Weblog

Aad & Dineke van der Maas

Wie is die vrouw?

ill860

Zigeunerkerk

 
Een grote woonkamer, ergens in een arme wijk van Tirana. Een wijk die bekend staat om problemen met alcohol, drugs en huiselijke geweld. Ik was gevraagd om hier te preken. Er waren zo’n 30 mensen, vooral vrouwen, kinderen en jongeren. Zigeuners, afkomstig uit Noord Albanië. Van oorsprong moslims. Ze waren verhuisd uit de afgelegen dorpen naar de hoofdstad, op zoek naar werk.
Ik zag geen mannen. Die waren aan ’t werk, ook op zondag. In de fabriek, of op straat, op zoek naar waardevolle spullen in de vuilcontainers. Ik had besloten om te preken over Johannes 4: Jezus en de Samaritaanse vrouw. Er werd goed geluisterd. Na afloop van de dienst vroeg een vrouw of ik met haar wilde bidden. Ze had al dagen erge hoofdpijn. In een hoekje van de kerkzaal bad ik met haar.
 

Verschillend

 
Een paar dagen later sprak ik een andere Albanese voorganger. Ik vertelde over deze kleine zigeunergemeente. Hij kende dit kerkje niet. “Wie is de voorganger”, vroeg hij. Ik noemde haar naam. Verbaasd reageerde hij: “Een vrouw? De Bijbel is toch helder dat dit niet kan?”  Diverse Bijbelteksten werden genoemd.
Ik dacht: “Hoe verschillend kunnen we zijn? Waar draait het bij kerk-zijn eigenlijk om?  Jouw kerk van ongeveer 15-20 (vooral hoogopgeleide) leden wordt ondersteund door een Amerikaanse partnerkerk. Zij betalen jouw salaris, de huur van de kerkzaal enz. Dat is mooi, maar wat doet de kerk concreet aan evangelisatie of diaconale hulp in de wijk”?
 

Waar het hart vol van is

 
De vrouw uit het zigeunerkerkje wordt in haar wijk de “Evangeliste” genoemd. Vol vuur vertelt ze aan iedereen over haar geloof. Ze heeft iets weg van de Samaritaanse vrouw: “Kom en zie de Mens die mij alles heeft verteld wat ik gedaan heb. Is dit niet de Christus?” (Joh. 4:27,28).
Ik weet niet of deze vrouw eigenlijk zelf wel kerkleider wilde worden. Maar bij gebrek aan mannen, heeft ze de leiding maar op zich genomen. Volgens mij is er geen buitenlandse partnerkerk, die haar financieel steunt. Op zondag zijn er kerkdiensten. Ook organiseert ze bijeenkomsten voor jongeren. Ze gaat op huisbezoek bij wijkbewoners.



Na de kerkdienst vroeg ze of ik haar kon helpen bij de gesprekken met mannen uit de kerk. Ongeveer 20 mannen zijn inmiddels gedoopt. Ze komen niet naar de diensten, omdat ze moeten werken. ’s Avonds kunnen we hen wel spreken. Thuis of in het café. Ze maakt zich zorgen: “Die vrouw met wie je net gebeden hebt…. Zag je haar blauwe plekken? Haar man is christen, maar hij kan zich niet beheersen”.

Reageer op dit artikel

Uitgezonden door

Wij zijn uitgezonden door de GZB, een zendingsorganisatie binnen de Protestantse Kerk in Nederland. De roeping van de GZB is om wereldwijd mensen te bereiken met het Evangelie, zodat zij God leren kennen en groeien in geloof. Meer info vind je op de website van de GZB.

Blijf op de hoogte

Ik meld mij aan voor:

Wij gaan zorgvuldig om met uw gegevens. Lees hier meer over de privacy policy van de GZB.