Vissers in Zimbabwe

weblog Aalt en Anneke Visser

Sterke verhalen

ill860

Ziekenhuis
Hij stráálde, zoals hij daar stond. Zijn mond liep over van hetgeen waar zijn hart op dat moment vol van was. Dag en het uur staan nog in zijn geheugen gegrift, wanneer hij als gemeentelid de gelegenheid krijgt om in een kerkdienst te vertellen wat hem in het ziekenhuis van Bulawayo is overkomen. “De anesthesist, een kleine tengere, maar een hooggekwalificeerd persoon” zo begint hij zijn verhaal, “keek me vragend aan, terwijl ik daar op de operatietafel lag uitgestrekt, in afwachting van wat komen zou”. “Ziet u er tegenop”, vroeg de man in de witte jas, die klaar stond om mij ‘weg te maken’. “Waar zou ik bang voor moeten zijn? Ik ga niet alleen. God gaat met mij mee” antwoordde ik hem. “U zou meer vrees moeten hebben dan ik. Uw beroep is ‘mensen laten sterven’ en weer ‘op laten staan’. U hebt heel veel uit te leggen aan de almachtige God, dokter! Hij zal u straks de nodige vragen stellen: waarom u sommige mensen weer ‘tot leven hebt gewekt’, maar ook hoe het kwam dat anderen niet meer ‘uit de dood’ zijn opgestaan. De lippen van de kleine man vormden iets van een glimlach. Toen deed hij zonder op mijn opmerkingen verder in te gaan, een stap naar voren en voerde iets bij mij uit, waarbij ik het gevoel had dat de stekker uit mijn leven gehaald werd. Een dichte duisternis sloot zich om mij heen. Dat duurde tot ik -inmiddels acht uur later naar ze mij vertelden- langzaamaan ontwaakte. “God”, zei ik, “was dit de vallei, de schaduw van de dood, waar Uw knecht David van spreekt in een van zijn Psalmen? Nou dan ben ik daar niet bang voor, hoor; om daar straks hand in hand met U doorheen te wandelen! Want ik ben er nu meer dan ooit van overtuigd, dat U mij niet uit het oog verliest in dat dal vol schaduw van de dood. Uw stok en uw staf zullen mij dan beschermen en vertroosten’.
Een sterk verhaal, zó sterk dat het je door een operatie in een weinig geoutilleerd ziekenhuis in een Afrikaans land heen helpt en zijn kracht bewijst tot aan, tot in en door de dood.
 
Alarmnummer
Na dit ontroerende getuigenis gaf hij aan de gemeente nog een ‘extraatje’ mee: “More things are wrought by prayer than this world dreams of…”, een citaat uit een gedicht van de Engelse (Alfred) Lord Tennyson, een (hof) dichter (1809 –1892) van het Verenigd Koninkrijk. “Want” zo voegde hij eraan toe, “als wij, mensen, onze handen niet opheffen tot God in gebed, zijn wij als schapen en geiten die alleen maar leven voor de wol en de melk”.
Nog steeds straalde hij, omdat hij er maar niet over uit kon hoe goed God voor hem was en daarom nog maar even doorging met zijn verhaal: “God, lieve mensen, God is zo goed!  Maar wij onderschatten de kracht van het gebed, weet je!  Erger nog: wij worden ongeduldig en soms boos wanneer God rustig voor Zichzelf de tijd neemt en wacht om ons te antwoorden, waardoor Hij doof lijkt voor onze vragen en smekingen. Wij kunnen het dan ook dat meisje niet kwalijk nemen”, zo sloot hij zijn getuigenis op die zondagmorgen af, “dat dacht de oplossing te hebben gevonden voor een snelle reactie van God op haar gebed: “Mama, als ik mijn gebed ‘sms’ naar God, dan ziet Hij die en zal Hij vast meteen antwoorden. Maar ik weet zijn nummer niet”. “Nou”, zei de moeder van het meisje, “je hoeft God geen berichtje te sturen, hoor. Maar ik kan je wel een nummer geven, het alármnummer van God. Het staat in de Bijbel, 5015 is het nummer. Zoek het maar op, in het boek van de Psalmen, Psalm 50:15 ‘Roep Mij aan in de dag van de benauwdheid; Ik zal je eruit helpen en jij zult Mij eren’.
Een sterk verhaal, een verhaal over de bereikbaarheid van God waar de weg ook heenloopt, zó sterk dat je het nooit meer vergeet.
 

Preek van een leek
Hij straalde, zoals hij daar stond. Dat hij al enige jaren geleden met pensioen was gegaan, kon je niet aan hem merken. Bescheiden over zichzelf, noemt hij zichzelf geen ‘echte prediker’. Maar de reguliere voorganger van de gemeente had er blijkbar vertrouwen in. Hij had hem voor die bewuste zondag uitgenodigd om te spreken over wat de Heilige Geest in ons leven doet. Opnieuw een ‘sterk verhaal’, zó sterk, zó recht uit het hart, dat het je geen mogelijkheid overliet om afgeleid te raken tijdens de preek. Sterker nog: een verhaal dat van de prediker die daar zo stond te stralen, afleidde naar Degene die in zijn leven zo’n enorme betekenis had gekregen: Jezus Christus.
Want zijn dat niet de stérkste ‘verhalen’ en de beste preken? De Heilige Geest was voelbaar aanwezig tijdens de preek van deze leek, die zichzelf geen echte prediker wilde nomen. Dat hij daarbij nog vertelde hoe hij zelf door de Geest van God was aangeraakt tijdens een kerkdienst waar hij ‘toevallig’ in terecht was gekomen tijdens een periode van zijn leven waarin hij niets van het geloof moest hebben, was zo’n krachtig getuigenis, dat je wel met de gemeente hardop moést roepen: Amèn!



Vreugdedans
Hij straalde, zoals hij daar zat achter zijn collegetafeltje. Getriggerd door de vraag tijdens een van de lessen missiologie “kun je je een moment, een gebeurtenis, preek of iets anders herinneren waardoor je overtuigd bent geraakt dat God er ook voor jou is en dat je daardoor ook anderen de liefde van God wil laten zien in woord en daad?” Zijn donkere ogen begonnen te stralen als bundels van bovenaards licht. “Het was tijdens een preek”, zo begon hij zijn verhaal, “al meteen in het begin van de preek, dat God tot mij sprak. Ik voelde de genade van God op mij komen, terwijl ik met ‘nul’ verwachting naar de kerk was gegaan. Dat was voor mij ook het moment dat ik besloot om aan een theologische opleiding te beginnen om zelf fulltime in de dienst van God te kunnen werken”. Een sterk verhaal, zó sterk, dat ook zijn medestudenten ervan begonnen te stralen, ondanks de Afrikaanse juli-koude waartegen ze zich met dikke jassen en mutsen in het klaslokaal probeerden te beschermen. Zo’n sterk verhaal, dat ze spontaan opstonden en begonnen te zingen en dansen. Een vreugdedans voor God!
 


Epiloog
“Bij elk verhaaltje past een epiloog” (Schrijver- schilder Jac. van Looy, 1855 -1930), dus ook bij deze geestelijk ‘sterke verhalen’. Wanneer wij deze blog schrijven rijden er toeterende auto’s, mini trucs en zelfs hele lorries volgepakt met mensen, die schreeuwend door hun megafoons oproepen om te gaan stemmen voor de partij van hun voorkeur. Op 30 juli moet het gebeuren. Dan vinden de presidentverkiezingen plaats. Er heerst een optimistische stemming. Maar achter de schermen woedt een felle strijd. Velen bidden hier -en wij met hen- om vredige en eerlijke verkiezingen; dat de mooie beloftes die aan de mensen tijdens de aanloop van de verkiezingen worden gedaan, geen ‘sterke verhalen’ zullen blijken te zijn!

                         


Bidden jullie mee?

                           
                                    ZENDING VERBINDT

                                                           

Nederland ‘past’ ongeveer 10x in Zimbabwe
 

Reageer op dit artikel

Geen Facebook? Reageer dan hier.

Uitgezonden door

Wij zijn uitgezonden door de GZB, een zendingsorganisatie binnen de Protestantse Kerk in Nederland. De roeping van de GZB is om wereldwijd mensen te bereiken met het Evangelie, zodat zij God leren kennen en groeien in geloof. Meer info vind je op de website van de GZB.

Blijf op de hoogte

Ik meld mij aan voor:

Wij gaan zorgvuldig om met uw gegevens. Lees hier meer over de privacy policy van de GZB.