Vissers in Zimbabwe

weblog Aalt en Anneke Visser

MISSIE VOLBRACHT

ill860

 

MISSIE   VOLBRACHT

Leeswijzer: Deze blog laat zich lezen als een ‘drieluik’. Van het laatste ‘paneel’ kun je teruglezen naar het eerste. Of vanuit het midden laat je je blik gaan naar beide zijpanelen. De drie delen scharnieren allen om een regel uit gezang 432 (Liedboek voor de kerken, 1973): 'k Zal aan zijn hand vertrouwend gaan.


1. Jezus van Masvingo

Pratricia kan de dagen en nachten wel dromen. Het is steeds hetzelfde dronkenmansritueel: met veel kabaal duwt hij elke avond de deur van de rondavel open en ploft neer op de slaapmat die ze elke nacht met hem moet delen,  half- of helemaal dronken.



‘Heb je de sadza al klaar? Heb je nog bier voor me gekocht vandaag of heb je weer te weinig verdiend met de verkoop van die groenten van je?’. Met deze rauwe, spaarzame woorden is het dan met de conversatie voor de rest van de avond gedaan. De kinderen die in dezelfde ruimte slapen als de ouders krijgen van hun vader een snauw en een grauw als ze niet onmiddellijk doen wat  mister Nyamu zegt.


Met het bord op schoot

Echter deze avond loopt alles anders dan andere avonden. De zon is al een paar uur geleden ondergegaan, maar Nyamu is nog steeds niet terug van zijn werk. Patricia begint zich ongerust te maken. Voor de zoveelste keer opent ze het vale, zwaar bekraste scherm van haar mobieltje waar ze nog net de tijd van kan aflezen; een tijdstip dat ze zich haar leven lang zal blijven herinneren. Want op dat zelfde ogenblik staat hij in de deuropening. Nyamu maakt geen kabaal, zoals gewoonlijk. Hij schreeuwt niet, maar gaat zitten op het kleine houten bankje en verontschuldigt zich dat hij zo laat is. Zorgvuldig kiest hij zijn woorden. Hij vraagt hoe het met de kinderen is. Ook krijgt Patricia geen verwijt te horen, wanneer ze de sadza opschept, die inmiddels zó is afgekoeld dat die nauwelijks meer te eten is. Met het bord op zijn schoot begint hij zijn verhaal: ‘’Als die Jezus over wie die mensen uit Masvingo het onlangs hadden echt bestaat, dan kan Hij mij ook van mijn alcohol probleem afhelpen, toch?!”. Patricia kan haar oren niet geloven. Nooit heeft ze hem zo horen praten. Heeft hij misschien voordat hij thuis kwam toch nog wat spirits gedronken?
 
Aan de grond vastgeklonken
Maar ze krijgt niet de kans om daar naar te vragen, want Nyamu gaat verder: “Dat ik zo laat ben, is omdat ik ineens niet verder kon lopen, weet je. Het was of mijn voeten met een ketting aan de grond vastgeklonken waren, precies op de plek waar een paar maanden geleden die mensen uit Masvingo ons gevraagd hadden of zij ons iets over Jezus mochten vertellen, weet je nog? Je weet misschien nog wat ik toen gezegd heb: ‘jullie mogen met mijn vrouw praten, maar ik geef haar geen toestemming dat jullie dat Boek wat jullie daar bij je hebben aan haar geven. Dat zou ongelukken over ons kunnen brengen. Nu, je zult het niet geloven, Patricia, maar vanavond voelde ik op diezelfde plek waar die mensen uit Masvingo ons hebben aangesproken, dat iets of Iemand tegen mij zei: ‘stop, zo kun je niet verder’. Op dat moment herinnerde ik mij wat die mensen uit Masvingo over hun Jezus hadden verteld. Op de plek waar ik zelf niet verder kon heb ik het hardop uitgeroepen: als die ‘Jezus van Masvingo’ echt bestaat en alle macht heeft, dan kan Hij ook mij helpen met mijn alcoholverslaving, want ik wil niet zo verder leven”.
Na deze woorden kneedt hij een stuk van de koude sadza met zijn vingers tot een hapklare brok en brengt het naar zijn mond.

Stil gebed
 Verbaasd kijkt Patricia hem aan. Maar dan legt ze voorzichtig haar hand op de arm van haar man. Tranen staan in haar ogen, wanneer bij haar het hoge woord eruit komt: “Dit is waar ik de laatste tijd in stilte zo vurig om gebeden heb, Nyamu. Het verhaal over Jezus van de mensen uit Masvingo heeft mij destijds zo geraakt, dat ik in Hem ben gaan geloven en tot God ben gaan bidden in Naam van Jezus, zoals ze dat toen hebben voorgedaan. Maar ik durfde jou dat niet te vertellen. Ik was bang dat je in woede zou uitbarsten. Maar ik geloof dat die ‘Jezus van Masvingo’, zoals jij Hem noemt, echt bij God vandaan komt. Hij is door God naar deze wereld gestuurd om ons van alle boze machten en verkeerde dingen te bevrijden. Hij kan ook jou van die alcoholverslaving afhelpen als jij echt daarvan bevrijd wil worden. Vind je het goed dat wij daar dan nu samen om bidden?” Op diezelfde avond besluit Nyamu zijn leven in handen te geven van ‘Jezus van Masvingo’.
 
Dit verhaal is gebaseerd op een ware gebeurtenis in Dete (Dett), in het Hwange District in Matabeleland, het Zambezi gebied in het Noord- Westen van Zimbabwe waar de Tonga stam de dominerende bevolkingsgroep vormt. De namen zijn gefingeerd en er is gekozen voor een verhalende vorm. Het gebeuren in Dete heeft een vervolg gekregen. Hoewel het een strijd was en soms nog is, is ‘Nyamu’ zijn verslaving  de baas geworden, in de kracht van zijn ‘Jezus van Masvingo’. Sinds een aantal jaren dient hij als diaken de kleine christelijke gemeente die na de evangelisatie outreach vanuit de kerk van Masvingo onder de Tonga bevolking enige jaren geleden is gesticht. 'Missie geslaagd', zou je kunnen zeggen. God zij geloofd.


2. Missie van Masvingo 

Waar zijn we in beland? Het lijkt wel een kippenhok? Gekakel in de kerk. Eén, twee, drie, vier kippen  verkocht, bij opbod, tijdens de eredienst, na de ‘wetslezing’, nog voor de preek!



Gekker moet het niet worden, ben je geneigd te denken vanuit je geordende kerkelijke traditie. En je vraagt je af: in welke orde van dienst past het überhaupt om kippen te veilen, om zoveel mogenlijk geld in te zamelen voor een jaarlijkse evangelisatiecampagne? Maar dit soort vragen worden minder relevant naarmate je langer met de mensen hier samenleeft en samen kerk bent. Want de vraag of dit wel of niet in de liturgie past komt hier eenvoudig niet bij de mensen op. De kerkdienst wordt hier ervaren als een ‘gebeuren’, waarbij spontaniteit een belangrijke factor vormt. Hoe dichter een kerkdienst staat bij het leven van elke dag, hoe meer mensen zich betrokken voelen. Maar geldt dit eigenlijk niet overal? De Reformed Church in Masvingo mag dan een niet al te strakke orde van dienst aanhouden, wat ze wel heeft is een duidelijke visie en missie. Zij wil het Evangelie niet voor zichzelf houden, maar doorgeven aan mensen die Jezus Christus nog niet persoonlijk kennen; delen met hen ook die ‘aan de kant staan’ en niet door anderen gezien worden, de sociale zorg die familieleden hier doorgaans voor elkaar hebben ten spijt.
 
Evangelisatie outreach
Opnieuw is een groot deel van de Rhodene wijkgemeente van de Reformed Church in Masvingo er onlangs een heel weekend op uit geweest -van de vrijdagmiddag tot en met de zondagmorgen- om het Evangelie te delen met anderen. Op een plek ongeveer 50 kilometer van Masvingo was toestemming verkregen van de schooldirecteur van een ‘openbare school’ om in zijn klaslokelen maaltijden voor de community te organiseren en verhalen te vertellen uit de Bijbel aan kinderen en volwassenen. Bij deze ‘outreach’ zijn honderden mensen bereikt en hebben zo’n tachtig mensen aangegeven dat ze meer van de Bijbel willen weten, waarvan de helft jongeren. Op het moment waarop wij deze blog schrijven is op die plek een ‘follow-up team’ aan het werk, dat mensen die zich bij de kerk/gemeente willen aansluiten nader Bijbels onderwijs geeft. 
 

3. Vertrek uit Masvingo 
Als ons leven een schip kan heten en de wereld een oceaan, als Jezus de Stuurman is en de hemel onze haven, dan is elke fase van onze vaart, elke storm, elke averij onder controle. Áls, daar klinkt een lichte twijfel in door. Wat als dat alles nu eens níet waar zou zijn? Als het geloof dat er Iemand -hoger dan jij- aan het roer van je levenschip staat, zélf schipbreuk lijdt. Als je alleen nog hoge golven ziet en de storm zó te keer gaat dat je niet meer weet waar het schip naartoe vaart. Ja, dan lijkt alles verloren, toch? Missie mislukt! De vaart waar je zo in opging, met hoofd, hart en handen betrokken bij de missie van God, áfgebroken. ‘Heere God, is dit echt Uw bedoeling? Zijn de machten van de duisternis dan toch sterker dan die van het Licht? Waarom rekent U niet onmiddellijk af met die criminele bendes in dit land; met al die kwaadwilligen die uit zijn op diefstal en beroving van goedwillende burgers; van ons hier die Uw roeping zijn gevolgd?’’. Deze en andere vragen bonkten in ons hoofd en beukten tegen de wanden van ons wankele bootje. Want zo voelde dat, weken achtereen. Weggaan uit Afrika, als je wég bent van Afrika, dan moet er wel iets aan de hand zijn. En dat is er ook, helaas.
 
Gegaan in gehoorzaamheid
Wij wisten en weten ons naar deze plek geroepen. Daar bestaat bij ons geen twijfel over. In november 2017 zijn wij daarom gegaan, voor de tweede keer, in gehoorzaamheid, weg van huis en haard, ver weg van onze lieve kinderen en kleinkinderen en andere dierbaren; uit onze comfortzone gestapt, in volle overtuiging: dit is de weg, Góds weg.  Maar nu teruggeroepen door dezelfde organisatie die ons bijna twee jaar geleden vanuit de hervormde gemeente Garderen heeft uitgezonden. Weg uit Masvingo, van de plek waar wij inmiddels thuis zijn geraakt, een half jaar eerder dan ‘gepland’. Daar hebben wij het een poosje heel moeilijk mee gehad. Jezus is toch Heer, ook in Masvingo in Zimbabwe! Het kan dan toch niet Zijn wil zijn, dat Zijn mensen in hun werk gehinderd worden? Maar dan vergeten wij al die uitspraken van diezelfde Heere Jezus, waarin Hij heeft voorzegt dat Zijn volgelingen in de wereld verdrukking zullen hebben.
 
Grote impact
Nu willen wij ons niet vergelijken met al die miljoenen christenen die om hun geloof vervolgd worden. Van geloofsvervolging is in Zimbabwe geen sprake, God zij dank. Je mag hier in alle vrijheid kerk zijn, hoewel de kerk zich hier beperkt voelt in het uitspreken van profetische woorden richting overheid en daarom het schrijnend onrecht dat miljoenen burgers wordt aangedaan nauwelijks aan de kaak stelt, helaas. Intussen is er met ons persoonlijk wel iets gebeurd, dat de aanleiding is geweest tot dit ingrijpende besluit. Want vier serieuze inbraakpogingen achtereen in je huis dat een veilige plek zou moeten zijn en een aantal incidenten in de buurt van onze woning waarbij wij kennelijk het doelwit waren, heeft grote impact op je. Het was de spreekwoordelijke druppel. Veel van onze tijd die wij hier hebben doorgebracht is gevuld geweest met het ‘dealen’ met de structurele problemen met water, elektriciteit, brandstof voor de auto, ingewikkelde geldzaken. Wij hebben dit in onze blogs niet vaak met zoveel woorden benoemd, hoewel het misschien tussen de regels door wel opgemerkt kon worden.
 
Wijs besluit
Al deze beperkingen vielen voor ons te dragen, omdat er zoveel positieve dingen tegenover stonden: fijne contacten met de zo leergierige  intelligente en sociaal ingestelde studenten van het MThC, een fijne groep vrouwen met wie Anneke optrok met zoveel plezier en met prachtige (naai)resultaten en nog zoveel meer! Wij hebben echt iets mogen zien groeien, in meerder opzicht. Wij hebben elke dag de kracht en gezondheid ontvangen om hier zoveel mooi werk te verrichten. Maar een professionele organisatie als de GZB is -met een regio coördinator in de persoon van ds. Willem- Henri den Hartog, een directeur in de persoon van ds. Jan Ouwehand en andere gekwalificeerden op het gebied van veiligheid, leidinggeven en pastoraat- heeft het ‘totaalplaatje’ samen met ons zorgvuldig doorgenomen. Dit heeft tot het besluit geleid om ons eerder terug te roepen. Daarbij zijn het veiligheidsaspect en de gebrekkige medische voorzieningen de doorslaggevende factor geweest. Aalt zal nog wel tot volgend jaar voorjaar -bij leven en welzijn- aan het MThC verbonden blijven en als missionair consultant de diaconale en missionaire toerusting van gemeenteleden monitoren met het verder uitrollen van de Timothy Leadership Training (TLT). Een wijs besluit, zo gaan wij het zelf steeds meer ervaren. 

 
De eerste groep studenten van MThC die het certificaat voor de TLT training heeft ontvangen


Rustiger vaarwater
Een zekere rust is er inmiddels over ons gekomen. Het is voor ons niet langer een vraag óf Jezus onze ‘Stuurman’ is, maar wij geloven dát Hij die voor ons is. Midden in de storm van vragen was Hij daar ook, maar zagen we Hem soms niet. Maar nu weten wij Hem weer dicht bij ons: ‘Jezus van Masvingo’, Jezus van Nazareth. De Levende, die -door Zijn Geest- mister Nyamu uit Dete de ogen heeft geopend. Wij gaan weg uit Masvingo, weg bij zoveel lieve mensen. Maar de Levende blijft. Wij zien intussen enorm uit naar de fysieke hereniging met onze lieve kinderen en kleinkinderen; naar ons jongste kleinkind ook, Emily, die op 6 augustus in het Academisch Ziekenhuis in Leiden is geboren, het derde kind van onze zoon Arjan en schoondochter Ilse.
 

EMILY 


Zendingswerkers gaan,Gods missie gaat verder.
Zijn missie zal slagen, omdat ze in principe reeds geslaagd ís in de dood en opstanding van onze Heer Jezus Christus.
Daarom besluiten wij deze blog met:
Missie volbracht,
door en in Hém.
Soli Deo gloria!

 

P.s. Wij danken jullie voor jullie voor al jullie blijken van meeleven. Wij zij daar al die tijd zeer door geraakt en bemoedigd, met name ook in de afgelopen weken. Graag delen wij met jullie een kort en krachtig gebed uit een dagboekoverdenking dat ons in deze omstandigheden erg aansprak: “Wij danken U, barmhartige Vader, dat U ons er steeds weer aan herinnert dat wij bij U geborgen zijn en dat wij in leven en in sterven, met lichaam en ziel beide, tot in alle eeuwigheid uw eigendom zijn. Leer ons van daaruit alles, wat ons overkomt, te beleven. Leer ons er ook voor te danken, Heer’’.


" 'K ZAL AAN ZIJN HAND VERTROUWEND GAAN "

             
 

Reageer op dit artikel

Geen Facebook? Reageer dan hier.

  • Henk van Hierden

    30 augustus 2019, 09:04

    Dankjulliewel Aalt en Anneke, voor jullie openheid in deze lastige tijd en beslissing. We mogen dankbaar zijn met wat jullie daar hebben gedaan en nog hopen te doen. Ik wens jullie een heel goed afscheid en fijn weerzien in NL.
  • Ankie en Elo Wolswinkel

    2 september 2019, 09:25

    Inderdaad ene ingrijpend besluit! Maar een weloverwogen besluit. Gods wegen gaan soms heel anders dan wij gepland hebben. Het is mooi om te lezen hoe jullie - met alle weerstanden die er geweest zullen zijn - die weg zijn gegaan. Maar Hij blijft dezelfde in Zimbabwe en in Nederland. Ga met God en Hij zal met jullie zijn. In verbondenheid en tot ziens! Ankie en Elo

Uitgezonden door

Wij zijn uitgezonden door de GZB, een zendingsorganisatie binnen de Protestantse Kerk in Nederland. De roeping van de GZB is om wereldwijd mensen te bereiken met het Evangelie, zodat zij God leren kennen en groeien in geloof. Meer info vind je op de website van de GZB.

Blijf op de hoogte

Ik meld mij aan voor:

Wij gaan zorgvuldig om met uw gegevens. Lees hier meer over de privacy policy van de GZB.