¡Pura Vida! – Costa Rica

Kees en Claudia Geluk

Dankbaarheid

ill860

Flats! Ik loop van ons huis naar de kerk, waar we onze auto mogen parkeren. Zo’n tweehonderd meter. Onder de ideale omstandigheden voor een dankbaar gevoel. Vanwege de vroeg ochtend is het nog fris, maar de morgenzon geeft ook een behaaglijke warmte af. Je hoort de vogeltjes fluiten. Mooi dat wij hier mogen zijn. Eén van de flierefluiters heeft echter het idee om zijn behoefte te laten vallen, en wel erg in mijn richting. Soms is er maar weinig nodig om die vlaag van dankbaarheid weg te nemen. Gelukkig valt het mee, het projectiel van dit tropische vogeltje komt op minder dan een meter afstand van me terecht.

In Nederland is de dankdag alweer achter de rug. In onze kerk in Costa Rica bestaat die traditie (nog) niet echt. Maar de predikant vindt het wel een mooi idee en heeft besloten om de laatste zondag van november, in de week van de Amerikaanse Thanksgiving Day, dankdag te vieren. Op die dag sta ik op het preekrooster. Vandaar dat ik nu regelmatig mijn gedachten laat gaan over het thema van danken en dankbaarheid. Eén van die ideeën: dankbaarheid moet je leren. Niet naar het cadeautje kijken, maar naar oma, die de moeite heeft genomen om het te kopen. “Wat zeg je dan?” “Dankjewel!”.

Een paar dagen terug hadden we met elkaar een pizza gegeten op een mooi plekje buiten de stad. We wilden nog niet direct naar huis, dus we tikten in de navigatie app het woordje “mirador” in: uitzichtpunt. Bij een uitzichtpunt denk je hier meestal aan een plek waar de overheid op zijn minst wat hekken en prullenbakken heeft neergezet. Op de bekendste plekken zitten daar ook nog afdakjes bij met gemetselde barbecues, waar je je eigen vlees kunt roosteren. Maar goed, we wilden deze keer naar een plek die we nog niet kenden. We volgden de navigatie app, door de wolken heen, tot we “er” waren. De middle of nowhere. Mooi uitzicht, maar anders dan verwacht.

We stappen uit. Er loopt net een vriendelijke, wat oudere man, sjouwend met een grote tas. “Is dit de mirador?”, vragen we. “Nee, dat is daar verderop”, lacht hij, “hier rechtdoor, daar verderop rechts en dan weer links.” De man wil al weer verder lopen, maar we geven hem een lift, hij moet ook dezelfde kant op. Op de helft van het ritje is hij er. Zijn broer woont hier. Die verbouwt uien. “Vinden jullie het leuk om even op het veld te kijken?” We lopen mee. Op het veld staan rode en gele uien. Van allebei haalt hij er wat van het veld. We mogen ze meenemen. Bij elkaar een flink vrachtje. “Hoeveel zullen we er voor geven?” De man lacht een beetje ongemakkelijk. Schaamt hij zich om geld aan te pakken? “God laat hier een overvloed aan uien groeien. Genoeg om van te delen. Als je hier nog eens bent, kom je maar terug, dan zijn de wortelen groot genoeg. Of we eten dan wat met elkaar, een barbecue ofzo.” We stoppen onze portemonnee maar weg. Een les in dankbaarheid. Bij God is overvloed. Genoeg om vandaag te delen. Geen zorgen voor morgen. Vrijgevigheid als bewijs van dankbaarheid en vertrouwen in die overvloed.

Reageer op dit artikel

Geen Facebook? Reageer dan hier.

Uitgezonden door

Op zondag 15 juli 2018 zijn wij uitgezonden vanuit de wijkgemeente Dorpskerk van de Protestantse Kerk in De Bilt in samenwerking met de GZB.
De roeping van de GZB is om wereldwijd mensen te bereiken met het Evangelie, zodat zij God leren kennen en groeien in geloof. Meer info vind je op de website van de GZB.

Blijf op de hoogte

Ik meld mij aan voor:

Wij gaan zorgvuldig om met uw gegevens. Lees hier meer over de privacy policy van de GZB.