Vissers in Zimbabwe

weblog Aalt en Anneke Visser

Halfleeg-Halfvol

ill860

Victoriawatervallen van de Zambezi rivier in Zimbabwe (©Anneke Visser-Mulder)

 
Reserveband
Je kon erop wachten… Als je al een tijdje op je reserveband rijdt en je hebt intussen je kapotte band niet laten repareren, moet je er niet vreemd van opkijken wanneer op een gegeven moment ook die reserveband het begeeft. Dit soort situaties kom je in Zimbabwe regelmatig tegen, in allerlei variaties. Voor veel mensen hier geldt de redenering: je komt pas in actie wanneer het nodig is. Anticiperen? Waarom zou je?
 
Melk in de thee
Komend vanuit een cultuur waarin het nemen van voorzorgsmaatregelen een levensvoorwaarde is, ben je geneigd wat meewarig naar dat kapotte reservebandje te kijken of daar -achter de rug van je Afrikaanse medemens- wat lacherig over te doen. Maar waarom zou je? Dít is zoals mensen het leven hier léven, sterker nog: vieren! Want bij zo’n auto met kapotte reserveband staat in een mum van tijd een groep mensen. En dat niet met een houding van ‘eigen-schuld-dikke-bult’, maar meegaand, hulpvaardig, druk pratend, terwijl ze met hun handen het gebaar maken van don’t worry, don’t worry!
Na tien minuten is het probleem dan ook opgelost en kan de pechvogel verder met een bandje van een voorbijganger die er toevallig nog eentje in de kofferbak had liggen, met de juiste steekmaat. Zo kom je ook van A naar B, toch?! Hoe men dat hier verder onderlíng oplost, daar hoeven wij met onze westerse insteek ons niet druk over te maken. Problemen en oplossingen vermengen zich in de Afrikaanse samenleving als melk in de thee. Ze gaan geruisloos in elkaar over, zodat je niet meer weet wat het eigenlijke probleem en wat de gekozen oplossing is.
Zonder het leven op dit continent te romantiseren -want het is hier voor veel mensen een keihard gevecht om het pure bestaan-, is het glas voor het Afrikaanse gevoel doorgaans niet halfleeg, maar halfvol. Een optimistisch levensgevoel overheerst. Zelfs een lege reserveband verandert daar niets aan, althans als je daar met Afrikaanse ogen (en zonder reparatiesetje in je achterhoofd) naar kijkt.
 
Watervoorziening
Dat zó het leven in Afrika is, werd ons opnieuw duidelijk toen ons waterreservoir onlangs begon leeg te raken. Bij navraag op verschillende plekken bleek de oorzaak een kapotte pomp te zijn, zo’n veertig kilometer bij ons vandaan. Het betrof de pomp die het water vanuit het meer naar Masvingo moet pompen. En -je raadt het al- het euvel was de reservepomp! De pomp die het vorig jaar begeven had, was namelijk nog niet gerepareerd. Want waarom zou je zo’n kapotte pomp laten maken als je er nog een achter de hand hebt? Maar ook nu loste het probleem zich geruisloos op als suiker in de thee. Geen boze tweets, geen roodgloeiende telefoonlijnen bij het waterdepartement van de gemeente, want: ‘the water will come back soon’. En omdat iedereen in zo’n situatie daar stellig in gelooft, maakt niemand zich er echt druk over. Moses, onze tuin- en klusjesman, kwam dan ook elke dag met de geruststellende mededeling, dat ons waterreservoir nog halfvol zat. Een week lang heeft hij dat volgehouden, met een overtuiging alsof hij zelf de Elia was die het wonder van de maar-niet-leeg-rakende oliekruik van de weduwe van Sarfat had verricht[1] Pas toen er echt geen druppel meer uitkwam, was voor hem het moment gekomen om in actie te komen, want je blijft de dingen net zolang gebruiken, totdat ze het echt niet meer doen.


Buurtwaterputter
Voor het waterdepartement van de gemeente was de oplossing heel simpel: je laat één van de twee kapotte pompen repareren en de mensen net zo lang op het water laten wachten tot de pomp gemaakt is. In ons geval duurde dat bijna drie weken. Daar kun je je vanuit je anticipeercultuur boos over maken, maar waarom zou je? Je hebt er alleen jezelf maar mee. En helemaal, als er iemand in de buurt woont die zelf bij zijn huis een bron heeft en zo vriendelijk is zijn naaste buren belangeloos van water te voorzien. Zo kom je er ook, toch?! Althans zo zijn wij emmertjes-water-dragend de watercrisis doorgekomen. Hopelijk kunnen wij op enig moment iets voor onze 'buurtwaterputter' terugdoen, wanneer hij met een lekke band aan de kant van de weg staat, bijvoorbeeld. In die tussentijd moeten we vooral maar veel blijven oefenen in geduld en van de mensen hier proberen te leren om niet te denken in termen van ‘halfleeg’, maar van ‘halfvol’.
 
Goed gevuld
Over dat ‘halfvol-denken’ gesproken, goede geluiden van medegelovigen bemoedigden ons de afgelopen weken en steken hopelijk een hart onder de riem van al onze bloglezers die nog mochten twijfelen aan de relevantie van het christelijk geloof in onze postmoderne tijd. De kerk in Afrika, waaronder de Reformed Church in Zimbabwe (RCZ), groeit! Tijdens de Synodevergadering van augustus 2018 werd bekend gemaakt, dat er gedurende de afgelopen anderhalf jaar maar liefst veertien(!) nieuwe gemeenten bijgekomen zijn. Het betreft met name afsplitsingen van bestaande gemeenten die ‘uit hun jasje zijn gegroeid’.


 
Een nieuwe gemeente betekent ook nieuw 'onderdak'. Dat is, gelet op de slechte economische situatie, een enorme uitdaging. Budgettair gezien niet realistisch zelfs. Maar ook hier wordt niet gedacht in termen van ‘halfleeg’ maar van ‘halfvol’. Je begint gewoon met de bouw van de kerk met de middelen die op dit moment beschikbaar zijn en met het houden van diensten op de plek waar de kerk moet komen, want: bouwen van een kerk doe je in geloof! Ook al is het kerkgebouw te groot voor het huidige aantal (nieuwe) gemeenteleden en heeft het nog geen dak, je kijkt ernaar alsof het al halfvol is; zo goed gevuld zelfs dat je alweer aan een derde gebouw denkt.
 Kerkdienst in kerk-in-aanbouw in Masvingo 
(Hill Side Congregation)

Samen zingen en dansen in een kerk zonder dak, in het
geloof dat het dak er een keer komt.

 
Rivieren van levend water
Dat je dit alles niet moet romantiseren, moge duidelijk zijn. De uitdagingen zijn plenty en de tegenkrachten vele. De ‘verwereldlijking’ enerzijds en het sektarisme anderzijds winnen steeds meer terrein in Afrika, niet in het minst ook in Zimbabwe. Dubieuze figuren die zich de status van ‘profeet’ aanmatigen verslaan hun duizenden, maar onze diepgelovige medebroeders en zusters van de RCZ houden vol: God zal zelf instaan voor de waarheid van zijn Woord, voor zijn belofte van levend water. Want zullen niet uit het binnenste van eenieder die gelooft in Jezus Christus, rivieren van levend water vloeien? Daarmee doelde Jezus op de Heilige Geest die komen zou, nadat Hij van de aarde naar zijn Vader zou teruggekeerd zijn. Over volheid gesproken, overvloed van de Geest. Je kunt erop wachten…!
 Kerk in aanbouw Masvingo (Rhodene Congregation)

[1] Vgl. 1 Koningen 17:7-24

Reageer op dit artikel

Geen Facebook? Reageer dan hier.

  • Aalt en Anneke Visser

    15 oktober 2018, 03:10

    In antwoord op de vraag van Gerrit en Nel Bok: de plant die vermeld wordt in de blog "Diepgravend" is de 'turmeric kurkuma', in het Zuid Afrikaans: 'geelwortel' en staat bekend om zijn genezende werking

Uitgezonden door

Wij zijn uitgezonden door de GZB, een zendingsorganisatie binnen de Protestantse Kerk in Nederland. De roeping van de GZB is om wereldwijd mensen te bereiken met het Evangelie, zodat zij God leren kennen en groeien in geloof. Meer info vind je op de website van de GZB.

Blijf op de hoogte

Ik meld mij aan voor:

Wij gaan zorgvuldig om met uw gegevens. Lees hier meer over de privacy policy van de GZB.