Weblog

Matthijs en Rosa Geluk

Gereformeerd in Peru

ill860

Er wordt nog weleens met enige achterdocht naar zendelingen gekeken. Veranderen ze niet teveel door de ontmoeting met andere culturen? Passen ze nog wel in de gereformeerde cultuur? Het is inderdaad waar. Een nieuwe cultuur confronteert je met wie je zelf bent, maar laat je ook zien dat dingen anders kunnen dan je gewend bent. Ze relativeert dus. Het leven in een andere cultuur dwingt je eigenlijk tot een voortdurende reflectie op je eigen identiteit. Wie ben ik? Hoe ben ik geworden wie ik ben? En waarom kan het niet anders?
De afgelopen drie jaar hebben we dit proces door mogen maken. Begin 2016 werd ik met mijn vrouw en vier kinderen door de Gereformeerde Zendingsbond (GZB) uitgezonden naar Chiclayo, een stad in het noorden van Peru. In Peru zijn we verbonden aan de Presbyteriaanse Kerk, met als opdracht gemeenteleiders toe te rusten en mee te werken aan de stichting van nieuwe gemeenten.
 
Orgel
De Presbyteriaanse Kerk is een reformatorische kerk en lijkt in veel opzichten op de kerk die we in Nederland kennen. Tegelijkertijd is de kerk compleet anders. Dat komt met name door de cultuur waarin we opereren. Sommige verschillen lijken oppervlakkig. De kinderen kunnen zich wat vrijer bewegen in de kerk, de gemeenteleden begroeten iedereen met een kus of omhelzing en het orgel is vervangen door een gitaar.
Andere verschillen steken weer wat dieper, zoals de manier waarop er omgegaan wordt met autoriteit –„de dominee weet hoe het zit, dus die moet het zeggen”– of de manier waarop mensen omgaan met familie – „die val je nooit af in het openbaar en zeker je moeder spreek je nooit tegen.”
Misschien wel de grootste worsteling die we de afgelopen tijd hebben meegemaakt, is die met de kerkelijke en theologische cultuur in Peru. Onder de oppervlakte van een allervriendelijkste cultuur gaat een diep verlangen naar zekerheid schuil. Een zekerheid die gevonden moet worden in de relatie met God, maar die de gelovige zelf moet bewerkstelligen.
 
Onzeker
Het is een manier van denken die men in de (pre-) Incaculturen ook al kende: door middel van je gedrag en je offers houd je de relatie met God goed en mag je zegen verwachten. Onder invloed van zowel de Rooms-Katholieke Kerk als pinksterkerken is deze denkwijze ook onder Presbyterianen gemeengoed geworden. En daarom doet een preek die uitlegt hoe je moet leven –over wat er allemaal niet mag– het veel beter dan een preek die beweegt tot vertrouwen in de genade van God, die zichtbaar werd in het offer van Jezus Christus. Dat vertrouwen voelt onzeker, daar kun je namelijk zelf niets meer aan toevoegen.
 
Soms krijg ik het gevoel dat ik in Peru meer gereformeerd aan het worden ben dan ooit tevoren.

Afgelopen 29 november verscheen deze column in het Reformatorisch Dagblad

 

Reageer op dit artikel

Uitgezonden door

Wij zijn uitgezonden door de GZB, een zendingsorganisatie binnen de Protestantse Kerk in Nederland. De roeping van de GZB is om wereldwijd mensen te bereiken met het Evangelie, zodat zij God leren kennen en groeien in geloof. Meer info vind je op de website van de GZB.

Blijf op de hoogte

Ik meld mij aan voor:

Wij gaan zorgvuldig om met uw gegevens. Lees hier meer over de privacy policy van de GZB.