Weblog

Heleen van den Berg

Hoe kunnen we het volhouden?

ill860

We zijn er inmiddels aan gewend. Er wordt een nieuwe lockdown afgekondigd, alle regels staan netjes op papier en we hebben ons eraan te houden. Begin januari ging Libanon opnieuw in lockdown, in ieder geval tot 8 februari.


De feestdagen zorgden voor een enorme piek in het aantal coronabesmettingen en de gevolgen zijn bijna niet te overzien. Ook het aantal sterfgevallen neemt drastisch toe. Kenden we eerst bijna niemand die besmet was, inmiddels horen we dagelijks van mensen die vechten om in leven te blijven. Er is tekort aan bedden, tekort aan zuurstof en op sociale media wordt wanhopig gevraagd om beschikbare zuurstofflessen of medicijnen of een ziekenhuisplek. Daarbij, de opeenvolgende lockdowns brengen de economie steeds zwaardere slagen toe. Zelfs mensen met een middeninkomen, kunnen niet meer rondkomen. Elke hulporganisatie of kerk die hulp aanbiedt, wordt wekelijks overstroomd met tragische hulpaanvragen.
 
Wat lijkt het logisch om op te geven. Om bij de pakken neer te zitten. Om de hoop te laten uitdoven. Waar doen we het voor? Waarom zijn we hier? Wat kunnen we doen? De middelen zijn zo beperkt en we kunnen zelfs niet eens zonder toestemming de straat op.
Maar ik sta er elke keer weer versteld van, hoeveel veerkracht er is. Hoe God ons zo gemaakt heeft, dat ook in de ergste crisissen we toch door kunnen leven. Het is crisis, diepe crisis. Onvoorstelbaar. Hongerverhalen sijpelen steeds meer door. Mensen overleven doordat ze van de buren een zak brood krijgen, of doordat ze thee aan hun baby geven zodat hij stopt met huilen. Tijdens de lockdown is het nauwelijks toegestaan om hulp uit te delen. Aangrijpend.
 
En toch, we geven niet op. We kunnen niet opgeven. Want onze God geeft niet op. Hij geeft nooit op. Zijn genade stroomt elke dag. Zijn zorg is zichtbaar. En door Hem hebben we eeuwige hoop. We strekken ons uit naar wat voor ons ligt. We blijven de race rennen. En één van de manieren waarop dat mogelijk is, is door het beoefenen van dankbaarheid. Nu meer dan ooit beseffen we dat elke dag een gift is. Elke adem, elk brood, elke slok water, elke zonnestraal, de verwarming die aan kan, de beschikbaarheid van internet, alle online platformen waardoor we elkaar blijven ontmoeten, de Bijbel met zijn ontelbare schatten, de onderlinge verbondenheid, familie, de zonsondergang, de vogels. Echt, overal is Gods zorg te zien. Als we er maar oog voor hebben.
 
Al jaren heb ik een dankbaarheids-boek. Om mijn dankbaarheid op te schrijven en zo mijn gaven van dankbaarheid aan God te offeren, elke keer opnieuw. En als ik dat doe, juist als de crisis te zwaar lijkt en we overmand dreigen te worden door verlammende wanhoop, juist dan brengen deze dankoffers nieuwe hoop. Dan worden mijn ogen weer gericht op God, in plaats van op de omstandigheden. “HEERE, HEERE, God, barmhartig en genadig, geduldig en rijk aan goedertierenheid en trouw, die goedertierenheid blijft bewijzen aan duizenden, Die ongerechtigheid, overtreding en zonde vergeeft, maar Die de schuldige zeker niet voor onschuldig houdt en de ongerechtigheid van de vaders vergeldt aan de kinderen en kleinkinderen, tot in het derde en vierde geslacht.” Of in het Engels: “The LORD, the LORD, the compassionate and gracious God, slow to anger, abounding in love and faithfulness, maintaining love to thousands, and forgiving wickedness, rebellion and sin. Yet He does not leave the guilty unpunished; He punishes the children and their children for the sin of the parents to the third and fourth generation.” Exodus 34:6-7
 
Toen de mensheid koos voor verderf en egoïsme, koos God voor genade en zegen. Toen wij ons afkeerden van God de Bron van het leven, stuurde God Zijn Zoon, het Brood van het leven. En zelfs nu het lijkt alsof het niet erger kan worden, blijft Hij zorgen. Hij is echter ook de God van gerechtigheid en voltooit Zijn plan, en dat is een grote troost, als wij tegen onze beperkingen aanlopen en al het onrecht om ons heen zien.
 
Hebben we nu antwoorden op de vragen van het lijden? Stopt het lijden nu allemaal? Gaat het nu bergopwaarts voor iedereen? Nee. En toch – wat gek is dat hè – toch hebben we hoop en perspectief, want God heeft een plan: “Ik immers, Ik ken de gedachten die Ik over u koester, spreekt de HEERE. Het zijn gedachten van vrede en niet van kwaad, namelijk om u toekomst en hoop te geven. Dan zult u Mij aanroepen en heengaan, u zult tot Mij bidden en Ik zal naar u luisteren. U zult Mij zoeken en vinden, wanneer u naar Mij zult vragen met heel uw hart.” Jeremiah 29:11-13
 
En we zien God aan het werk. Mensen zoeken Hem met hun hele hart, omdat ze niets anders meer hebben om hun hoop op te stellen. Mensen worden op wonderbaarlijke manier genezen door de gebeden van het lichaam van Christus. Jonge mensen beginnen dieper te graven in het Woord van God, omdat ze alleen daar hun houvast in kunnen vinden. En hun relatie met God groeit en groeit. De Heilige Geest spoort hen aan om Gods goedheid te delen met hun vriendengroepen en er is een beweging gaande die niet te stoppen is.
 
Ik kan er niet over uit, dat we in deze wanhopige crisis goedsmoeds kunnen blijven. Paulus’ woorden winnen aan kracht als hij zegt: “Maar wij hebben deze schat in aarden kruiken, opdat de allesovertreffende kracht van God zou zijn en niet uit ons. Wij worden in alles verdrukt, maar niet in het nauw gebracht; wij zijn in twijfel, maar niet vertwijfeld; wij worden vervolgd, maar niet verlaten; neergeworpen, maar niet te gronde gericht. Wij dragen altijd het sterven van de Heere Jezus in het lichaam mee, opdat ook het leven van Jezus in ons lichaam openbaar wordt.” 2 Korinthe 4:7-10
 
Misschien wordt 2021 nog wel een zwaarder jaar dan 2020, wie zal het zeggen. Maar gelukkig hoeven we ons daar niet mee bezig te houden. We leven bij de dag, en vertrouwen elke dag opnieuw ons leven aan de Heere God toe. Hij draagt ons, dag aan dag. En ondertussen bid ik, dat ik elke dag trouw mijn werk zal doen “om de heiligen toe te rusten, tot het werk van dienstbetoon, tot opbouw van het lichaam van Christus, totdat wij allen komen tot de eenheid van het geloof en van de kennis van de Zoon van God, tot een volwassen man, tot de maat van de grootte van de volheid van Christus, opdat wij geen jonge kinderen meer zouden zijn, heen en weer geslingerd door de golven en meegesleurd door elke wind van leer, door het bedrog van de mensen om op listige wijze tot dwaling te verleiden, maar dat wij, door ons in liefde aan de waarheid te houden, in alles toe zouden groeien naar Hem Die het Hoofd is, namelijk Christus.” Efeze 4:12-15.

Reageer op dit artikel

Geen Facebook? Reageer dan hier.

  • Alfred & Anke Esch

    23 januari 2021, 03:59

    Wat een bemoediging! Bedankt Heleen! Wij blijven voor jou bidden (ook buiten de zaterdagochtenden). We leggen Libanon in Gods Vaderhand en zien uit naar wat Hij
    gaat doen. We bidden dat Zijn Naam groot gemaakt wordt, ook in Nederland.
    Liefs en veel zegen,
    Anke & Alfred
  • G K Boersma

    30 januari 2021, 05:54

    Bedankt! Heel bemoedigend. Goed idee, dat 'dankbaarheidsboek'.
    Ik weet en hoor van je nu ik sinds 1 januari t.o. het Huis van Gebed in Bodegraven woon en mee mag bidden.
    Veel sjaloom en gezondheid toe gebeden.
    Groet van Gerard Boersma

Uitgezonden door

Ik ben uitgezonden door de GZB, een zendingsorganisatie binnen de Protestantse Kerk in Nederland. De roeping van de GZB is om wereldwijd mensen te bereiken met het Evangelie, zodat zij God leren kennen en groeien in geloof.  Meer info vind je op de website van de GZB.

Blijf op de hoogte

Ik meld mij aan voor:

Wij gaan zorgvuldig om met uw gegevens. Lees hier meer over de privacy policy van de GZB.