Zuid-Afrika

Gerrit en José Heino-Kasbergen

On the road en ‘bol.com’

ill860

Zuid-Afrika is een land van administratieve tegenstellingen. Om een auto op je naam te kunnen laten registreren, moet je in het bezit zijn van een zogenaamd ‘trn’ (traffic registration number). Vol goede moed togen we ruim een week geleden met de driver (chauffeur) van de dealer waar we een auto hebben aangeschaft naar Centurion waar het kantoor zit waar deze nummers worden uitgegeven. Centurion ligt net ten zuiden van Pretoria.

Toen we bij het betreffende kantoor aankwamen, zonk ons de moed bijna in de schoenen, want er stond/zat een meterslange rij. Maar gelukkig bleken deze mensen niet allemaal voor een ‘trn’ te komen. In het kantoor kunnen namelijk ook rijbewijzen worden verlengd et cetera. Toen we het juiste loket hadden gevonden, vroeg de dame waar ze ons mee kon helpen. Na ons probleem kenbaar te hebben gemaakt, gaf ze aan dat het aanvragen van een ‘trn’ minimaal tien werkdagen zou kosten. Op onze vraag of het niet wat sneller kon (onze auto stond namelijk op ons te wachten en we hadden gedacht de auto die dag mee te nemen), antwoordde ze ontkennend. Tien werkdagen is tenslotte tien werkdagen.

Na een aantal formulieren die nodig zijn te hebben overhandigd (kopie van ons paspoort en visum, de huurovereenkomst van ons huis en nog enkele documenten) gaf ze aan dat ze ook een kopie van onze huwelijksakte nodig had. Een kopie van onze huwelijksakte voor het aanvragen van een ‘trn’? Wat heeft autorijden te maken met getrouwd zijn? Dat kon ze ons ook niet vertellen, maar dat was nu eenmaal regel. We keken elkaar eens aan, want daar hadden we niet op gerekend en dus hadden we onze huwelijksakte thuis gelaten. Zouden we dan veertig kilometer terug moeten naar huis om dit document op te halen?
 
Daar kwam het wel op neer, maar er bleek ook een andere oplossing te zijn. Net buiten het kantoor stond een portocabine waar de politie (SAPS) huisde.



Als we daar onder ede een verklaring zouden invullen dat we met elkaar getrouwd zijn, dan zou ze dat ook accepteren. En… er waren ook twee pasfoto’s nodig. Oeps, ook niet bij ons. Maar eerst naar de politie. Dat was op loopafstand van het kantoor. Toen we bij de bewuste portocabine aankwamen, hingen er al een aantal mensen voor de deur die gesloten was. Op de deur hing een A4’tje met daarop de mededeling dat de dienstdoende politieagent naar de dokter was en om zo en zo laat terug hoopte te zijn.


Omdat een Europeaan een horloge heeft en een Afrikaan de tijd zou het wel eens even kunnen duren. Maar na een halfuurtje kwam de bewuste agent aangereden en werd het kantoor weer opengedaan. Toen we aan de beurt waren, hebben we ons ‘probleem’ voorgelegd en kregen we een formulier dat we moesten invullen. Na verklaard te hebben dat we getrouwd zijn, werd het formulier ongelezen van een stempel en een handtekening voorzien. Zo, dat was geregeld. Maar nu de pasfoto’s nog. Jeffrey, de chauffeur van de garage, wist ons te vertellen dat die net buiten het terrein waar het kantoor is gevestigd, gemaakt konden worden.

Hij nam ons mee en stopte buiten het hek langs de weg waar twee busjes onder de bomen geparkeerd stonden. Wat bleek? In het ene busje konden kopieën worden gemaakt en in het andere busje pasfoto’s. Wij om beurten op de achterbank van het busje met een soort wit laken achter ons voor de foto’s. Na een aantal minuten waren de pasfoto’s klaar (goedkoper dan in Nederland: Rand 60 = ongeveer € 4,50 voor vier kleurenpasfoto’s). Die hadden we ook binnen.

Wij terug naar het betreffende loket waar gelukkig dezelfde dame nog steeds dienst deed. Waarom gelukkig? Omdat het in Zuid-Afrika absoluut niet vreemd is dat bij een andere dienstdoende ambtenaar andere regels worden gehanteerd. Ons hele ‘dossier’ samen met een door ons ingevuld formulier werden grondig gecontroleerd en akkoord bevonden. Een zucht (die de bewuste dame niet kon horen) ontsnapte ons. Gelukt! Als klap op de vuurpijl mochten we zowel onze linker- als rechterduimafdruk op het formulier zetten en daarmee was de aanvraag afgerond.

We kregen te horen dat we ons ‘trn’ persoonlijk moesten komen afhalen en zeker niet voor de datum die op het afhaalformulier stond. Na nog een laatste voorzichtige poging of het niet wat sneller kon, zijn we vertrokken. Toen we terugkwamen bij de dealer bleken we gelukkig de auto wel mee te kunnen nemen. De auto kon namelijk op naam van de garage blijven staan tot we ons eigen ‘trn’ zouden hebben. We vertrokken rond 10.00 uur richting het bewuste kantoor en waren om ongeveer 16.00 uur weer terug bij de garage…
 
Maar dat het ook anders kan, blijkt uit het volgende. In het huis waar we vanaf morgen (maandag 10 april) hopen te gaan wonen (ook al is onze container nog niet gearriveerd) staat geen koelkast (die in Zuid-Afrika onmisbaar is). Dus was ik (Gerrit) afgelopen woensdag naar Game (een soort MediaMarkt) geweest om een koelkast en een huishoudtrap aan te schaffen. De dame die me hielp, gaf aan dat de artikelen de volgende dag gebracht zouden kunnen worden. Op mijn vraag hoe laat kreeg ik als antwoord dat ik ongeveer een half uur voordat de bezorgdienst zou arriveren, zou worden gebeld.

En ja hoor. Op donderdag werd ik rond 14.00 uur gebeld dat ze onderweg waren. Klokslag 14.30 uur kwam er een bakkie (soort auto met een open laadbak) voorrijden en werd de koelkast in de keuken gezet en het karton verwijderd. Op mijn vraag hoe het met de huishoudtrap zat, konden ze geen antwoord geven…

’s Avonds rond 20.00 uur (het stroomde van de regen) werd ik opnieuw gebeld. Ze stonden voor de deur met de trap. Maar er was niemand thuis. Dat kan wel kloppen, want we wonen er nog niet, was mijn antwoord. Waar ze de trap dan wel konden afleveren. Nog geen vijf minuten later stonden ze met de trap op ons logeeradres voor de deur. De dag erna werd ik door de vriendelijke verkoopster uit de winkel gebeld of alles was afgeleverd. Na een uitgebreid compliment van mijn kant hing ze tevreden op.
 
Dat het nog sneller kan, bleek gisteren (zaterdag 8 april). Omdat er nog geen bed in ons huis staat, besloten we twee logeerbedden aan te schaffen. We waren rond 12.00 uur in de ‘beddenshop’ en hadden een half uur later onze keus gemaakt. Op onze vraag wanneer de bedden zouden kunnen worden geleverd, was het antwoord: onmiddellijk.

De bedden werden op een klein open vrachtautootje geladen en nog geen kwartier nadat we bij ons huis waren, werd alles afgeleverd.
 
Zuid-Afrika: een land van tegenstellingen… en een eigen ‘bol.com’.

Reageer op dit artikel

Geen Facebook? Reageer dan hier.

  • Willemieke

    12 april 2017, 08:42

    Fantastisch!
  • Ellen

    12 april 2017, 11:20

    Wat een mooi verhaal! Het gaat allemaal heel anders dan we hier gewend zijn......Leuk geschreven ook! Groeten van Roelof en Ellen
  • Sandra van Room

    3 mei 2017, 10:11

    Beste Jose en Gerrit, wat fijn dat jullie goed aangekomen zijn en ondertussen een eigen plekje hebben gevonden, super hoor. Wij wensen jullie heel veel succes. Groetjes Sandra en Lodie
  • Martin van Essen

    18 mei 2017, 03:29

    Wat een land! Met verbazing alles gelezen. Gerrit: jou kennende moet dit wel een mega beproeving zijn geweest! Ik moest ook direct denken aan mijn ervaringen in de Ukraine! Exact hetzelfde! Gods nabijheid voor jullie! Groetjes. P.S.: helaas kon ik door lichamelijke klachten de uitzenddienst niet bijwonen.

Uitgezonden door

Wij zijn uitgezonden vanuit de Hervormde wijkgemeente Dorpskerk te Capelle aan den IJssel. De uitzending is mede mogelijk gemaakt door de GZB, een zendingsorganisatie binnen de Protestantse Kerk in Nederland. De roeping van de GZB is om wereldwijd mensen te bereiken met het Evangelie, zodat zij God leren kennen en groeien in geloof. Meer info vind je op de website van de GZB.

Blijf op de hoogte

Ik meld mij aan voor:

Wij gaan zorgvuldig om met uw gegevens. Lees hier meer over de privacy policy van de GZB.