Vissers in Zimbabwe

weblog Aalt en Anneke Visser

Tijdsbeleving in Afrika

ill860

Nieuw horloge
Time is not with me”. Een medestudent heeft hem te kennen gegeven dat de tijd voor zijn presentatie om is. Je zou er van op je zenuwen krijgen. Heb je je zo goed voorbereid, onderzoek gedaan naar de zegeningen en uitdagingen die de apostel Paulus op zijn eerste zendingsreis ervaren heeft en krijg je niet de tijd om hem behouden en wel in het Syrische Antiochië  aan te laten komen. ‘Time is not with me’ zijn de woorden waarmee hij  onder de druk van de tijd zijn presentatie afsluit. Hoe ongenadig kan de stopwatch op het mobieltje van je medestudent zijn! En dat in Afrika, waar ze volgens zeggen ‘de tijd hebben’, terwijl ze in het Westen voortdurend op hun horloge zitten te kijken. Maar die tijd hebben ze kennelijk ook in Afrika gehad, althans op veel plekken. De smartphone heeft als ‘het nieuwe horloge’ mensen meer tijdbewust gemaakt. Alleen tijdens kerkdiensten merk je dat nog niet altijd zo.
 

Alle tijd
Het valt ons op dat geen enkele kerkganger daar overigens een punt van maakt. Vindt de ‘prediker van de dag’ het nodig zijn rede uit te strekken tot een uur of soms nog langer, dan heeft hij kennelijk iets belangrijks te vertellen, is de algemene opvatting. Dat zegt iets over de tijdsbeleving in de Afrikaanse cultuur. Een kerkdienst is een ‘evenement’, een gebeuren. Hoe langer de preek hoe meer en uitbundiger er gezongen en -meestal tegen het eind van de dienst- gedanst wordt. Daarbij moet wel opgemerkt, dat er maar één dienst op de zondag is. Na de samenkomst pakt men veelal het dagelijks werk dat is blijven liggen weer op. Op zondag kun je ook voor een niet dringende klus een lokale loodgieter laten komen, die soms al eerder op de dag zijn eigen kerkdienst heeft beleefd. Elk stukje werk immers dat men kan krijgen, wordt met beide handen aangepakt. Zo voelen ook de mensen van de Reformed Church - de kerk waar wij in Zimbabwe aan verbonden  zijn- zich niet bezwaard na de dienst hun dagelijks werk weer ter hand te nemen of naar een supermarkt te gaan om een paar boodschappen te doen. Zelf wennen we daar niet echt aan. Beter toch!, zou je zeggen. Of… zullen we ons commentaar maar achterwege laten om de spanning er wat in te houden.
 

Op zondag kun je ook voor een niet dringende klus een lokale loodgieter laten komen, die soms al eerder op die dag  zijn eigen kerkdienst heeft beleefd.

De nodige tijd.
Over tijdsbeleving gesproken: drie maanden Zimbabwe!  Voor ons gevoel lijken het er wel zes, zóveel hebben we in die drie maanden beleefd. Om ons wat thuis te voelen in het huis waar wij nu wonen zijn we eerst intensief de strijd aangegaan tegen de ondergrondse mierenkolonies die bijna elke vertrek infiltreren, tegen de keukenkakkerlakken en enkele verdwaalde muizen. Verder hebben we veel tijd en energie gestoken in het (laten) repareren van niet goed sluitende ramen en deuren en nog veel meer. Settelen kost nu eenmaal de nodige tijd. Maar we voelen ons nu op onze plek.

Veiligheid
O ja, nog één dingetje als onderdeel van dat ‘settelen’ en waarbij 'tijd' een belangrijke rol speelt: omdat veiligheid van de zendingswerkers bij de GZB hoge prioriteit heeft, is er in onze woning een alarmsysteem aangelegd. Dit mede vanwege de toegenomen criminaliteit in de plaats waar wij wonen. Landelijk wordt dit in de aanloop naar de verkiezingen steeds meer een probleem. Ook de zendingspost Morgenster heeft er mee te maken.  Wij voelen ons overigens -over het geheel genomen- persoonlijk niet onveilig.
 
Omgevlogen
Intussen is de tijd omgevlogen, zoals tijdens een lange vlucht waarbij het toestel stil lijkt te hangen in de lucht, maar toch zo’n duizend kilometer per uur aflegt. Eén van de drie trimesters op het theologisch Seminarie loopt op  zijn einde. Dit mede in verband met de ‘vroege Pasen’. Tien weken van colleges en twee examenweken, waarvan een week voorbereiding, kunnen de lijst van studiepunten van de studenten worden bijgeschreven. Hoe spannend wil je het hebben? Wie altijd trouw de lessen heeft gevolgd, hoeft zich niet zo druk te maken.

Niet zenuwachtig 
Daarbij moet wel opgemerkt dat het vak missiologie dat Aalt doceert -vergeleken met de andere vakken- het meest spannend te noemen is, althans als wij het woord van de grootste Zendeling aller tijden gelovig aannemen:  “En dit Evangelie van het Koninkrijk zal in heel de wereld gepredikt worden tot een getuigenis van alle volken; en dan zal het einde zijn” (Matth. 24:14). Daar zit  een element van haast in zonder daar zenuwachtig van te worden overigens, zoals die student die Paulus niet op tijd aan land kon laten aankomen. Time is not with me, gaat hier niet dus op. Aan de grote opdracht gehoorzaam blijven heeft echter constant de belofte mee: “En zie: Ik ben met u al de dagen, tot de voleinding van de wereld”. (Matth. 28: 20).
 
Geen tijd meer
Dat Koninkrijk van God is er reeds, maar moet ook nog ten volle geopenbaard worden. Ons verlangen is dat wij in deze tijd -de tijd tussen ‘het reeds en nog niet’ - iets van dat gekomen en komende Rijk mogen ontdekken binnen de context waarin wij ons bevinden. Dat wij op een of andere manier samen met de mensen met wie wij optrekken, het verschil mogen maken met betrekking tot dat zichtbaar worden van dat Koninkrijk van God, hier en daar in het 'hier en nu'; dat het geloof dat wij geloven handen en voeten krijgt, ook door ons heen. In de afgelopen weken zijn wij in het kader van de missiologie studie op het Seminarie daarom vooral bezig geweest met de vraag hoe de grote Zending van God in de Bijbel zélf handen en voeten heeft gekregen om daaruit lessen te leren voor vandaag, met name in de Afrikaanse context.

Ey-opener 
Het was een eye-opener voor de studenten dat de hele Bijbel in wezen één groot zendingsboek is. Van de schepping tot en met de herschepping gaat het immers over Gods bemoeienis met mensen met het oog op hun algehele redding, geestelijk én lichamelijk; over het zien van mensen in de marge met name, zoals God hen ziet en Jezus zich over hen ontfermde. Zo vliegt de tijd wel om en haasten wij ons naar de dag, dat er geen tijd meer zal zijn (Openb. 10:6).
 
Tenslotte
Time is ook niet with us wanneer wij deze blog schrijven, want we hebben het nog niet gehad over het naaiproject dat tegen het eind van de eerste term door Anneke is gestart met 7 enthousiaste vrouwen; vrouwen van de studenten. Wat ze gaan maken willen we nog even als verrassing houden. Maar zeker is dat er hard gewerkt wordt. Zelfs in de vakantieweken werken ze er graag aan, want wij hebben een horloge, maar zij hebben de tijd, evenals ...Jesse, ons jongste kleinkind. Ja, want last but not least:  op 25 februari werden wij als grootouders verblijd met het bericht van de geboorte van ons 10e kleinkind, het derde kind van onze zoon Peter en schoondochter Elsbeth in Houten, die nu drie jongens rijk zijn. Zij hebben hem de namen Johannes Isaï gegeven. Zijn roepnaam is Jesse,
een babyboy die de tijd nog helemaal aan zichzelf heeft en in de Afrikaanse context dan ook helemaal op zijn gemak zou zijn. Maar laten zijn opa en opa uit Zimbabwe hem eerst maar eens in Nederland begroeten.



Reageer op dit artikel

Geen Facebook? Reageer dan hier.

Uitgezonden door

Wij zijn uitgezonden door de GZB, een zendingsorganisatie binnen de Protestantse Kerk in Nederland. De roeping van de GZB is om wereldwijd mensen te bereiken met het Evangelie, zodat zij God leren kennen en groeien in geloof. Meer info vind je op de website van de GZB.

Blijf op de hoogte

Ik meld mij aan voor:

Wij gaan zorgvuldig om met uw gegevens. Lees hier meer over de privacy policy van de GZB.