Weblog

Matthijs en Rosa Geluk

Eenzaam

ill860

Voorafgaand aan onze uitzending naar Peru kregen we te horen hoe verschillend de culturen zijn. De Nederlandse cultuur is individualistisch, de Peruaanse cultuur is relationeel van aard. Voor Nederlanders zijn autonomie en vrijheid belangrijke waarden. We houden er niet van ons te schikken naar heersende opvattingen en we moeten er niet aan denken dat onze (groot)ouders bij ons in komen wonen. Als je aan een willekeurige Peruaan vraag wat het belangrijkste is in haar of zijn leven, krijg je steevast als antwoord: ‘mijn familie!’

Natuurlijk, in Nederland is de familie ook ontzettend belangrijk, maar in Peru lijkt het toch anders te werken. Men leeft samen in generaties. Ouders bouwen een eerste verdieping van een huis en zodra één van de kinderen trouwt, wordt er een extra verdieping voor hen opgebouwd. Als je even geen werk hebt, leef je op het geld van de familie. En als een familielid een belangrijke positie krijgt in een bedrijf of bij de overheid, dan wordt er vanuit gegaan dat diegene andere familieleden in dienst neemt of opdrachten gunt aan familieleden. In het denken van de gemiddelde Peruaan is de familie ‘top of mind’. In het spreken idealiseert men de familie. Men zal de familie richting anderen ook nooit afvallen.

Toch hebben we in de loop van de tijd ontdekt dat de Peruaanse cultuur hierin dubbel is. Aan de buitenkant is dat duidelijk zichtbaar in het hoge aantal gebroken gezinnen. Het lijkt dat het in deze familiegerichte cultuur heel moeilijk is dat twee personen van verschillende gezinnen samen een nieuw gezin vormen. De invloed van beide families blijft groot. Niet voor niets kennen Peruanen een groot repertoir aan al dan niet wrange schoonmoedergrappen. Bijvoorbeeld: ‘wat was Adam toch een gezegend mens. Die had tenminste geen schoonmoeder!’

Nu we verschillende mensen beter hebben leren kennen, ontdekken we ook iets wat we niet verwacht hadden in een relationele cultuur. Er is ontzettend veel eenzaamheid! En dat komt niet alleen voor bij mensen die in grote aantallen van het platteland naar de stad zijn verhuisd, ver bij hun familie vandaan. Het komt ook voor bij mensen die al jaar en dag bij hun familie wonen. De focus van de cultuur op de familie maakt dat men problemen in het gezin niet met anderen durft te bespreken. Je hangt de vuile was toch niet buiten! Maar vaak hebben deze mensen geen enkele plek waar ze hun hart kunnen luchten, waardoor ze zich steeds eenzamer voelen. We zien het als een zegen als deze mensen in de kerk een veilige plek vinden om hun moeiten te bespreken. Zo kan de kerk soms als een alternatieve familie gaan functioneren – als het gezin van God – hoewel ook daar dezelfde gevaren van de cultuur op de loer liggen. Openheid en oprechtheid zijn in alle omstandigheden geboden, zowel in Peru als in Nederland.

En ondertussen, als mensen in den vreemde, als indiviualisten tussen de relationelen, merken we hoe het gezin meer en meer belangrijker voor ons wordt.

Deze column verscheen op 21 februari in het Reformatorisch Dagblad.

Reageer op dit artikel

Geen Facebook? Reageer dan hier.

Uitgezonden door

Wij zijn uitgezonden door de GZB, een zendingsorganisatie binnen de Protestantse Kerk in Nederland. De roeping van de GZB is om wereldwijd mensen te bereiken met het Evangelie, zodat zij God leren kennen en groeien in geloof. Meer info vind je op de website van de GZB.

Blijf op de hoogte

Ik meld mij aan voor:

Wij gaan zorgvuldig om met uw gegevens. Lees hier meer over de privacy policy van de GZB.