Lees meer » Jaarthema
2016-2017

Zorgen om Kajo-Keji

ill860
Marya Heij | Plaatsingsdatum: 20 februari 2017 | Zuid-Soedan

In de afgelopen twee weken ben ik weer aardig gewend aan Nederland. Ik heb veel mensen gesproken, zowel mensen uit de kerk als vrienden en familie. Het leek er eerst even op dat deze periode in Nederland vooral lege weken zou hebben, maar uiteindelijk zijn mijn weken nog behoorlijk gevuld. Er worden dingen geregeld, en ik heb al verschillende groepen geïnformeerd over mijn werk in Zuid-Sudan en de situatie daar op het moment. Eerst was er het benefietconcert, dat ik beschreef in mijn vorige blog. Vorige week ben ik op woensdag bij de vrouwenochtend van de kerk geweest, om daar met foto’s mijn werk toe te lichten, en te praten over de huidige situatie. Afgelopen zondag kwam de jeugdvereniging samen, en omdat daar ook regelmatig wordt gebeden voor het werk en de situatie in Zuid-Sudan, was het goed om ook daar de jeugd te ontmoeten. Komende week staan er nog een paar dingen op het programma: een aantal klassen op de middelbare school en de ouderenmiddag. Verder is het ook goed om mijn familie en vrienden weer te zien en bij te praten, zij leven tenslotte ook erg mee.

In deze blog wil ik jullie verder bijpraten over hoe het nu gaat in Kajo-Keji. Waar er twee weken geleden nog wat hoop was dat het conflict zou afnemen en de omgeving weer rustig zou worden, is die hoop nu helaas verdwenen. Vooral in de afgelopen week zijn de gevechten opgelaaid en is Kajo-Keji behoorlijk onveiliger geworden. Via emails en Facebookberichten van collega’s en vrienden uit Kajo-Keji word ik op de hoogte gehouden. Ik hoor veel verhalen over mensen die enorm lastiggevallen worden als ze proberen te vluchten (vooral de vrouwen…), over mensen die niet kunnen vluchten (vooral ouderen) en over de moeilijkheden waarmee mensen te maken krijgen als ze in de vluchtelingenkampen zijn. Ook in de dorpjes is het gevaarlijk, mensen zijn niet veilig in hun eigen huis of op hun eigen erf. Die verhalen zijn aangrijpend om te horen, omdat het soms gaat over mensen die ik goed ken of weleens ontmoet heb. Dat maakt het toch heel anders dan wanneer je zulke dingen in de krant leest over een gebied dat je niet goed kent.

Vluchten uit Kajo-Keji



Het verhuizen naar Moyo, Noord-Uganda, van de spullen van de college en uit de huizen is nog een hele klus geweest. Ook een gevaarlijke onderneming, omdat ik later hoorde dat tijdens het verhuizen de gevechten zich verplaatsten naar de compound van de college… Het blijft moeilijk om te horen hoe een machtsstrijd tussen stammen het leven van zoveel gewone mensen compleet overhoophaalt. Toch is het ook mooi om verhalen te horen hoe mensen in moeilijke situaties dicht bij God blijven. Zo kreeg ik van de principal (directeur) van de college via email een getuigenis over de kracht van gebed, toen hij korte tijd werd vastgehouden door rebellen maar later toch weer werd vrijgelaten. Ook in deze tijd werkt God door in Kajo-Keji, hoewel dat niet altijd direct zichtbaar is.

Voor mij is het nu belangrijk om door te gaan met plannen maken. Nu de college en de meeste activiteiten van de diocese verplaatst zijn naar Moyo, wordt nagedacht over hoe alles weer verder kan gaan. De college gaat op 6 maart weer beginnen met de lessen. Dat betekent dat ik na de veiligheidstraining in Nederland (van 6 tot 8 maart) weer naar Uganda ga. Zoals het er nu uitziet, vertrek ik op vrijdag 10 maart weer vanaf Schiphol. Ik kan me dus langzaam weer gaan voorbereiden op de terugreis. Eigenlijk wel fijn, want met alles wat ik nu hoor, over dat mensen de dagelijkse dingen weer proberen op te pakken, jeuken mijn handen om mijn steentje bij te dragen.

Ik wil de vraag om gebed weer herhalen. In de afgelopen twee weken is het duidelijk geworden hoe snel geweld kan oplaaien en welk verwoestend effect het kan hebben op het leven in een gebied. Zoveel mensen zijn in een ontzettend moeilijke tijd en situatie terechtgekomen. Blijf bidden dat de rust mag terugkeren in Kajo-Keji, en dat de mensen in de tussentijd de kracht zullen krijgen om vol te houden. Op dit moment is God voor veel mensen de enige houvast, ze geloven dat alleen Hij nu nog kan doordringen tot de leiders van Zuid-Sudan.

Reageer op dit artikel

Geen Facebook? Reageer dan hier.

  • Bert v Dis

    20 februari 2017, 07:31

    Hallo Marya. Hopelijk kun je binnenkort weer terug naar de college om je werk daar weer op te pakken. Sterkte bij de voorbereidingen en het 'afwachten'. Het gebed is het belangrijkste wat wij voor je kunnen doen. En ook voor de mensen in Sudan /Uganda. We mogen weten dat het opbouwen van de kerk uiteindelijk Gods werk is. De overwinning van Jezus staat vast! Hart. groet, Bert & Hennie van Dis