

In verband met veiligheid worden er geen plaatsen en namen van zendingswerkers genoemd.

Donatie zendingswerk
Zuidoost-Azië

17 januari – Laatste expeditiedag

Vandaag is onze laatste expeditiedag en mogen we echt de toerist uithangen.
 
Maar toch, als je op de afgelopen veertien dagen terugkijkt, zijn het juist de ontmoetingen met mensen die hun levensverhaal wilden delen wat deze reis zo bijzonder maakte. Dat zit er vandaag niet in, maar wel fietsen en varen in Bangkok. Toch ook niet mis en iets om echt van te genieten.
 
Maar wat toch constant door je hoofd speelt is: ‘Hoe breng ik straks thuis over wat wij gezien en ervaren hebben?’ Toch een belangrijk doel van onze reis. Hoe vertaal je de vraag van alle werkers en de mensen die wij van hart tot hart gesproken hebben om voor hen te bidden?
 
Gebed is het centrale woord dat overblijft zowel vanuit China als Thailand. Het idee van een gebedskalender voor Isaan wordt uitgewerkt en kunnen we hopelijk t.z.t. delen. Het kan een manier zijn om inhoudelijk de noden die ons genoemd zijn en gebedspunten die ons gevraagd zijn, blijvend voor God te brengen. Het voorkomt dat wij onze volheid van vandaag kwijt raken. En vol zijn wij. Met name van al die geweldige zendingswerkers (en hun gezinnen). Wat geven zij veel en zoals zij zelf iedere keer zeggen: tot Gods eer.
 
Maar nu eerst Bangkok! Met de taxi (een vol uur alleen maar buitenwijk!) naar het opstappunt van de waterbus. Over water is dit de snelste route naar het centrum. En snel gaat het. Bij het naderen van een (vaar)bushalte wordt er getoeterd. Dan snel in/uit stappen want direct gaat het gas er weer op. Echt een bus.
 
Naast het prachtige uitzicht vanaf het water is het op de rivier ook druk met watertaxi’s: een soort grote houten kano met afdak die wordt voortgedreven door een buitenboord(vrachtwagen)motor gekoppeld aan een schroefstang. Een bijzonder gezicht.
 
Voordat we op de fiets stappen eten wij nog snel noedelsoep; uiteraard met stokjes. Heerlijk! Op de fiets gaan wij door een labyrint van de meest nauwe straatjes, langs stalletjes, zelfs door winkeltjes. Als we geen drie gidsen hadden gehad, fietsten wij nu nog rond.
 
Bangkok: wat een stad van uitersten. Alle tempeltjes en de duizenden eetkraampjes zijn mooi om te zien, maar zoals wij inmiddels weten, schuilt er achter de altijd aanwezige lach een andere werkelijkheid. Die kennis maakt het zien van al dat bijzondere toch een beetje dubbel.
Daartegenover moet het voor die Thai ook wel een bizar gezicht zijn als er 15 witte Hollanders op een fiets langs komen scheuren.
 
Voor ons is die oneindige route van paadjes en steegjes bij iedere bocht ook een verrassing. Hier een palmboomplantage en daar een kwekerij voor waterspinazie waar een grote leguaan tussen zwemt. En dat alles tussen een geweldige hoeveelheid prachtige planten en bloemen.
 
Maar na de drukkende warmte in de sloppen en stegen van ruim 30 graden was het echt genieten van de terugtocht met de watertaxi die fullspeed over het water scheurt en ons een heerlijk windje bezorgt. Misschien moeilijk te begrijpen als er sneeuw in je tuin ligt, maar tussen alle beton van Bangkok kan het echt benauwend zijn.
 
Met de airco in het Mission Home van OMF waar we de laatste twee nachten slapen is het goed uit te houden. Dus nu naar bed, want morgen gaan we ruim elf uur vliegen.
 
Peter de Goeij (Boskoop)



16 januari - Een getuigenis

Afgelopen dagen mochten we deel uitmaken van een kleine, maar gedreven groep gelovigen. We trokken op met Pie Thûd (Peter) de ouderling in de gemeente van zendingswerkers David en Grea, maar ook met zijn vrouw Anna en anderen. Ze vertelden ons over de gebrokenheid waarin zij leven, problemen in gezin of familie. Bijna elk gezin in dit gebied heeft wel een verhaal: dronkenschap, zelfmoord, jong overlijden door drank of ongelukken. Ook groeien heel veel kinderen niet op bij hun ouders, maar bij grootouders of een boeddhistische monnik. Als we dan vervolgens horen hoe de Heere in deze mensenlevens werkt en hoe zij zich daarna inzetten voor Zijn Koninkrijk, dan kunnen we alleen maar jaloers en dankbaar zijn.

 Tijdens de eerste ontmoeting met Peter vond ik het al een bijzondere man. Enthousiast, blij en heel trouw in het werk in de gemeente. Hij was eenvoudig gekleed, z'n jas hing wat scheef en hij droeg een pet. Dat was op het eerste gezicht, maar als we met hem spraken, voelden we de liefde die hij heeft voor Christus. Peter en zijn vrouw doen alles wat ze kunnen om dienstbaar te zijn aan de Kerk van Christus. Daarnaast bidden ze en vragen ze ook om gebed of de kerk mag groeien en er een bijbelschool mag komen in hun dorp Nong Rua.

Vanmorgen hadden we een interview met Pôd. Pôd ziet er stoer uit en heeft tattoos, hij is 42 jaar oud en was alcoholist. Hij groeide op in een normaal gezin, maar toen hij ouder werd moest zijn vader in andere plaatsen werken. Daar raakte zijn vader aan de drank en toen Pôd 24 jaar oud was overleed zijn vader door een alcoholvergiftiging. Pôd trouwde en kreeg een zoon. Zelf had hij ook een alcoholprobleem en het gebeurde dat hij dagen achtereen dronken was. Na een aantal jaren strandde dit huwelijk en momenteel woont hij samen met zijn zoon van 12.

Onze dankbaarheid mag dan groot zijn als we zien dat de Heere ook met Zijn Evangelie tot deze man komt, en dat Pôd het ook gelooft. Zijn leven is radicaal veranderd, hij zegt: 'Het is net zo verschillend als de voor- en achterkant van m’n hand.' Hij gaat nog steeds met zijn vroegere vrienden om, maar dan om hen het Evangelie te vertellen. Hij is ongeveer 6 maanden geleden tot geloof gekomen en inmiddels mocht hij ook het middel zijn om een vriend van hem tot Jezus te brengen. Hij getuigt van zijn geloof! Jezus is hem alles en daar vertelt hij graag van.

Als laatste vroegen we hem: Wat is uw verlangen voor de toekomst?
Nu moet u weten dat de meeste mensen in het gebied waar we zijn hoogstens een paar dagen of weken vooruit kijken. Ze hebben nooit geleerd te plannen en leven gewoon bij de dag. Hoe mooi is dan het antwoord: 'Gewoon helpen in de kerk van broeder Jaroen.'
We vroegen: heeft u nog meer verlangens voor de toekomst? Antwoord: 'Nee hoor, als ik dicht bij God ben is dat al genoeg.'

Wel hoopt hij dat zijn zoon van twaalf ook geïnteresseerd mag worden om het Evangelie te horen. Hij bidt daarvoor en vraagt ook ons gebed. Afgelopen zondag was zijn zoon voor het eerst in de kerk om te kijken waar zijn vader mee bezig is. Hij hielp ook te trommelen tijdens de dienst. Pôd was er erg dankbaar voor en hoopt dat zijn zoon ook Jezus Christus mag leren kennen in zijn leven.

Vanmiddag zijn we naar Bangkok gevlogen en hebben we mogen genieten van de wereld onder ons. De prachtige wolken, de vergezichten. Daarna hebben we de afgelopen 4 dagen geëvalueerd. We waren afgelopen dagen verdeeld in drie groepen en daardoor konden we persoonlijkere gesprekken aangaan met lokale christenen. Het is erg bijzonder om te zien hoe de gemeenteleden hun best doen om te helpen bij het werk in de gemeente. Als we gingen evangeliseren hielp bijna heel de gemeente mee, zo graag willen ze dat anderen het Evangelie ook horen! Hier kunnen we als kerk in Nederland van leren! Maar het is ook mooi om de verbondenheid met elkaar te voelen. We kunnen de mensen niet verstaan, maar voelen wel een band van liefde. In Christus verbonden.

De reis was bedoeld ter bemoediging van de zendingswerkers, maar ook voor de jonge gemeenten. Maar andersom geldt dat ook: wat worden ook wij bemoedigd door wat we zien en horen. Sommige gemeenteleden zwaaien ons met tranen in hun ogen uit van dankbaarheid!
Wanneer zullen we elkaar weer zien?...
Dank en eer aan de Eeuwige!

Namens alle expeditieleden,
Wilco Boele 

16 januari - foto's Mirjam Leeflang



15 januari - Een doopdienst in Isaan

Tim, Joke, Maria en ik zijn deze dagen bij Sijmen en Annelies, die met hun drie kinderen in Mancha Kirie wonen. Het is bijzonder om een stukje van hun leven van dichtbij mee te maken. Vrijdag en zaterdag hebben we bemoedigende bezoeken gebracht aan christenen in de omgeving, de suikerrietoogst bekeken, een schildpaddenpark bezocht en met elkaar een Bijbelstudie gedaan. Het is best heftig om te zien hoe de Thai hier wonen, maar tegelijkertijd wonderlijk om te horen hoe de christenen hun leven volledig hebben overgegeven aan Jezus Christus. Wat een les in vertouwen voor ons allemaal!
 
Vandaag is het zondag. Na een heerlijk ontbijt (jawel, boterhammen met pindakaas) gaan we naar de kerk. De dienst vindt vandaag niet in het kerkgebouwtje plaats, maar bij moeder Naang thuis, omdat zij vandaag gedoopt wordt. Ze woont in een dorpje een paar kilometer verderop: Baân Djoot. Langs het huisje wandelen de koeien over straat. Moeder Naang is de enige christen in dit dorp, er zijn zes dorpsgenoten die komen luisteren en kijken. We bidden dat meer mensen tot geloof mogen komen. 
 
Aan het begin van de dienst hebben we de groeten en bemoedigingen overgebracht namens de Nederlandse gemeenten en zongen we "Welk een vriend is onze Jezus". Aan de kinderen mochten we de mooie knutsels en kleurplaten geven. Dat vonden ze heel leuk! Sijmen preekte over Markus 1:1-11 en maakte de vergelijking met het schoonmaken van het dorp als er een belangrijk persoon komt. Na het bezoek valt alles weer terug in het oude. Johannes doopte met water, maar Jezus met de Heilige Geest. Hij maakt ons straatje schoon en houdt het schoon, zodat Hij er kan komen wonen om nooit meer weg te gaan. 
 
Na de preek liepen we een paar honderd meter naar de rivier, waar moeder Naang gedoopt werd. Een bijzonder moment in haar leven, maar ook in de levens van de mensen om haar heen. Wat een voorrecht om hierbij aanwezig te mogen zijn! In het Nederlands zongen we haar toe: "Zegen haar, in de weg die ze moet gaan..." Tot slot was er een maaltijd met o.a. Thaise filet american en hebben we gebeden voor elkaar, ieder in zijn of haar eigen taal. In een ontspannen sfeer lieten we foto's zien van onze gezinnen in Nederland. Wat een sterke verbondenheid was er in deze indrukwekkende dienst!
 
Namens de broeders en zusters in Mancha Kirie breng ik u de hartelijke groeten over, en hun dank voor ons bemoedigend bezoek. Zij bidden voor u! Bidt u voor hen?
 
William

15 januari - foto's Mirjam Leeflang



14 januari - Tegenstellingen

Thailand is een heerlijk land, maar ook een land van tegenstellingen. Ons groepje begint de dag met een ontbijt buiten op de veranda. We krijgen een soort rijstsoep met gehaktballen, niet echt geweldig op je nuchtere maag. Maar goed de koffie is lekker en met een sultana beginnen we de dag goed.

Vandaag is het kinderdag in Thailand en we bezoeken het dorpsplein vol activiteiten. We zien verschillende dansgroepjes, kraampjes met eten en stunt paragliders suizen rakelings over de hoofden van de aanwezigen. Hoewel het lijkt of kinderen heel belangrijk zijn, is de realiteit dat de meeste ouders hun kinderen maar 2× per jaar zien, ze werken elders in het land om geld te verdienen en oma en opa voeden de kids op. Maar zijn wij zo anders? Veel ouders werken fulltime en de kids worden bij het kinderdagverblijf gebracht. Hebben we niet een belangrijke taak liefde en een christelijke opvoeding te geven?
 
's Middags gaan we evangeliseren in een dorpje door het uitdelen van folders.
David (zendeling) raakt aan de praat met een oude zieke man. Als we weglopen worden we opgeschrikt door de opmerking in het Hollands: "Zo! Al zieltjes gewonnen?" Verbaasd kijken we een oudere man (71) aan. Hij vertelt dat hij een vriendin heeft van 40 jaar. Hij is erg verbitterd en cynisch.
Hij is meerdere malen opgelicht en zijn vriendin heeft hem zijn geld afhandig gemaakt. Veel oudere Europese mannen trouwen hier met jonge meisjes die hen schamper 'geldautomaten' noemen.
Veel kinderen in Thailand worden misbruikt of werken in de seksindustrie waar vooral West-Europese mannen op afkomen. Als je als man naar Thailand komt, gaan ze er vanuit dat je komt voor de " vrouwtjes". Meewarig vraagt hij ons: Zijn jullie gelukkig?' David antwoordt dat het niet de omstandigheden zijn die je gelukkig maken, maar dat we in God gelukkig zijn!
 
's Avonds mogen we een rouwdienst van een gelovige vrouw meebeleven. Sommige familieleden geloven, maar de meesten niet. Daarom is er een christelijke en een boeddhistische ceremonie. Er wordt gelezen uit de Bijbel, gezongen en gebeden. De christelijke boodschap is er een van de liefde van God en hoop op een eeuwige toekomst. Dat is geheel anders de boodschap van de vier monniken. Zij brengen een dreigende, monotone woordenbrij voort, er staat een altaar, er wordt geknield en een offer gebracht.
 
Tijdens deze transmeditatie steken de monniken 4 borden omhoog:
- je gaat en er is geen weg terug
- je slaapt en wordt nooit meer wakker
- je kunt niet ontsnappen aan de dood
- er is geen opstanding!
Wat een duisternis en leegheid! Hoe hoopvol dat het Evangelie onder deze mensen geklonken heeft van een blijde toekomst zoals we lezen in Openbaring 7: 9-12 waar staat: “Zie ik zag een grote menigte voor Hem staan...” Tegelijk klinkt het mij niet nieuw in de oren: de gemiddelde Nederlander zegt ook: 'dood is dood'. Wie vertelt hen dat er een hoopvolle toekomst is? 
 
Marten Speksnijder

14 januari - foto's Mirjam Leeflang

13 januari - Visie

Vanmorgen konden we iets langer in bed blijven. Dat was ook geen overbodige luxe, want het programma is elke dag ruim gevuld. We reizen ook veel en maken veel mooie maar ook minder mooie dingen mee. Alles bij elkaar zorgt dat er voor dat we elke dag wel even tijd nodig hebben om onze gedachten te ordenen en het nodige van ons af te schrijven. En van tijd tot tijd is het ook fijn om even contact te zoeken met het thuisfront. Meestal is de nieuwe dag al begonnen voordat ik ga slapen. 
 
Vandaag hadden we als groep een ontmoeting met de zendingswerkers in Ministry Center in Khon Kaen. Na een korte kennismaking werd aan ons de visie van de zendingswerkers gepresenteerd. "God wordt geëerd door Bijbelse, vermenigvuldigende kerken in heel Isaan.” Deze visie werd door Sijmen uitgelegd aan de hand van Openbaring 7: 9-16.
Waarom deze visie? Omdat God in het leven van mensen de eer moet krijgen. 
 
Sijmen vertelde ons dat zending onder de Thai erg moeizaam gaat. De mensen staan sterk onder invloed van het boeddhisme en animisme. Sommige Thai willen het evangelie wel aannemen, maar komen vervolgens onder sociale druk van hun familie en/of omgeving te staan. Gevolg is dat mensen dan toch weer afhaken. De Thai zijn bezet door allerlei geesten. De Thai zijn ook bang voor allerlei geesten. Hier is dan ook nog veel werk te doen. Hoe meer mensen met het evangelie bereikt worden hoe meer de bereikten het evangelie ook weer in hun omgeving kunnen delen. En dat is hard nodig. Thai land betekent "vrij land". Helaas zijn veel Thai niet vrij maar gebonden aan de geesten en leven daardoor, zonder dat ze het weten, in duisternis.
 
Vanmiddag zijn we in drie groepen uiteengegaan. De komende dagen gaan we met de verschillende zendingswerkers op pad en proberen we op de een of andere manier met de mensen in contact te komen en iets te zien van hoe de werkers mensen in aanraking brengen met het evangelie. Wat een zegen om te weten dat Gods geest alle talen spreekt. Met deze wetenschap mogen we het gesprek met de mensen aangaan in de hoop en verwachting dat God ook door de Thai aan Zijn eer zal komen.
 
Namens de Zendingsexpeditie-gangers,
Adriaan Bok

13 januari - foto's Mirjam Leeflang

 


12 januari - Gemengde gevoelens

Nog nagenietend van de heerlijke pizza’s en de fijne achtergrondmuziek reden we woensdagavond naar het huis van het werkersgezin.

Binnenkomend kwam de geur van koffie en versgebakken appelflappen (!) ons al tegemoet. Vanavond hebben we twee leiders van familiegemeentes te gast om meer te vertellen over het werk dat zij doen. Het raakt mij zeer wat deze mensen ervoor over hebben om het werk van God bekend te maken onder onbereikte bevolkingsgroepen. In de provincie waar ze werken is een vijftigtal familiegemeentes ontstaan. Ze onderwijzen mensen in de blijde boodschap, stichten gemeentes en trainen mensen die leidinggeven in de gemeenten. Het vuur van de Heilige Geest straalt van hun gezichten. Met dit vuur en verlangen in hun hart verspreiden ze het goede nieuws met gevaar voor eigen leven!
Hoe is het met ons? Wij leven in vrijheid en mogen alles zeggen, komen we voor Hem uit, gunnen we het Woord aan onze naasten?

Daarna de evaluatie, wat heeft deze week met je gedaan? Bij mij diepe bewondering en jaloersheid voor de werkers. Blijdschap en verwondering dat het werk van de Vader doorgaat, zelfs in het kleinste bergdorp in afgelegen gebieden in Zuidoost-Azië.

Donderdagmorgen moeten we afscheid nemen van de werkers; het valt ons zwaar. We hebben ze in onze harten gesloten en het voelt alsof we afscheid nemen van onze naaste familie!

Reizen is ook: veel in de rij staan. Maar we moeten onze aansluitende vlucht halen. Tim zorgt er met zijn uitstraling voor dat we niet in de ellenlange rij hoeven aan te sluiten, maar via het loket voor de controle van diplomaten mogen; we zijn immers “ambassadeurs”.

In het vliegtuig naar Khon Kaen, hoog in de lucht, ervaar ik de nietigheid van de mens. Hoe wonderlijk is het dat uit die miljarden mensen God een ieder persoonlijk op het oog heeft. Ik mijmer nog over al de bijzondere dingen en mensen die we deze week hebben ontmoet. En wie we gaan we ontmoeten in Thailand.

Na een voorspoedige reis brengt Reinout (zendingswerker in Thailand) ons naar een prachtig hotel in tropische sferen. ’s Avonds tijdens een heerlijke pittige maaltijd vertelt Reinout ons een aantal dingen over de geschiedenis, de cultuur, de gewoonten en moeiten in het land. Maar ook zijn persoonlijke, indrukwekkende verhaal.
Zijn moeder heeft 24 jaar voor hem gebeden, ook in de tijd dat hij God min of meer vaarwel had gezegd, dat hij gebruikt zou worden in de zending. Haar gebed is verhoord. We horen ook dat er een groot tekort aan zendingswerkers is terwijl er ontzettend veel mogelijkheden zijn: er liggen 80 visums klaar voor nieuwe werkers. De huidige regering staat evangelisatie toe, maar we weten niet hoe lang dit nog het geval zal zijn. Bidden wij met volharding zoals Reinouts moeder om zendingswerkers? De velden zijn wit om geoogst te worden!!!!!!

Marten Speksnijder

foto's 12 januari

11 januari - De Geest spreekt alle talen...  

Wat een groep bevoorrechte mensen zijn we toch, om hier te mogen zijn, zoveel mooie mensen te ontmoeten en zoveel schoonheid te zien! Vandaag een mooie autorit van 4,5 uur terug naar de grote stad.  

Het gebed is zo'n krachtig wapen hier! In de auto als we een lange gevaarlijke reis voor de boeg hebben, wordt er gebeden en mogen we rust onderweg ervaren. Zo mooi!
       
De natuur is adembenemend. Grote hoge steile bergketens aan beide kanten van de weg met aan de rechterkant een prachtige blauwe rivier ervoor waar af en toe een klein bootje vaart. Jammer dat het regent; we hebben weinig zicht door de mist. We willen verder kunnen kijken om nog meer te kunnen genieten van de schitterende vergezichten
De Geest spreekt alle talen...  

Maar eigenlijk zeg ik het verkeerd, want toen vannacht de regen met bakken uit de hemel kwam, dankte ik ervoor omdat we gisteren gebeden hebben om regen. De bevolking heeft het zo hard nodig!
Onderweg maken we van alles mee. Opeens is daar een kleine, oude man, die midden op de weg staat. Super eng! Welke kant wil hij op? Durven we er langs? Onze fotograaf heeft er een mooi plaatje van geschoten; het liep gelukkig goed af. Als er allemaal takken op de weg liggen weet je dat je op moet passen, je houdt je hart vast, omdat er iets ergs gebeurd is; ongelukken genoeg, helaas. Het is gevaarlijk rijden hier, verkeersregels? Nooit van gehoord! Toch is er wel een bepaalde orde in de chaos.
 
Als afsluiting hier in dit land gaan we heerlijk pizza eten. Geeft een goed gevoel om weer eens lekker te eten zonder het geworstel met de onafscheidelijke stokjes.
We zitten in een geweldig gestyled zaakje, je waant je tussen de cowboys in Texas.  de eigenaren komen oorspronkelijk uit Amerika. Ze zijn al 15 jaar in dit land en hebben een business as mission opgezet om zo zichtbaar aanwezig te zijn in de stad. Ze hebben recent een 2e restaurant geopend omdat het eerste zo goed liep. Ze delen het goede nieuws dagelijks met hun medewerkers. Wat word ik hier blij van. Het restaurant heet ‘Manna’. Op de menukaart staat het verhaal van het manna bij het volk van Israel helemaal uitgelegd. Wat een getuigenis! Ook de achtergrondmuziek is niet standaard. We horen allerlei worship liederen voorbij komen. Ik heb het als een geweldig moment ervaren, zo ver van huis 10.000 reasons te mogen horen. We hebben genoten!  
Dit geweldig mooie land met alle moedige liefdevolle bijzondere werkers, een land vol mooie schepselen van God, heb ik voor  altijd in mijn hart gesloten.       
                                                                     
Groeten namens allen,
Joke de Geus

foto's 11 januari

dinsdag 10 januari – Het leven van Orchidee

Vandaag bezochten we de BY stam. De rit er naar toe was prachtig. De overgang van stedelijk gebied naar de bergen is zo mooi. We reden (hobbelden) zo het landelijke leven in. De huizen werden alsmaar kleiner en de akkers werden akkertjes, en nog later werden het strookjes bewerkte grond. Hier en daar zagen we een gehurkte man of vrouw bezig om de grond te bewerken. Alles gaat met de hand. Je ziet aan de vervallen “huisjes” dat het leven hier zwaar en arm is. Ik weet het niet hoor, maar ‘t lijkt of niemand hier een kledingkast heeft. Iedereen heeft wel een afdakje waar een touwtje gespannen is waar de hele “collectie” aan hangt. Het is hier erg stoffig, dus natte was zou ik niet buiten hangen.

Onderweg pikten we Orchidee op. Ik zat bij haar in de auto en Mirjam (werker GZB) was het haasje, die heeft ons geweldig bijgestaan in het vertalen. We hebben via Mirjam zo’n fijn gesprek gehad. Ongelofelijk dat je in zo’n korte tijd diep in elkaars hart mag kijken. Orchidee is de jongste van het gezin en kreeg op achtjarige leeftijd een Bijbel. Degene die de Bijbel gaf, verdween uit haar leven, maar God plaatste een zendingsechtpaar op haar pad voor taalles. Elke taalles werd er ook uit de Bijbel gelezen. Eigenlijk vond ze het maar gek: je wordt betaald om les te geven en dan gebruiken ze die tijd voor Bijbellezen. De reden dat ze uiteindelijk tot geloof kwam, was vooral de liefdevolle manier waarop dit echtpaar in het gezin met elkaar omging. Dat was zo anders dan ze van huis uit gewend was.

Eind 2011 is ze gedoopt. Ze is de enige in haar familie en in haar dorp die christen is. Inmiddels heeft Orchidee een man die helaas ongelovig is en verwachten ze een kindje. Orchidee deelde met ons haar zorg over haar ongelovige man en familie en haar zwangerschap. Ik vroeg haar waar het geloof haar winst heeft gegeven. Ze vertelde dat God haar veel kracht en vrede geeft. Ze heeft wel last van aanvechtingen en dan voelt ze zich er echt niet goed onder. Ze vertelde dat ze het daarom heel fijn vond om ons te ontmoetten. De aandacht voor haar en de warme deken van verbondenheid. Ik vroeg haar wat we voor haar konden betekenen. “Wil je bidden dat ik niet meer eenzaam ben en dat er hier een kerk groeit zodat ik niet meer alleen ben?”

Ze heeft ons veel uitgelegd over de rituelen van het animisme en de voorouderverering die een grote rol spelen in de familie waardoor we iets begrijpen van de angst en duisternis die macht over mensen heeft. Nadat we Orchidee hebben afgezet bij haar schoonvader zijn we de berg gaan beklimmen. Foei, dat was pittig!! De bergen zien er hier uit als kamelenbulten; recht omhoog!! Boven aangekomen hebben we mogen bidden voor de stammen in dit gebied. Voor het doorbreken van de kracht van toverdokters en de voorouderverering, voor Mirjam en voor meer werkers hier en God gedankt voor Zijn mooie schepping. We hebben gedankt dat Anne-Marieke weer veilig thuis is aangekomen en om kracht gevraagd voor de begrafenis.

Na de bergbeklimming zijn we naar het dorpje van Orchidee gereden en hebben we haar familie ontmoet. Dit was fijn en warm. We hadden stroopwafels meegenomen voor de familie, maar Orchidee vertelde dat we die beter weer mee naar huis konden nemen, want het is onbekend dus die eten ze toch niet. Wat zijn we toch domme Hollanders die invullen voor een ander wat leuk en lekker is, maar wat een bijzonder dorpje. Wat een mooie mensen en toch doet het pijn als je daar zo loopt. Je weet dat ze zo bang zijn voor geesten en de voorouders, terwijl je zelf leeft in vrede en de genade van de Allerhoogste kent. Wat een tegenstelling. Het raakte me diep! Toch is God hier aan het werk.

We zijn via de inmiddels natte wegen weer naar de bewoonde wereld gereden. Het is wonderlijk om hier elke keer weer heelhuids aan te komen. Wat een raar verkeer zonder regels (in mijn ogen).

De grotten bezoeken was het sluitstuk van de dag. Weer een ander deel van de schepping! Door alle indrukken was iedereen op de terugweg stilletjes en dat was ook even nodig om alles een plekje te geven. Ik zou nog zoveel willen vertellen en uitleggen, maar dat komt thuis wel weer.

Mijn moeder zou zeggen: ‘t is genoeg geweest voor vandaag, morgen een nieuwe dag.

Hartelijke groet namens iedereen hier,
Maria Eijsenga

10 januari - foto's Mirjam Leeflang


 

9 januari - Een bezoek aan Waterstad

Een dagje uitslapen zit er echt niet in voor ons. Vanochtend zaten we om 07.15 uur aan het ontbijt om vervolgens in de auto een lange rit van 4,5 uur naar Waterstad te maken. Slapen in de auto lukt ook niet, want we zijn zo vol van de bijzondere, waardevolle maar ook emotionele dingen die gebeuren dat ook tijdens de autoritten mooie gesprekken ontstaan, liederen worden gezongen en wordt gebeden. Uiteraard werd volgens goed Nederlands gebruik koffie op een parkeerplaats gedronken met een heerlijk gebakken koekje. Hollandser kan bijna niet.

 Aangekomen in Waterstad hebben we eerst een lunch genuttigd die langer duurt dan normaal omdat we echt een bezienswaardigheid zijn. Mensen beginnen te smoezen en willen graag op de foto, vooral met die rare lange blanken mensen. De oprit naar het hotel beloofde dat we weer een mooie kamer zouden krijgen en niets is minder waar. Wat worden we hier in de watten gelegd. Na een uurtje rust gaan we naar de berg die we gaan bewandelen. Misschien was een kleine conditietraining toch niet verkeerd geweest, met veel gehijg en gesteun (althans voor mij) komen we boven aan bij een soort tempel. Een van de werkers* vertelt over het gebied waar we nu zitten en de noden die er zijn. Daarna hebben we het Onze Vader in een voor mij nieuw jasje met elkaar uitgesproken. Dit gaf een extra dimensie omdat we vanaf het hoogste punt uitkeken op de stad waar zoveel gebed voor nodig is. Hoe mooi is het om te ervaren dat iedereen vanuit de eigen beleving en met eigen woorden de noden en vragen neerlegt bij Hem bij wie alles mogelijk is. Grenzen worden verlegd, persoonlijke en geestelijke groei is voelbaar en merkbaar. Je denkt ‘het kan bijna niet meer mooier of beter’ en toch gebeuren er iedere dag weer mooie en bijzondere dingen… Wat zal morgen ons brengen?

Martha Overbeek

9 januari - foto's Mirjam Leeflang


 

8 januari - Het regent!

Voordat wij begonnen met onze Zendingsexpeditie, lazen wij allemaal het boekje 'Als het regent in de bergen'. Een prachtig boekje om 'in de stemming te komen' voor deze onvergetelijke reis die wij momenteel aan het beleven zijn. Als u de titel van dit blog leest, zou dit kunnen doen vermoeden dat wij ons regenpak nodig hebben. Nou, integendeel: in tegenstelling tot Nederland, waar het momenteel eindelijk weer eens wit schijnt te zijn, is het hier stralend weer (als de smog wegblijft) en met 25 graden is er in die zin geen vuiltje aan de lucht.

Toch regent het... indrukken! Want wat zijn wij als groep in zo'n korte tijd al naar elkaar toegegroeid. Wat hebben wij veel vragen beantwoord gekregen van de werkers die wij mochten ontmoeten. Maar wat zijn er inmiddels ook veel nieuwe vragen bijgekomen!

Wat moeten we namelijk zeggen als we zoveel mensen ontmoeten die bang zijn om te moeten sterven, omdat zij hun voorouders niet voldoende vereren? Wat als we tempels tegenkomen waar de duistere machten voelbaar aanwezig zijn? Wat als een radeloze moeder ons letterlijk haar kind aanbiedt? Omdat ze het gevoel heeft dat het kindje bij ons een betere toekomst zal hebben? Ons hart huilt bij zo'n ontmoeting.

Wij hebben het antwoord op veel vragen zelf niet. We mogen het bij de Heere neerleggen in ons persoonlijk én gezamenlijk gebed.

Hoe mooi is het om hier, als tot voor kort volslagen onbekenden, vrijuit, van hart tot hart, over te mogen doorspreken? Heerlijk te mogen zingen met elkaar in de auto op weg terug naar onze overnachtingsplek? En er tijdens het zingen achter te komen dat er heel veel antwoorden te vinden zijn in Gods Woord, dat we mogen lezen en waarover we mogen zingen?

Wij voelen ons rijk gezegend om deze Zendingsexpeditie met elkaar te mogen beleven. En we drinken iedere indruk dan ook met volle teugen in.

Vandaag (zondag 8 januari) mochten we na het ontbijt van o.a. noedels en exotisch fruit een traditionele lokale ochtenddienst meemaken in een grote stad in een voor zending gesloten land in Azië. Via een wandeling en een korte reis met de stadsbus kwamen we aan bij de kerk. Op dat moment was de tweede dienst van de ochtend nog in volle gang. Het was bijna onwerkelijk hoeveel mensen er uit de kerk kwamen. Voorafgaand aan de (dus derde) kerkdienst kregen we zangles van een dame die ons de Aziatische versie van 'Tel uw zegeningen' aanleerde. Heerlijk om dit gewoon in het Nederlands mee te kunnen zingen. Een koor, bestaand uit jonge mensen, kwam al zingend binnen.

Een gebed dat werd uitgesproken, werd na iedere zin met een volmondig 'AMEN' vanuit de gemeente bekrachtigd, gevolgd door de Aziatische versie van het lied 'Hoe groot zijt Gij'. De schriftlezing vond plaats uit 1 Koningen 17: 10-16 over de weduwe van Zarfath. Het koor vervolgde met een koorzang. Een tweede schriftlezing volgde uit Mattheüs 14:14-21 over de Wonderbare Spijziging.

Een speciaal welkom voor ons als groep volgde: wij moesten opstaan en werden met een hartelijk applaus en goedkeurende knikjes begroet door de gemeente.

De preek ging in hoofdlijnen over het brengen van onze gaven voor het aangezicht van de Heere en dan zal Hij dit vermenigvuldigen. Hoe zien wij dit voor onszelf voor het komende jaar? Willen wij aardse zegeningen of juist de zegen van de Heere? De Heere vermenigvuldigt onze zegeningen.

Vanuit de gemeente werd tijdens de preek een aantal keer 'Amen' gezegd op de vraag van de predikant of wij het van de Heere willen verwachten.

De gemiddelde Zendingsexpeditie-ganger verstond er uiteraard geen woord van: nooit eerder was ik zelf onder een prediking die mij van het begin tot het eind boeide, maar waarvan ik geen woord begreep. Maar de onderlinge verbondenheid was duidelijk voelbaar. Onze aanwezigheid en belangstelling werd gewaardeerd door onze broeders en zusters in het geloof. Het regende zegeningen en het bemoedigde hen, maar zeker ook ons, als groep en persoonlijk.

Na een gezellig en bijzonder samenzijn bij een werkersechtpaar thuis, met een heerlijke maaltijd van zelfgebakken brood, verse soepen en eigengemaakte quiche, waarna wij hoorden over het geweldige werk wat onder de BY* mag worden gedaan en wij vervolgens samen heel nadrukkelijk mochten stilstaan bij het verbroken lichaam van Christus en Zijn vergoten bloed, bezochten wij opnieuw een (avond)dienst, nu een dienst, met voornamelijk Engelse en Afrikaanse invloeden. Met veel studenten.

De meditatie handelde over 'Onze enige hoop en verwachting' naar aanleiding van 1 Thessalonicenzen 4:13-18. De dag van Jezus' wederkomst is nabij! Dit leven is slechts een doorgang naar het Eeuwige Leven. Aan de Overkant wordt met open armen op ons gewacht en mogen we worden herenigd met dierbaren die ons tijdens dit aardse leven zijn ontvallen.

Gebruik je kostbare tijd om God te vertrouwen, voortdurend te bidden en over hem te vertellen!

Ben je blij dat Jezus terugkomt? Of ben je bezorgd? Dan moet daarvoor een reden zijn. Denk daar eens over na!

Ter illustratie wordt gelezen uit Mattheus 25: 1-13 over de dwaze en wijze meisjes. Vraag jezelf af: Ben ik klaar? Laten we in alles onze blik gericht houden op Jezus, want Hij komt!

Een indringende boodschap voor een ieder, waarmee we de nieuwe week mogen ingaan. Of dat nu in het verre Azië is of in het ogenschijnlijk veilige Nederland.

Mooi om te zien hoe ook de jongeren hier een actieve positie innemen in het midden van de gemeente! Een aansporing voor onszelf en onze eigen achterban om iedereen, van welke leeftijd of signatuur dan ook, actief te betrekken bij het geheel van de gemeente! En laten we daarbij ons niet bezig houden met randzaken, met het onszelf centraal stellen, maar juist de Heere God de centrale positie geven die Hem toekomt!

Hoe dit alles verder zal uitwerken in ons leven en hopelijk ook dat van onze naasten? Wij weten het niet en geven het over in Zijn handen.

Het regent tot dusverre in ieder geval zegeningen en daarvoor zijn we oprecht dankbaar.

Bidt u en jij mee voor de velen die nog onbereikt zijn door het geweldige Evangelie?

En bidt u en jij persoonlijk tot God wat Zijn plan met uw/jouw leven is?

Een tekst die in dit verband heel nadrukkelijk bij mij binnenkomt is:

"Wie zijn leven probeert te behouden zal het verliezen, maar wie zijn leven verliest omwille van Mij, die zal het behouden."

God geeft de bidder antwoord op Zijn tijd en Zijn wijze. Wees daarvan verzekerd!

Namens mijn mede-Zendingsexpeditie-gangers,
Danny Schurink
 
* Codenaam voor een specifieke Aziatische bevolkingsgroep waar zendingswerk heel hard nodig is

8 januari - foto's Mirjam Leeflang


 

7 januari - Lopend naar Vietnam!!!

Vandaag alweer een mooie dag waarin we met drie auto’s het binnenland ingaan. Na twee uur stapt een Thaise medewerkster in om de dag verder met ons mee te maken. Zij zal ons vandaag iets over haar leven en werk vertellen.
 
Na weer twee uur rijden stoppen we bij een restaurant waar de repen spek buiten aan een rekje hangen. Binnen weer heerlijk Chinees eten (met stokjes natuurlijk). Aangekomen lopen we tussen bamboe van wel 10 meter hoog en eucalyptusbomen waarvan de naam bijbelse associaties oproept.
 
Halverwege de klim naar boven vertelt onze Thaise  medewerkster hoe zij is uitgezonden door een drietal gemeenten in Thailand omdat, nadat zij eerst als toeriste in het land was geweest, haar door gebed duidelijk werd waar haar taak lag. Specifiek kwam de bevestiging voor waar zij naar toe moest door wat zij las in Deut. 31:5-7. De bevolking waar zij nu onder werkt is veelal boeddhist, doen aan voorouderverering en animisme. Bij alles bidden zij de goden om hen gunstig te stemmen. Hun leven bestaat uit voortdurende angst.
 
Evangelisatie is moeilijk want er zijn 17 verschillende taalgroepen met daarin ook nog verschillende dialecten. Dus vaak moet zij weer een nieuwe taal of dialect leren om een nieuwe groep te kunnen bereiken. Het vraagt veel gebed om kracht van de Heilige Geest om dat te kunnen volbrengen.
 
Maar ieder nadeel heeft ook een voordeel, want die taalverschillen gebruikt zij ook om in contact te komen en zo een ingang te hebben om het goede nieuws te delen.  Inmiddels heeft zij op en rond de universiteit waar zij officieel taalstudie doet, drie groepjes voor bijbelstudie en gebed.
 
Wat zij doet is gevaarlijk werk, want zij mag geen groepen in haar huis ontvangen, laat staan evangeliseren. Daarom vraagt zij ons gebed om te weten waar haar grenzen liggen en om bescherming zodat zij door mag gaan met haar werk.
 
Veel mensen waar zij tussen werkt, geloven niets maar zijn wel bang voor de geesten. Daardoor zijn zij hun leven lang gebonden. Dat op zich is een aanknopingspunt voor een gesprek over een geloof wat juist de angst bestrijdt en wat vrijheid geeft en rust. Tot slot wordt zij door éen van ons toegebeden.
 
Verder lopend komen wij bij indrukwekkende watervallen. Wat een watermassa stort daar continu naar beneden. Als we verder naar boven doorlopen, lopen we zo maar langs de grenspaal Vietnam binnen. Een belevenis op zich. Want ondanks de vele souvenierstalletjes roept de naam Vietnam toch ook veel op aan oorlog en leed. Daar nu zo maar in de zon tussen de bergen en bossen te mogen lopen, doet je wat.
 
Naast de geweldige omgeving is het ook mooi om op weg te zijn met christelijke medereizigers die uiting willen en kunnen geven van hun levend geloof.  Dat is niet alleen voor de te bezoeken werkers maar ook voor de reizigers een groot goed.
 
Door de gezelligheid, de prachtige omgeving en de (te) vele foto`s loopt het schema volledig uit de hand. Maar gelukkig staat halverwege weer een bijzondere maaltijd voor ons klaar met allerlei eten waarvan wij geen idee hebben wat het is. Zoals een pannenkoek van gemalen varkensvlees en een schaal met brokken schapenvlees. Gelukkig allemaal van goed te eten tot heerlijk. Eerlijkheidshalve moet vermeld worden dat deze mening niet door iedereen gedeeld wordt. J
 
Tot slot vieren wij, tot haar eigen verrassing, de 50e verjaardag van de Thaise medewerkster met kaarsjes, gebak en luid het Happy birthday. Zelfs het Hanki panki Changhai werd ingezet. J
 
Een bijzondere afronding van een prachtige dag.  Zowel qua weer als sfeer. Daar konden de twee uur die wij nog moesten rijden niets aan af doen. Met name ook omdat wij het laatste deel van de rit zingend hebben ingevuld.
 
Bij aankomst bij het hotel rest ons de dankbaarheid voor een veilige aankomst en een lekker bed.  

7 januari - foto's Mirjam Leeflang


 

6 januari – De velden zijn wit

Vanmorgen begon de dag met een Chinees ontbijt. Noedels, groente, maar ook een gevuld broodje en een gekookt ei behoorden tot de keuzemogelijkheden. Met een goed gevulde maag gingen we op weg naar het gezin van een van de werkers. We werden hartelijk ontvangen met een stuk overheerlijke Hollandse appeltaart. Onder het genot van een lekker bakje echte koffie vertelde iedereen wat over zichzelf. Daarnaast brachten de reizigers de groeten van de thuisblijvers over met woorden, kaarten en cadeautjes. De werkers namen deze met grote vreugde in ontvangst. Onze komst is voor hen al een bemoediging op zich, dat is erg bijzonder om te ervaren. Vervolgens vertelden de werkers aan ons iets van hun roeping. Mooi om de verschillen te horen. Waar de een al van jongsaf de roep heeft gehoord, begon het voor de ander meer als een avontuur. Hoe de weg ook was, ze zijn hier met hetzelfde doel.

Vanmiddag hebben we ervaren dat de oogst hier heel groot is. Na de lunch gebruikt te hebben in een prachtig, enorm groot park hebben we gewandeld en gebeden voor deze stad. We hebben een hoge pagode beklommen, die uitzicht bood naar alle kanten van de stad. Waar je ook maar keek zag je metershoge flatgebouwen. Dat doet je beseffen dat hier daadwerkelijk miljoenen mensen wonen. En als je dan tot je door laat dringen dat nog bijna niemand het blijde nieuws gehoord heeft, zie je als vanzelf de witte velden voor je. Dat maakt je klein en tegelijkertijd dankbaar dat wij met onze aanwezigheid hier de werkers mogen steunen.

We hadden ondertussen al een aardige wandeling achter de rug, gelukkig bracht een busje ons terug naar de parkeerplaats. Daar aangekomen wachtte ons helaas een auto die niet wilde starten. Gelukkig bevinden er zich aardig wat mannen in ons reisgezelschap, die hun spierballen wel even wilden gebruiken. Ze hebben het busje meters voor zich uitgeduwd, maar het mocht helaas niet baten. Een van de werkers bad voor het probleem dat we nu hadden, want startkabels lagen er in geen enkele auto en de garage had geen tijd om te komen. Ze was nog maar nauwelijks klaar, of de verhoring was er al. Een groepje mannen stond vlakbij onze auto's. Een van hen had een soort accu bij zich en daarmee had hij het busje binnen luttele seconden weer aan de praat. Om stil van te worden!

We reden weer terug naar het huis van de werker, waar de vrouw des huizes een geweldig diner voor ons bereid had. De keuze was reuze: gebakken aardappels, bruine bonen met kip, broccolisalade, aubergines en komkommer met tomaat. Ook het nagerecht was zeer gevarieerd: van appelkruimel en pompoenpudding tot vers gebakken brownies.

De dag werd afgesloten met het verhaal van een van de werkers over haar arbeid in afgelegen dorpen in het hooggebergte. Indrukwekkend!

6 januari - foto's Mirjam Leeflang




Donderdag 5 januari – Veilig aangekomen

Wanneer gisteren overging in vandaag weet ik niet zo goed, dat zal wel door de nachtvlucht en het tijdsverschil komen J. We werden wakker in het vliegtuig ergens boven Rusland. Dat gold althans voor degenen die een beetje hebben kunnen slapen. We landden na een rustige vlucht en een prima vliegtuigontbijtje rond half 10 lokale tijd op het vliegveld van een grote stad in Azië*. Tweeënhalf uur om over te stappen naar de volgende vlucht lijkt veel, maar met zoeken, de wachtrijen en een gesneuvelde koffer was het toch nog rennen om op tijd in het vliegtuig naar de plaats van bestemming te stappen. Helaas duurde het toen nog twee uur voordat we mochten opstijgen, waarschijnlijk in verband met de smog. De vlucht verliep verder goed en we konden alvast een beetje wennen aan de cultuur omdat we verspreid in een vliegtuig vol Aziaten zaten.
 
Op de luchthaven van de stad die we als eerst gaan bezoeken werden we warm ontvangen door twee werkers, waarna we met een paar auto's naar het hotel reden. We hadden allemaal wel onze voorstelling van het verkeer in dit land, maar als je er zelf tussen zit weet je toch niet wat je meemaakt. Alles rijdt door elkaar en seint en toetert alsof het leven ervan afhangt... Bij het hotel ontmoetten we ook de derde werker uit dit land.
We sloten de dag af met een gezamenlijke maaltijd in een nabij gelegen restaurant. Een tafel vol heerlijke gerechten stond voor ons klaar. Blijft toch lastig met die stokjes... Zo hebben we na de lange heenreis al iets mogen zien en proeven van dit bijzondere land! Dankbaar dat we veilig en gezond zijn aangekomen gaan we naar bed. Morgen begint de expeditie echt....
 
* In verband met veiligheid worden er geen plaatsen en namen genoemd.



23 november – Geen reis van individuen, maar van 11 betrokken gemeenten!

Nog een paar weken en dan is het zover: Op DV 4 januari, aan het einde van de middag, vliegen we richting het Oosten... We kijken met spanning en vreugde uit naar wat we zullen gaan ervaren.

Op woensdag 23 november zijn we als groep voor de tweede keer bij elkaar gekomen om de verdere voorbereidingen te bespreken. Peter zorgde daarbij voor een heuse soepproeverij waar we van genoten hebben! Het bracht ook het gesprek op gang wat we 'daar allemaal te eten zouden krijgen', en wat doe je als je echt iets niet lust? Spannend!
 
We hebben in detail het reisschema besproken, dat bracht nog meer enthousiasme los in de groep, er staat ons een heel bijzondere reis te wachten, maar ook twee intensieve weken, waarin vele kilometers zullen worden afgelegd per vliegtuig, bus, auto en zelfs per boot en fiets! U gaat daar ongetwijfeld meer van lezen.
 
Het was mooi om ideeën uit te wisselen hoe we vooraf, tijdens en na de bemoedigingsreis onze gemeenteleden kunnen betrekken. Prachtig om te horen welke initiatieven er zijn: Aziatische maaltijden tijdens gemeente-avonden, bemoedigingen vanuit catechisanten, kleurplaten die gemaakt worden door de kinderen, filmavonden, etc. Het wordt geen reis van een aantal individuen, maar van 11 betrokken gemeenten!
 
We besloten de bijeenkomst net als de vorige keer door met en voor elkaar te bidden. In het bijzonder stonden we stil bij de zendingswerkers die we hopen te ontmoeten, de gemeenten in Zuidoost-Azië en de kerk in Nederland. Wat zijn we God dankbaar voor het werk wat door Zijn Geest wereldwijd mag plaatsvinden.

William Lagendijk

 

28 september - Kennismaking

Reikhalzend hadden we er al naar uitgekeken. Maar tegelijkertijd voelden we ons misschien ook wel wat gespannen... Aan het einde van de zomer hoorden we alle 11 afzonderlijk: je mag mee op een heuse expeditie!
 
Met twee doorgewinterde begeleiders vanuit de GZB én met een professionele fotograaf die het geheel op de gevoelige plaat hoopt vast te leggen!
 
Op woensdag 28 september was het dan eindelijk zover: een eerste ontmoeting met onze reisgenoten. Van jong tot ouder, mannen en vrouwen, in een uiterst gebalanceerde en evenwichtige samenstelling, met levenslust, levenservaring, levensvragen...
 
Met een uiteenlopende kerkelijke achtergrond ook. Maar met een gemeenschappelijk doel: ons gezamenlijk voorbereiden op de Zendingsexpeditie naar Zuidoost-Azië.
 
Waar de verwachtingen vooraf her en der misschien al hooggespannen waren, werd dit in de praktijk alleen maar versterkt. We mochten beginnen met een gezamenlijke maaltijd. En hoe kan het ook anders... De Chinese lekkernijen hebben ons prima mogen smaken!
 
Wat een fijne sfeer kan er ontstaan, al na vier uurtjes van ontmoeting, er ontstonden al direct diepe gesprekken en er was ruimte voor gemeenschappelijk gebed ter voorbereiding op onze gezamenlijke levenservaring.
 
Begin januari Deo Volente hopen we samen af te reizen naar het verre Oosten. Om de jonge en vaak nog kleine gemeenten te mogen bemoedigen. Te laten weten dat ze niet alleen staan in het geloof, maar dat er gemeenten in Nederland zijn, een land waar ze wellicht nog nooit eerder van hoorden, waar van harte gebeden wordt of er groei mag plaatsvinden. Groei in aantallen mensen die de Heere Jezus willen volgen als hun Verlosser en Heiland, maar ook groei in het persoonlijk geloof.
 
Tegelijkertijd hopen we dat de zendingsexpeditie ook tot vrucht mag zijn in ons eigen leven, dat we in de loop van 2017 ook iets terug mogen geven aan onze achterban, de gemeenten die wij mogen vertegenwoordigen. 
Dat zo het mes van het geloof dus aan twee kanten mag snijden. 
 
Op D.V. woensdag 23 november hopen we elkaar weer te ontmoeten. Om samen verdere voorbereidingen te treffen voor de reis. Wij leven er biddend naar toe. 
 
Bidt u mee? Voor de Zendingsexpeditie, maar vooral ook voor het mooie werk van de GZB, voor haar zendingswerkers en in het bijzonder ook voor onze naasten in de vaak nog gesloten landen, waar het verspreiden van het Evangelie verboden is, maar waar het Evangelie tegen alle verdrukking in toch voortgang mag vinden en vrucht mag dragen?

Danny Schurink (Genemuiden)


Mensen in Zuidoost-Azië bereiken met het bevrijdende Evangelie van Jezus Christus. Dat is het doel van de GZB-zendingsexpeditie. Met drie nieuwe zendingswerkers willen we in drie nieuwe gebieden in Zuidoost-Azië aan de slag gaan. Voor deze zendingsexpeditie zocht de GZB een aantal gemeenten die zich voor vier jaar aan dit uitdagende project willen verbinden. En dat is gelukt! De volgende gemeenten hebben zich aangesloten bij de zendingsexpeditie: Boskoop, Genemuiden, Hendrik-Ido-Ambacht, Hierden, Kockengen, Krimpen ad IJssel, Maarssen, Noordwijk, Oud-Alblas, St. Anhoniepolder en Waddinxveen. Afgevaardigden van deze gemeenten brengen in januari een bezoek aan het gebied en brengen via dit blog regelmatig verslag uit.

Reageer op dit artikel

Geen Facebook? Reageer dan hier.