Vissers in Zimbabwe

weblog Aalt en Anneke Visser

Geduld met een lach

ill860

“Dat niets u angstig maakt, dat niets u schrik aanjaagt, alles gaat voorbij, God verandert niet. Het geduld triomfeert over alles, degene die God bezit ontbreekt niets, God volstaat!” (Teresa van Avila, (1515-1582).
 
Leeg bagagekarretje
Geduld! Je kunt er een boek over schrijven. De zendingsgeschiedenis is rijk aan voorbeelden van deze ‘schone zaak’. All great work requires patience and time[1]. In de Bijbel kom je veel teksten tegen die het belang van geduld benadrukken. De apostel Paulus schaart deze ‘deugd’ onder de negenvoudige ‘vrucht van de Geest’[2]. Dat is een troostvolle gedachte, vooral als je hier van nature weinig van bezit. Maar daarmee heb je deze schone vrucht niet zomaar voor het oprapen, wanneer je -nogal aangeslagen- bij je lege bagagekarretje op een luchthaven in Afrika staat.


Bij het open 'keelgat' van de bagageband hadden wij hem neergezet, onze trolley. Om op de plek waar de koffers, tassen en wat niet al van al die honderden luchtreiziger worden uitgebraakt, onze persoonlijke eigendommen te kunnen detecteren. Onzin natuurlijk, want als ze eenmaal op de band zijn gevallen, komen ze vanzelf bij je langs, waar je ook staat. Gewoon een beetje geduld oefenen en… vooral blijven lachen!












Verplichte module
‘Oefeningen in geduld’, dat zou eigenlijk een verplichte module in de voorbereiding voor elke uitzending moeten zijn; onderdeel van de veiligheidstraining ook. Want hoe voorkom je dat een situatie escaleert, omdat de irritatie zo duidelijk van jouw gezicht is af te lezen? De ergernis in dit geval over dat rondhangende luchthavenpersoneel dat het de normaalste zaak van de wereld schijnt te vinden, dat jóuw koffer niet met jou is meegekomen naar de plaats van bestemming? ‘Don’t worry, sir. They are coming’. De brede lach waarmee hij dat zei, maakte de frustratie over de gang van zaken er bepaald niet minder om. “Begrijpt u wat dat voor ons betekent? Wij moeten nu op zoek naar een overnachting!”, zo probeerden wij op die bewuste middag van onze aankomst op Harare Airport bij deze beambte nog wat compassie op te wekken. Echter de reactie was een simpel: ‘Okay sir, just come and check tomorrow’ met daarbij als ‘kers op de taart’ een hartelijke lach. Een lach die nu zo ontwapenend was, dat we er zelf ook om moesten lachen. Want zo’n brede, hartelijke lach van je Afrikaanse medemens werpt je terug op jezelf en doet je de vraag aan jezelf stellen: hoe zat dat ook alweer met dat gezegde over die ‘schone zaak’ en dat geduld?
 

 Geduld oefenen, geduldig wachten, wachten op iets waarvan je niet zeker weet of het komt, maar waar je al wachtend in gelooft, daar zijn ze hier ontzettend goed in. Geduld met een lach! Dat is ook: met zo’n lach van een argeloze luchthavenbeambte geduld hebben, al druipt de ergernis er van je eigen gezicht af. Per slot van rekening kon de beste man het ook niet helpen dat geen van onze vier koffers die middag was aangekomen. ‘Oefeningen in geduld’, een verplichte module dus. Om 'de goede houding te bewaren, terwijl je aan het wachten bent', zoals de  tekst op de afbeelding in kop van de blog dat  treffend weergeeft. 
 
Lang verhaal kort
Om een lang verhaal kort te maken: onze koffers waren op één van de luchthavens waar we een overstap moesten maken, achtergebleven. Dat was overigens niet de eerste keer, maar je hoopt stiekem toch dat zoiets je niet weer overkomt. Omdat nazenden van koffers naar je woonadres hier geen optie is, zit er in zo’n geval niets anders op dan jezelf oefenen in geduld. Doordat er ook nog een zondag mee gemoeid was en voor de oudejaarsdag een negatief reisadvies was afgegeven, konden we pas op nieuwjaarsdag uit Harare vertrekken. Al met al een reis van vier dagen. Maar hoe erg is zoiets? Als je denkt aan al die mensen die ooit vertrokken met hun koffers, maar zelf nooit zijn aangekomen?


 
Positieve wending
Die hele koffertoestand heeft in meerder opzicht een positieve wending gekregen. Niet alleen doordat we hierdoor lichamelijk goed uitgerust de laatste 350 kilometer van onze reis vanuit Nederland konden afleggen, maar ook doordat we in die periode van wachten op koffers geestelijk toegerust waren in een zondagse dienst in een Anglicaanse kerk waar de eigenaar van de Bed & Breakfast waar we die dagen verbleven, lid van was. En niet zomaar een ‘papieren’ lidmaat. Tijdens ons verblijf in zijn B&B vertelde deze zoon van een Anglicaanse priester over de verandering in zijn leven, waardoor hij in zijn veertigste levensjaar van een traditioneel kerklid een persoonlijke relatie met Christus had gekregen en een discipel van Jezus Christus was geworden. Tijdens de vele (tafel)gesprekken die daarop volgden, toonde hij een oprechte belangstelling voor het nieuwe toerustingsprogramma van de Reformed Church in Zimbabwe, dat -als alles meezit- in de loop van het jaar van start zal gaan. “Dit is namelijk waar ook de Anglicaanse kerk naar op zoek is”, zo vertelde hij: “Bijbelse toerusting van gemeenteleden, toegespitst op de praktijk van het leven van elke dag”. In de basis is hiermee een contact gelegd waar mogelijkerwijs een vervolg aan kan worden gegeven, omdat dit nieuwe toerustingsprogramma interkerkelijk is qua opzet.
Zo zijn we -dankbaar voor deze les in geduld- weer neergestreken op onze plek in Zimbabwe. Dankbaar ook voor het boven water komen van die koffer met een aantal boeken voor de studenten en inkt toners, voldoende om het eerste half jaar het printwerk voor het Seminarie garant te stellen.
 

Foto: eerste jaars studenten MThC 2019 


Zalige lach
“Geduld triomfeert over alles”, schreef Teresa van Avila, 500 jaar gelden.  Dat had ze zelf ook bij iemand gevonden. In een aanbeveling aan de jonge christelijke gemeente van Efeze zegt de apostel Paulus het zo: “In alle nederigheid en zachtmoedigheid, met geduld, door elkaar in liefde te verdragen” (Ef. 4, 2). En de christenen in Korinthe krijgen van hem mee: “Maar in alles bewijzen wij onszelf als dienaars van God, in veel volharding (een bijzondere vorm geduld, AV): in verdrukkingen, in noden, in benauwdheden, in slagen, in gevangenissen, in oproer, in ingespannen arbeid, in nachten zonder slaap, in vasten, in reinheid, in kennis, in geduld, in vriendelijkheid, in de Heilige Geest, in ongeveinsde liefde… (2 Kor 6: 4-6). Dan schaam je je over je ongeduld bij het tijdelijk zoek geraakt zijn van je koffers, toch! Intussen mag je hopen dat deze kleine oefening van omgaan met een luxeprobleem bijdraagt aan onze kijk op het allesomvattende en wereldwijde zendingswerk van God. Om nog meer geduld te hebben bij het ‘graantje dat ontkiemt’, de ‘gist die het deeg doet rijzen’, en de ‘grote oogst die zich aankondigt’. Om geduld te omhélzen als dé manier om de tijd te meten van het Koninkrijk van God. Geduld met een lach. Een lach die niet meer ophoudt, want: gelukkiger, záliger dan die ‘eeuwige glimlach’, waar je je bij sommige mensen soms zo aan kunt ergeren. Want hoe zei Jezus dat ook alweer? “Zalig bent u die nu huilt, want u zult lachen[3].
 
P.s. Tijdens het schrijven van deze blog kwamen er verontrustende berichten naar ons toe met betrekking tot de situatie in Zimbabwe. Op verschillende plaatsen zijn onlusten uitgebroken. Versturen van deze blog was daarom geruime tijd niet mogelijk, omdat van overheidswege alle internetverbindingen geblokkeerd waren, inclusief Whatsapp en Facebook. Dit om te verhinderen dat mensen elkaar via de media tot actie tegen de regering oproepen. Inmiddels is het weer relatief rustig. Laten bidden dat het zo blijft en dat mensen niet moedeloos worden als gevolg van de onzekere situatie waarin het land verkeert. Blijft over: oefenen in geduld en volharden in het gebed, voor dit land ook, mét zijn regering.
 
 
[1]Alle grote dingen vragen geduld en de nodige tijd (vert. AV); Kommers J. (Hans), 2017, in Triumphant Love: The contextual, creative and strategic missionary work of Amy Beatrice Carmichael in South India, p. 501, AOSIS, Cape Town. https://doi.org/10.4102/aosis.2017.tl41.19. 
[2] Galaten 5: 22
[3] Lukas 6: 21: b

Reageer op dit artikel

Geen Facebook? Reageer dan hier.

  • Elo Wolswinkel

    17 januari 2019, 04:44

    Dag Anneke en Aalt,
    Mooie blog over geduld leren en de onverwachte wendingen die er in het leven kunnen zijn. Wij volgen de berichten over Zimbabwe ook in de krant. We hopen dat het rustig blijft ......... Sterkte in jullie arbeid!

Uitgezonden door

Wij zijn uitgezonden door de GZB, een zendingsorganisatie binnen de Protestantse Kerk in Nederland. De roeping van de GZB is om wereldwijd mensen te bereiken met het Evangelie, zodat zij God leren kennen en groeien in geloof. Meer info vind je op de website van de GZB.

Blijf op de hoogte

Ik meld mij aan voor:

Wij gaan zorgvuldig om met uw gegevens. Lees hier meer over de privacy policy van de GZB.