Zuid-Afrika

Gerrit en José Heino-Kasbergen

Buitengesloten en ‘beter een goede buur dan een verre vriend’

ill860

Zoals jullie wellicht weten (of niet…) zijn de meest huizen in Zuid-Afrika goed beveiligd. Enkele tientallen jaren geleden kon worden volstaan met een laag hekje als erfafscheiding. Maar naarmate de criminaliteit toenam, werd de afscheiding hoger. Toen dat niet afdoende bleek te zijn, werd tot ‘burglar proof’ ramen en deuren overgegaan. Voor buitendeuren werd een metalen hek aangebracht en voor alle ramen metalen spijlen. De volgende stap was een alarmsysteem (binnen en/of buiten) en de laatste stap die wordt genomen, is het aanbrengen van een aantal elektriciteitsdraden boven het hek (of de muur) waar permanent stroom op staat. Eerlijkheidshalve moeten we bekennen dat al deze maatregelen ook in en om het huis waarin wij wonen zijn toegepast door de vorige bewoners. Het geeft ons gelukkig geen opgesloten gevoel, want we kunnen vrij om ons huis lopen. En ja, als jij deze maatregelen niet neemt en je buurman wel…. Jullie kunnen wel raden waar je dan toe uitnodigt. Maar deze maatregelen leiden soms tot ‘buitensluiting’. Wat is namelijk het geval?
 
Toen we nog niet zo lang aan de Lysstraat woonden, wisten we nog niet zo goed waar elke sleutel op paste. Op een zaterdag gingen we boodschappen doen. Maar toen we in de auto wilden stappen, realiseerde ik (Gerrit) me dat ik iets was vergeten. Snel nog even pakken. Maar de sleutelbos die ik in mijn zak had gestoken, bevatte allerlei sleutels maar niet de sleutel van de voordeur. Daar stonden we en nog niemand had een reservesleutel. Naast ons huis stond op dat moment een auto van de beveiligingsmaatschappij die permanent in de wijk rond rijdt. Nadat we ons probleem aan de beveiligers hadden voorgelegd, werden er prompt nog een aantal auto’s opgeroepen. Binnen de kortste tijd stonden er minstens drie auto’s op onze oprit en liepen er zes beveiligers rond het huis.



Het enige raampje waar geen burglar proof voorzat, was het badkamer raampje. Eén van de beveiligers is vervolgens op de afvalcontainer geklommen en heeft behoedzaam het glas eruit gehaald.



Zijn collega is toen naar binnen geklommen en heeft de voordeur open gemaakt met de sleutel die binnen lag. Met een vertraging van zo’n uur zijn we alsnog met onze boodschappenronde begonnen. Aan het eind van die zaterdag heeft onze buurman het glas weer stevig teruggeplaatst.

 
Een Nederlands spreekwoord luidt: ‘Een … stoot zich … geen …’ (de puntjes mogen jullie zelf invullen). Maar dat je je soms twee keer aan dezelfde steen moet stoten, blijkt uit het volgende voorval.
 
Op donderdag, als we aan het werk zijn, doet Thoko, onze zeer gewaardeerde hulp, de huishouding. In een eerdere blog hebben we al eens verteld dat we het ook best zelf zouden kunnen doen, maar dat Thoko op deze manier een dag per week inkomen heeft (gelukkig heeft ze nog een aantal ‘werkhuizen’). Soms zie ik (Gerrit) haar nog voordat ik naar Mukhanyo ga, maar meestal zijn we al op pad naar ons werk en als we ’s middags thuiskomen is Thoko al vertrokken. Wat is er gebeurd? Dat weten we nog steeds niet precies…. Een aantal weken geleden kwam ik thuis en wilde naar binnen. Maar wat ik ook probeerde, ik kreeg de voordeur niet open met mijn (goede) sleutel. Nu hebben we aan de achterkant een schuifpui, maar… jullie raden het al, ook daar zit een hek voor en… de schuifpui kan alleen van binnen open en dicht (en zat dicht). Daar stond ik dan: buitengesloten.

Gelukkig kwam José na een halfuurtje thuis, maar ook zij kreeg de deur niet open met haar (goede) sleutel. Goede raad was duur (letterlijk en figuurlijk, want een ‘locksmith’ – een specialist die sloten openmaakt – is buiten werktijd niet goedkoop). Gelukkig staan we op goede voet met onze achterburen. Na een telefoontje kwamen onze buurman en zijn zoon al snel opdagen. Na een rondje om het huis te zijn gelopen, besloten ze om het glas van het badkamer raampje (opnieuw) te verwijderen. Het lukte de buurman niet om het raampje er heel uit te krijgen maar met wat ‘grof’ geweld was de klus snel geklaard (de buurman had het glas de vorige keer uiterst stevig bevestigd…). Zoonlief is nogal tenger en binnen de kortste keren had hij zich door het raampje gewurmd, liep naar de voordeur, deed het nachtslot eraf en we konden naar binnen.

Tot op vandaag weten we nog niet hoe het Thoko is gelukt om dit voor elkaar te krijgen. Want toen we haar vroegen hoe ze die middag het huis had verlaten, bleef ze bij hoog en laag volhouden dat ze door de voordeur was gegaan. Mocht één van jullie de oplossing hebben dan horen we dat graag! Na provisorisch karton voor het raampje te hebben aangebracht, zijn de buurman en zijn zoon huiswaarts gekeerd.

Nog geen kwartier later stond de buurman weer voor het hek te bellen. Zeker zijn gereedschap vergeten dachten we. Maar nee. De buurman kwam een pan eigengemaakt soep brengen die zijn vrouw ondertussen had gekookt met de mededeling dat we dan niet zelf meer hoefden te koken. Ook in Zuid-Afrika geldt het spreekwoord ‘Een goede buur is beter dan een verre vriend’. Uiteraard hebben we ondertussen een slot op de schuifpui dat van buitenaf kan worden geopend en hebben vrienden reservesleutels.
 
De namen van onze buren hebben we vanwege privacy-redenen weggelaten. 

Reageer op dit artikel

Geen Facebook? Reageer dan hier.

Uitgezonden door

Wij zijn uitgezonden vanuit de Hervormde wijkgemeente Dorpskerk te Capelle aan den IJssel. De uitzending is mede mogelijk gemaakt door de GZB, een zendingsorganisatie binnen de Protestantse Kerk in Nederland. De roeping van de GZB is om wereldwijd mensen te bereiken met het Evangelie, zodat zij God leren kennen en groeien in geloof. Meer info vind je op de website van de GZB.

Blijf op de hoogte

Ik meld mij aan voor:

Wij gaan zorgvuldig om met uw gegevens. Lees hier meer over de privacy policy van de GZB.