Leven op Java

weblog Marlies en Björn van Veelen

Blog #22 Plastic oorlog

ill860

In de vorige blog vertelde we je hoe ‘verdeeldheid’ een grote uitdaging is hier in Indonesië. In deze  blog uitdaging nummer 2: de schepping.

“Is dat ook al thematiek voor zendelingen?” Vraag je je misschien af. Nou blijf dan vooral lezen en laat je verrassen… 

Plastic.
Volgens een van onze docenten: “de grootste vijand van Indonesië”. En eerlijk gezegd beginnen we dat steeds beter te begrijpen. Waar vroeger je eten werd verpakt in een (automatisch biologisch afbreekbaar) bananenblad is alles nu omwikkeld in een plastic laagje. Echt alles. Plastic tasjes, verpakkingen en flesjes zijn hier in overvloed.En vroeger kon je dat bananenblad prima langs de kant van de weg gooien; dat verteerde vanzelf. Alleen met plastic werkt het niet zo makkelijk. Vandaar dus dat al die beekjes en rivieren dichtslibben met plastic afval.

Gebruik grondstoffen.
Wat als jouw land grote hoeveelheden aardolie, aardgas, hout en rubber bezit? Een artikel in de krant omschreef het laatst als volgt: “Indonesië begin steeds meer te houden van fastfood. Snel, makkelijk en goedkoop. Maar niet echt vullend.” In snel tempo worden grondstoffen geoogst en gebruikt voor de export. Er wordt veel en makkelijk geld aan verdient. Maar zoals het artikel ook beschreef: “wanneer beginnen wij te denken aan onze toekomst? Dat af en toe fastfood niet erg is, maar dat teveel écht ongezond is?”

Voedsel.
Want als we het dan toch over voedsel hebben… In de vorige blog beschreven dat er op economisch gebied steeds grotere verschillen komen. Dit is vooral zichtbaar in de grotere steden, bij de rijkere mensen. Een docent vertelde: “ik ga met mijn kinderen bewust terug naar het dorp van mijn ouders. Daar zien zij hoe mijn vader nog rijst verbouwd en hoe hij een kip slacht om ’s avonds op kunnen eten. Als ik dat niet doe, denken ze straks nog dat wij eten maken in supermarkten of fabrieken. Dat zou toch vreselijk zijn?” Maar waarschijnlijk is deze docent hierin redelijk uniek. Veel van de jonge generatie blijkt op te groeien ver van de rijstvelden, ver van boerderijen en ver weg van een zelfvoorzienend leven.

Waar de regering het leger inzette om de rivier van Bandung leeg te scheppen, zette de GKJTU (de kerk van midden-Java) afgelopen jaar zichzelf in. Gemeenteleden hebben in verschillende regio’s plastic opgeruimd, er werden bomen gepland en er werden lezingen gehouden over deze thema’s.
Het was voor ons verrassend, onverwachts en bemoedigend dat de kerk hierin zo’n grote rol voor zichzelf ziet weggelegd.

De schepping in Indonesië is dus een flinke uitdaging, maar gelukkig heeft de kerk goud (of is het zout?) in handen!

Reageer op dit artikel

Uitgezonden door

Wij zijn uitgezonden door de GZB, een zendingsorganisatie binnen de Protestantse Kerk in Nederland. De roeping van de GZB is om wereldwijd mensen te bereiken met het Evangelie, zodat zij God leren kennen en groeien in geloof. Meer info vind je op de website van de GZB.

Blijf op de hoogte

Ik meld mij aan voor:

Wij gaan zorgvuldig om met uw gegevens. Lees hier meer over de privacy policy van de GZB.