Weblog

Matthijs en Rosa Geluk

Binnen en buiten

ill860

Een belangrijk deel van onze missie in Chiclayo (Peru) was het stichten van een nieuwe gemeente in het centrum van de stad. Er bestond al wel een gemeente in de stad, maar die ligt ver buiten het centrum en leent zich er niet voor om nieuwe mensen uit te nodigen. De afstand is voor velen te ver en de buurt staat bekend als gevaarlijk. Een goede reden dus om naar een betere plek te zoeken.
Toch is het een reden die nogal van binnenuit is geredeneerd. Het is een probleem dat de kerk ervaart. Maar dat wil niet zeggen dat buitenkerkelijken dat ook ervaren. Bij het stichten van een nieuwe, missionaire gemeente komt de vraag op, op welk probleem een nieuwe gemeente een antwoord wil geven. Op wie richten we ons? Wat zijn de worstelingen van de mensen op wie we ons richten? En zijn er niet al andere kerken actief in dezelfde omgeving? Natuurlijk, de hoofdzaak is het delen van het Evangelie, maar de manier waarop we dat doen hangt samen met de doelgroep die we voor ogen hebben.

Wervingskracht
Voor veel presbyteriaanse (reformatorische) kerken is deze manier van denken erg moeilijk. Men heeft geleerd zich te richten op de leer, op de stelligheden van de Westminster Confessie of de Heidelberger Catechismus, die onwrikbaar vast staan en als zodanig verkondigd moeten worden. Maar het gevolg van deze focus is dat er regelmatig discussies onstaan over het juiste verstaan van de belijdenisgeschriften. Langzaam maar zeker ontstaat er een kerkverband dat naar binnengekeerd raakt. Het verliest aan wervingskracht. De belijdenisgeschriften zijn van hulpmiddel tot het verstaan van het Evangelie verschoven naar het centrum van de aandacht. Met als gevolg dat de vernieuwende kracht van het Evangelie de hedendaagse mens niet meer bereikt.
In de afgelopen jaren hebben we in de presbyteriaanse kerk geprobeerd opnieuw aandacht te vragen voor de roeping van de kerk in de wereld. Er ontstaat dan een spanning die we in Nederland ook kennen: al die aandacht voor ‘buiten’, gaat dat niet ten koste van de zorg voor hen die ‘binnen’ zijn? Raken we de band met onze ‘eigen mensen’ niet kwijt?
Er zit iets ongezonds in deze spanning. Die mensen die ‘binnen’ zijn, waarom zitten zij in de kerk? Was dat niet omdat ze Christus nodig hadden om in het reine te komen met God en zichzelf? En hebben zij die ‘buiten’ zijn dat niet net zo hard nodig?

Dorre boel
Als het goed is, is het tegengestelde waar: als nieuwe mensen het Evangelie leren kennen, worden de oudgedienden opnieuw herinnerd aan de kracht van het Evangelie. Zij krijgen de kans om hun geloofservaringen te delen, waardoor hun eigen geloof vernieuwd wordt. Als die dynamiek rond het Evangelie verdwijnt, wordt het geloof sleets en in de gemeente wordt het een dorre boel.
In de hemel is vreugde over één zondaar die zich bekeert (Lukas 15). Hebben wij die vreugde niet iedere dag nodig in onze gemeenten?

Afgelopen 27 december verscheen deze column in het Reformatorisch Dagblad
 

Reageer op dit artikel

Geen Facebook? Reageer dan hier.

Uitgezonden door

Wij zijn uitgezonden door de GZB, een zendingsorganisatie binnen de Protestantse Kerk in Nederland. De roeping van de GZB is om wereldwijd mensen te bereiken met het Evangelie, zodat zij God leren kennen en groeien in geloof. Meer info vind je op de website van de GZB.

Blijf op de hoogte

Ik meld mij aan voor:

Wij gaan zorgvuldig om met uw gegevens. Lees hier meer over de privacy policy van de GZB.