Kerk in Colombia

Weblog Astrid & Johan Klaasse

Hutspot met arepa

ill860

Als we door Gustavo en zijn vrouw worden uitgenodigd naar hun finca, een huisje op het ‘plattenland’, zijn we als gezin gelijk klaar voor het avontuur. Niet helemaal beseffende wat ons te wachten staat, maar zin om dit prachtige land verder te ontdekken.
Wel staan we gelijk klaar met een tegenvoorstel, als wij als groot gezin zomaar mee mogen, lijkt het ons fijn een Hollandse maaltijd te bereiden. Zo nemen we iets weg van de last en laten we hen kennis maken met onze cultuur. Dit aanbod wordt geaccepteerd, ook niet helemaal beseffende wat hen te wachten zal staan.

 

De reis


De reis begint met een prima bustocht van drie uur, de bus vertrekt prachtig op tijd en de reis verloopt voorspoedig. Dat we halverwege de rit 45 minuten moeten wachten op een ontbrekende passagier, vinden iedereen vooral erg loyaal van de buschauffeur.
Na drie uur passeren we een prachtig dorpje. En de bordjes geven onze eindbestemming Alejandría aan op 20 kilometer afstand! We zijn er dus bijna, alhoewel die 20 kilometer ruim een uur in beslag nemen. Zo half in het donker lijkt het wel alsof we door de jungle reizen. Na nog eens een uur hobbelen in een motortaxi arriveren we op de finca.
En de volgende ochtend wordt ons vermoeden bevestigd, het is hier prachtig. Wat een vrij uitzicht, volledig groen. De tuin gevuld met bananenbomen, guanabana, limoen, sinaasappel. De buren zitten op roepafstand en verwelkomen ons en de kinderen genieten van de speelruimte om het huis. Want alhoewel we erg thuis zijn in Medellín, verkiezen we de rust en de ruimte soms toch even graag boven de drukke stad.

 

Ontmoeting


Het avontuur wordt compleet als we naar de rivier gaan om een frisse duik te nemen in prachtig helder water. Een ontmoetingsplek, zo blijkt, van de hele gemeenschap. Wat mooi om hier onderdeel van uit te maken deze dagen. De omgeving loopt uit, voelt zich thuis op de finca van Gustavo en vindt het heerlijk om ons als nieuwe mensen te verwelkomen. Een mooie groep mensen die erg hartelijk en gastvrij met elkaar om gaat.
De finca blijkt niet alleen een uitvalsbasis voor de omgeving. Waar wij dachten een hele invasie te hebben met ons gezin, groeit de groep Medellíners uit van 9 mensen en 1 hond, naar 16 mensen en vier honden. Die nagenoeg allemaal in 1 kamer slapen.



Hutspot


Zaterdag is het zover, hutspot staat op het menu. Wel verschoven van almuerzo, de grootste maaltijd van de dag, naar cena, de avondmaaltijd. Vermoedelijk omdat almuerzo dan toch gewoon vertrouwd kan blijven voor iedereen. Maar vol goede moed begint Johan aan de voorbereidingen. Wat overigens al veel aandacht trekt, een man in de keuken….. Het koken wordt gadegeslagen, vragen blijven komen en heel even lijkt het alsof de zenuwen in huis ook wat toenemen. Maar de hutspot is klaar en iedereen is bereid de maaltijd te nuttigen. Alhoewel …. Gustavo kan het niet helemaal laten. Een arepa (maispannenkoekje die hier veel genuttigd wordt) kan toch niet ontbreken. En dat zet ons aan het denken. Want waar we eerst even de afwijzing lijken te voelen, of ons eten niet "goed" genoeg is, dringt ook het besef door. In deze omgeving van Colombia is men gewend aan een bepaalde traditie. Die vooral bestaat uit drie keer per dag arepa, bonen en ei, soms aangevuld met rijst, worstjes, spek en bakbanaan. En wij dachten daar voor nu even aan te komen met een totaal andere maaltijd. Gewoon even een uitstap naar onze gewoontes. Zijn we zelf daarin niet voorbij gegaan aan de cultuur en gewoontes hier? We hadden zelf ook de arepa kunnen toevoegen, een samenkomen van culturen, of op zijn Spaans, een ‘mezcla’.

 

Wereldkerk


Het geeft ons een prachtig voorbeeld voor de volgende zondag. Zondagochtend is er in de kerk zondagschool, een uur bijbelstudie voordat de dienst begint. Eens in de maand geven wij, samen met de voorganger, de zondagschool over ons project hier. Het voorbereiden van een nieuwe kerkplant, samen met de kerk nadenken over het proces van dit kerkplantingsproject. En daarbij staan we stil bij contextualisatie. Bij een nieuw te vormen kerk in een andere omgeving, willen we ons aanpassen aan die omgeving. Zonder het verlies van de boodschap, immers het evangelie blijft ongewijzigd. Maar wel aangeboden op een passende manier, inspelend op de omgeving. Die in dit geval wel degelijk anders is dan de moederkerk. En dat is precies wat wij hopen te doen in ons werk. We blijven Nederlanders, dol op hutspot, maar we passen ons aan aan de cultuur hier, met arepa.
Zonder verlies van de boodschap hopen we daarom een kerk te beginnen die gestimuleerd en gecoacht mag worden door een Nederlands echtpaar, maar volledig gevormd en ontwikkeld door Colombianen, passend bij de Colombiaanse cultuur en gewoontes. Verbonden in dezelfde God, geleid door dezelfde Heilige Geest, volgers van dezelfde Here Jezus. Is dat niet precies een wereldkerk?
 
 

Reageer op dit artikel

Geen Facebook? Reageer dan hier.

  • Piet Both

    10 september 2019, 08:54

    Mooi. Weer wat geleerd! Laat je nu maar gewoon verwennen. En doe dat vaak, zulk soort uitstapjes. Vonden de kinderen het fijn?

Uitgezonden door

Wij zijn uitgezonden door de GZB, een zendingsorganisatie binnen de Protestantse Kerk in Nederland. De roeping van de GZB is om wereldwijd mensen te bereiken met het Evangelie, zodat zij God leren kennen en groeien in geloof. Meer info vind je op de website van de GZB.

Blijf op de hoogte

Ik meld mij aan voor:

Wij gaan zorgvuldig om met uw gegevens. Lees hier meer over de privacy policy van de GZB.