Weblog

Matthijs en Rosa Geluk

Voorlopig

ill860

 
Wie voor het eerst Peru bezoekt (of een willekeurig ander Latijns-Amerikaans land), schrikt zich een hoedje van het straatbeeld. Neem bijvoorbeeld de stad waar wij wonen, Chiclayo, een stoffige stad in de noordwestelijke woestijnstreek van Peru. Een groot deel van de straten is niet geasfalteerd en de straten die dat wel zijn, zitten vol kuilen. Overal hangen de elektriciteitsdraden over de weg. Veel huizen zien eruit als een bouwval: de verf is afgebladderd en het pleiserwerk brokkelt af. Of het ziet er uit als een bouwput: de betonijzers steken boven de huizen uit, alsof er nog een extra verdieping gebouwd moet worden, alleen die lijkt er nooit te komen. Het algemene beeld is: deze stad is niet af. En dat typeert praktisch alle steden en dorpen van Peru.
De dingen worden niet af gemaakt. Het is voorlopig. Voor een calvinistische Nederlander is dat uiterst frustrerend. Waarom wonen mensen in een half afgebouwd huis? Waarom zitten de wegen bij oplevering al vol kuilen? Waarom wordt er half werk geleverd? ‘Als je iets doet, doe het dan goed!’ denk je dan.
 
Wat overigens wel goed wordt afgewerkt in Peru, zijn de graftombes. Een vriend van ons merkte eens op: ‘bij ons in Peru woon je beter tijdens je dood dan tijdens je leven. Van je graf weet je namelijk zeker dat je er vele jaren blijft, met een huis weet je dat maar nooit…’
Een dergelijke houding ten aanzien van het leven en het leven-na-dit-leven zet aan het denken. Het hiernumaals is hier voorlopig, het hiernamaals is zeker. Voor een christen is dat eigenlijk niets nieuws, maar het schuurt toch met de manier waarop wij het leven beleven. Want hoewel we geloven dat ons nog een beter leven wacht, toch proberen we daar zo weinig mogelijk aan te denken. Mijn Nederlandse drang om de dingen góéd te doen en keurig af te maken, verraadt in wezen een stevige focus op het hiernumaals.
 
In Peru moeten we steeds weer leren leven met het voorlopige. Want ook in het zendingswerk merk je dat er altijd nog wel iets ontbreekt. De dingen zijn niet af. Iemand kan Christus leren kennen, maar dan is er nog een lange weg te gaan voordat diegene ook daadwerkelijk als christen leert leven. We kunnen hier een cursus geven, maar het kan lang duren voordat je het gevoel krijgt dat je lesstof bij anderen doordringt. De werkelijkheid is taai en veel minder maakbaar dan we denken. Dat kan irriteren, maar het kan ook bescheidener maken. We kunnen de dingen niet aftikken, dichttimmeren, er een klap op geven en weer doorgaan. We doen ons best, maar zijn afhankelijk van wat de Geest er mee doet. En hoewel ik denk dat het een zegen zou zijn wanneer er in Peru meer dingen goed worden uitgevoerd, helpt de irritatie van het voorlopige om omhoog te blijven kijken en uit te zien naar wat God met deze wereld voor heeft.


Afgelopen 31 januari verscheen deze column in het Reformatorisch Dagblad
 

Reageer op dit artikel

Geen Facebook? Reageer dan hier.

Uitgezonden door

Wij zijn uitgezonden door de GZB, een zendingsorganisatie binnen de Protestantse Kerk in Nederland. De roeping van de GZB is om wereldwijd mensen te bereiken met het Evangelie, zodat zij God leren kennen en groeien in geloof. Meer info vind je op de website van de GZB.

Blijf op de hoogte

Ik meld mij aan voor:

Wij gaan zorgvuldig om met uw gegevens. Lees hier meer over de privacy policy van de GZB.