Weblog

Marya Heij

Laatkomers en nog steeds veel ellende

ill860

Het is weer zover. Het nieuwe semester is begonnen en inmiddels zit de eerste werkweek er alweer op. Toen ik twee weken geleden in Uganda aankwam, heb ik een weekend doorgebracht in Kampala. Daarna ben ik al snel doorgereisd naar Moyo. Mijn huisje was gelukkig in orde, geen gekke dingen aangetroffen. Mijn huisgenoten (spinnen, hagedissen, een enkele kakkerlak) hadden de kamers redelijk netjes gehouden, op flink wat stof en spinnenwebben na. Eerst dus grote schoonmaak gehouden, daarna alles uitgepakt en weer gesetteld. Die week stond vooral in het teken van voorbereidingen treffen voor het nieuwe semester. Lessen voorbereiden, zorgen dat de klaslokalen in orde zijn, en vooral ook proberen om nog even rust te pakken in deze stilte voor de storm.

Afgelopen week is alles weer gestart. Nou ja, alles? Het begin van een nieuw semester is hier altijd wat rommelig. Alle docenten waren voor de start van het semester aanwezig in Moyo, wat in Nederland heel normaal is en wat hier toch best een prestatie is! Een aantal studenten kwam in het weekend aan en was dus op tijd, zij hadden de aanwijzingen gevolgd over wanneer het semester weer zou beginnen. Op maandag waren er dus al wel 10 studenten…  De rest druppelde deze week langzaam binnen. Op dinsdag 3, op woensdag 6, etc. Sommige studenten kwamen laat vanwege moeilijkheden met vervoer, of lange reistijd vanuit gebieden in Zuid-Sudan. Andere studenten kwamen laat vanwege… 1) Niet goed onthouden wanneer het semester zou beginnen. Die studenten belden dus op dinsdag: wanneer worden we verwacht? Oh, jullie zijn al begonnen! 2) Eerst bij hun familie dingen moeten afmaken, zoals kinderen naar school brengen. Deze studenten kwamen meestal verontschuldigend aan, wisten wel dat ze te laat waren maar zij konden er naar eigen zeggen niets aan doen. 3) En nog veel meer andere redenen die genoemd worden, maar die meestal gewoon neerkomen op slechte planning.

Nu klinkt dit waarschijnlijk erg chaotisch, slecht georganiseerd en helemaal niet zoals je zou verwachten van een school. Maar hier is het eigenlijk de normaalste zaak van de wereld. Zoals een van de collega’s op maandag zei: Er zijn in ieder geval al 10 studenten, vorig jaar op de eerste dag hadden we er maar 2… Dat is soms best frustrerend; ik ben gewend dat op de eerste lesdag iedereen aanwezig is, en nog op tijd ook (misschien om een goede indruk te maken?). En eigenlijk moest ik er nooit aan denken dat studenten halverwege de maand zouden binnendruppelen. Tja, het gebeurt nu en ik leer er mee omgaan. Het blijft lastig, ook omdat je lessen beginnen en veel studenten dus de eerste, tweede of soms ook derde les gemist hebben. In ieder geval zijn de meeste studenten er nu (nog steeds niet allemaal), en alle lessen zijn begonnen. Nu wordt het gewoon hard werken.

Wat me de afgelopen twee weken opviel, was dat de temperatuur niet zo hoog was. We zitten middenin het regenseizoen en bijna iedere dag/nacht vielen er flinke plensbuien, vaak ook gepaard met onweer. Dit betekent dat het steeds afkoelde, en dat het niet snel opwarmde. We hebben dus dagen gehad met maximaal 27 graden, met 17 graden ’s nachts. Dat klinkt voor Nederlandse begrippen erg prettig, maar hier vinden de meeste mensen dat maar koud. Het vroeg ook veel planning voor bijvoorbeeld boodschappen doen. Meestal doe ik die aan het einde van de middag, als ik klaar ben met werken, maar dat was nu steeds het moment dat het regende en onweerde. Een andere routine dus maar. Een ernstiger gevolg van al die regen is dat een aantal vluchtelingenkampen weer veel te maken hebben met overstromingen. De vluchtelingenkampen zijn gevestigd in gebieden die voorheen onbewoond waren, in een aantal gevallen langs de Nijl. Maar die gebieden waren dus onbewoond met een reden. En in de vluchtelingenkampen zorgt dat voor een hoop ellende. Voor sommige studenten wiens familie daar woont, geeft dat veel zorgen.

Laatkomers en nog steeds veel ellende



Helaas ziet het er nog niet naar uit dat mensen terug kunnen naar hun huizen in Kajo-Keji. In de afgelopen maanden is de situatie helaas niet verbeterd. Kajo-Keji is nog steeds verdeeld in twee kampen: het gebied van de oppositie waarin zich een aantal interne vluchtelingenkampen bevinden en waar met veel communicatie vooraf redelijk veilig gereisd kan worden, en het gebied van de regering waar mensen alleen met heel veel risico’s en gevaar voor eigen leven naartoe kunnen. Dit geeft voor veel mensen een dilemma. Gezinnen in de vluchtelingenkampen hebben te maken met grote voedseltekorten; hulporganisaties kunnen de grote vraag namelijk niet zo goed meer aan. Dat betekent dat veel mensen honger hebben. Ondertussen hebben deze gezinnen in Kajo-Keji moestuinen waarin ze zelf voedsel verbouwden, en waar ook op dit moment voedsel groeit. Sommige mannen maken de keuze om ondanks alle risico en gevaar terug naar hun huis in Kajo-Keji te gaan en voedsel te halen. Als dit lukt, scheelt dat weer wat honger voor de familie. Maar het is ontzettend triest dat het soms ook verkeerd afloopt. Dit overkwam een goede vriend van de principal van de College afgelopen week, hij werd doodgeschoten toen hij op de terugweg was, bijna bij de grens. Het is moeilijk om deze verhalen te horen. Het dilemma waar mensen voor staan is duidelijk, en er zijn eigenlijk geen goede keuzes mogelijk. Het enige wat ik kan doen, samen met alle anderen, is bidden om vrede in Zuid-Sudan, en om bescherming en hulp voor degenen die leven met al de genoemde moeilijkheden.

Helaas bevindt ook de compound van de College zich in het overheidsgebied, wat betekent dat die gebouwen nog steeds niet bereikbaar zijn. Daarom is de College nog steeds aan het werk in Moyo, Uganda. De studenten komen ook op dit moment overal vandaan: uit andere delen van Zuid-Sudan, uit interne vluchtelingenkampen in het oppositiegebied, en uit de vluchtelingenkampen in Uganda. Bid voor hen, in de moeilijke omstandigheden waarin zij met hun familie verkeren!

Reageer op dit artikel

Geen Facebook? Reageer dan hier.

Uitgezonden door

Ik ben uitgezonden door de GZB, een zendingsorganisatie binnen de Protestantse Kerk in Nederland. Het verlangen van de GZB is om wereldwijd mensen te bereiken met het Evangelie, zodat zij gaan leven zoals God het bedoelt. Meer info vind je op de website van de GZB.

Blijf op de hoogte

Ik meld mij aan voor: