Gods perspectief voor Albanië

Maarten & Gerdien Blom

Moeders riskeren hun leven voor nog geen 10 cent per uur

ill860

Ik krijg er steeds meer lol in, met de jeep door de bergen scheuren. Met open ramen en wapperende haren zwier ik de haarspeldbochten door. Adembenemende vergezichten, torenhoge rotswanden en stijle afgronden. Joehoee, ik voel me best een stoere dame af en toe…Ja, het leven van een zendeling heeft zo z’n mooie kanten.
 
Dan opeens zie ik iets gekleurd op de rotswand. Mensen in dit afgelegen gebied? Zou er een groep bergbeklimmers aan het abseilen zijn? Wat? Zijn ze nu helemaal gek? Ik zie geen enkel touw, zouden ze zonder goede uitrusting aan het klimmen zijn?  Nog een bocht verder trap ik op de rem. Het zijn vrouwen! Ik knipper nog eens een paar keer met m’n ogen, zie ik het goed? Het zijn Moza en Dylbere, vrouwen die meedoen in ons Hope Made project. Moza heeft drie jonge kinderen en Dylbere is een moeder van vier.
 
Ik stap uit de auto en wacht tot ze op de doorgaande weg geklauterd zijn. Dan vraag ik of ze wel doorhebben hoe gevaarlijk het is wat ze aan het doen zijn. Ja, dat hebben ze zeker door. “Maar wat moeten we anders, Gerdien?” vraagt Moza. “Onze kinderen moeten eten, we hebben toch geld nodig”.
 
Ze leggen uit dat ze plantjes met geneeskrachtige bladeren aan het verzamelen zijn. “Wat verdien je ermee?” vraag ik. “200 lek” zegt Dylbere. Dat is omgerekend zo’n anderhalve euro. Nou, dat valt me dan nog wel mee voor zo’n plantje. Voor de zekerheid vraag ik: “Oude of nieuwe lek?” In Albanie hebben mensen namelijk de gewoonte het bedrag met tien te vermenigvuldigen, terwijl niemand precies kan uitleggen welk nut dat heeft.
“Oude lek” zegt Moza. O…dat valt tegen. Dan krijgen ze per plantje geen anderhalve euro, maar 15 cent.
Dus ik vraag: “Ga je je leven riskeren voor 20 lek per plantje?”. Dan schieten Moza en Dylbere keihard in de lach. “Wat heb ik nu weer voor een naïeve opmerking gemaakt?” vraag ik me hardop af.
Met tranen van het lachen, maar ook een beetje van wanhoop, legt Moza uit: “Was het maar zo’n feest dat we 20 lek per plantje krijgen. We krijgen 20 lek per kilo! En het verzamelen van een kilo kost zo’n anderhalf uur”.
 
Met een zwaar hart stap ik de jeep weer in. De feestelijke stemming die ik had is als sneeuw voor de zon verdwenen. Wat een wreed bestaan is het hier. Ik kijk nog eens om en zie Moza weer richting de afgrond klauteren. We zijn even oud, hebben beiden jonge kinderen, maar wat een wereld van verschil is er tussen onze levens. Als ik Moza zo boven dat ravijn zie balanceren, voel ik me opeens een stuk minder heldhaftig in mijn veilige jeep.  Haar laatste opmerking blijft me bij: “Ik bid met mijn hele hart dat het Hope Made project een succes gaat worden, dan hoeven we dit gevaar niet meer op te zoeken”. En terwijl ik haar in mijn achteruitkijkspiegel zie verdwijnen, bid ik met haar mee.  

Reageer op dit artikel

Uitgezonden door

Wij zijn uitgezonden door de GZB, een zendingsorganisatie binnen de Protestantse Kerk in Nederland. Het verlangen van de GZB is om wereldwijd mensen te bereiken met het Evangelie, zodat zij gaan leven zoals God het bedoelt. Meer info vind je op de website van de GZB.

Blijf op de hoogte

Ik meld mij aan voor: