Misi Sulawesi

Laurens Jan & Lourina Vogelaar

Hari Kemerdekaan

ill860

Twee dagen na de geboorte van Amos vierden de Indonesiërs hun onafhankelijkheid. Onze straat, heel het taalinstituut, de hele stad hangt vol met vlaggen. Vooral rood/wit vlaggen: de vlag van Indonesië. 73 jaar geleden werd de onafhankelijkheid uitgeroepen. De Nederlandse regering was het hier niet mee eens en deed er alles aan om het koloniale gezag te herstellen. Aan Indonesische zijde vielen de meeste doden, maar er sneuvelden ook veel Nederlandse militairen. Zij die terugkeerden naar Nederland hadden veel meegemaakt en velen droegen de nodige trauma’s met zich mee. Wij bekeken dit alles in Indonesië door Indonesische ogen (in zoverre dat kan natuurlijk). Op de school van Jefta en Febe was er de dag vóór ‘Hari Kemerdekaan (dag van de vrijheid)’ een hele ceremonie. Het volkslied werd gezongen en de vlag werd gehesen. Wel bijzonder dat Jefta als Nederlander de Indonesische vlag mocht hijsen. Op zondag zong de gemeente voorafgaand aan de dienst het volkslied en op aanwijzing van de dominee scandeerden de kerkgangers: merdeka (vrij). De dominee verwees ook naar Nederland als 'het land waarvan we ons bevrijd hadden'. Dat voelt toch wel apart. Wij als Nederlanders hebben dus een ander land (beter: andere landen) en een ander volk (beter: volken) met geweld veroverd, bezet en uitgebuit. Deze laatste zin zal vast genuanceerd kunnen worden, maar de vraag is wel of wij deze zwarte bladzijden uit onze geschiedenis durven opslaan. Toen ik basisonderwijs en voorgezet onderwijs volgde werd er tijdens de lessen geschiedenis weinig tot geen aandacht aan besteed. Terwijl het toch om een periode van ruim 300 jaar gaat. Ik kan me ook niet herinneren dat dit deel van onze vaderlandse geschiedenis kritisch werd geëvalueerd. Waarom niet? Durven we als land en volk kritisch terug te kijken? Hoe hebben we in die 300 jaar de Indonesiërs behandeld? Wat is er tijdens de politionele acties precies gebeurd? Wat ik wel bijzonder vind is het volgende. Als ik me bij de Indonesiërs (christen of moslim) verontschuldig voor wat wij als Nederlanders gedaan hebben, krijg ik steevast de reactie: bedankt, maar verontschuldigen is niet nodig. Indonesiërs willen vergeten en vooruitzien. Voor de christenen die ik spreek is het ook wel wat dubbel. Want hoewel ze zich met huid en haar Indonesiër voelen, zijn ze wel dankbaar voor het evangelie dat o.a. de Nederlanders gebracht hebben. Een predikant die ik sprak had het over God die door ons menselijk gepruts heen Zijn eigen plan trekt. Hij kan iets dat niet goed was gebruiken om tot Zijn doel te komen. In dit geval: Indonesië bereiken met het evangelie van Jezus die gekruisigd en opgestaan is tot heil en redding van de wereld.

Reageer op dit artikel

Geen Facebook? Reageer dan hier.

  • janneke langendoen

    6 september 2018, 11:21

    lieve mensen daar ver weg, het was een poosje stil vanuit Den Haag. Dit had diverse redenen, o.a. verkoop van een huis van dochter en een gebroken pols met ziekenhuis opname etc. Daarom eerst een hartelijke felicitatie met de geboorte van Amos, wat fijn dat zowel Laurina als Amos goede verzorging kregen en ik hoop dat alles heel goed mag blijven gaan. Gods zegen toegewenst voor jullie hele gezinnetje ook op de nieuwe werkplek die nu wel heel dichtbij komt. Wat een verandering zal dat geven, fijn om uiteindelijk datgene te kunnen gaan doen waar jullie zo naar verlangen, ook voor de kinderen weer een nieuwe uitdagingen. Maar, in het gezin hebben ze toch een stukje stabiliteit dat niemand ze kan afnemen. Zolang mama en papa meegaan kunnen kinderen veel aan. In de gemeente is er fijn meegeleefd met de geboorte van Amos, jammer genoeg hebben we nog geen nieuwe dominee, maar we bidden dat we binnenkort weer een vaste predikant mogen hebben.

    Het is inderdaad een openbaring om bepaalde geschiedenis feiten die ons in Nederland voorgehouden en geleerd zijn door een geheel andere bril met de ogen van "de tegenpartij" belicht te krijgen … stemt tot nadenken! In Zuid Afrika en Botswana deden deze zaken zich eveneens voor met betrekking tot Nederland en Engeland (Botswana was vroeger een Engels Protectoraat).
    We denken aan en bidden voor jullie i.v.m. de komende verhuizingnar Palopo, hartelijke groet Janneke

    Genoeg

Uitgezonden door

Wij zijn uitgezonden vanuit de hervormde Bethlehemkerk te Den Haag, in samenwerking met de GZB. De GZB is een zendingsorganisatie binnen de Protestantse Kerk in Nederland en verlangt ernaar dat (wereldwijd) mensen God leren kennen en groeien in geloof. Meer info vind je op de website van de GZB.

Blijf op de hoogte

Ik meld mij aan voor:

Wij gaan zorgvuldig om met uw gegevens. Lees hier meer over de privacy policy van de GZB.