Zending Zuid-Soedan

Peter en Jeannette de Groot

Over ‘rare buitenlanders’, een weggelopen kerstmaal en zelfvoorzienend zijn…

ill860

Mensen vragen ons de laatste weken hoe het is om de decembermaand te beleven bij tropische temperaturen (>30 graden). Tja, je hebt het niet zo in de gaten dat het al december is. Iemand stuurde via iemand anders een zakje pepernoten mee voor ons (heerlijk!). Je ziet op de kalender natuurlijk ‘december’ staan. In een Hand vol Koren lezen we het adventsevangelie. Maar dan ineens is het kerst. Hoewel het misschien een cliché is, je mist familie dan toch net even meer. Een kerstkaartje, een berichtje of een telefoontje uit Nederland betekent dan ook veel voor ons.


Rare buitenlanders

Over kerstkaarten gesproken. Voor de postbodes in Nederland is december de drukste maand. Al neemt het versturen van post af, nog altijd sturen veel mensen elkaar een ‘echte’ papieren kerstkaart. In Oeganda wordt er sowieso niet veel post verstuurd. De man op het postkantoor is maar wat blij als je langskomt om de post op te halen (bezorgen doen ze hier niet). Dan heeft hij weer even een praatje. Onlangs vroeg hij waarom wij buitenlanders toch iedere keer kaartjes komen posten. Met alle digitale mogelijkheden, hoeft dat toch niet meer…. Hij vond het maar raar, al zei hij dat natuurlijk niet. December is kennelijk voor het postkantoor hier juist een rustige maand. Toen wij onlangs onze (kerst)post wilden ophalen, bleek het kantoor voor twee weken gesloten. Maar op oudejaarsdag konden we dan toch die lang verwachte kaarten in ontvangst nemen. Voor alle verstuurders van een kaartje (of van een email natuurlijk), hartelijk dank voor het meeleven.


Een weggelopen kerstmaal

De kerk waar we op zondag gewoonlijk naar toegaan had bedacht dat we gezamenlijk een kerstlunch zouden gebruiken. Iemand had een donatie gedaan, waarmee een stier gekocht kon worden. Zo geschiedde. Alleen… de stier had daarover andere gedachten. Op kerstavond had hij de benen genomen. Dus die maaltijd hielden we tegoed. Enkele dagen later was de stier weer gevangen en werd alsnog een heerlijke overvloedige maaltijd, waarmee feestelijk het nieuwe jaar werd ingeluid.


Zelfvoorzienend

Onze vaste (verse) bakker is rond de feestdagen ook twee weken dicht. Dat betekent dat Peter om de andere dag een lekker broodje bakt. Ze verkopen in het dorp wel brood, maar dat is nogal droog en is ook ‘zoet’ brood.



Oliebollen en appelbeignets verkopen ze natuurlijk al helemaal niet. Dus om toch de overgang van oud naar nieuw te markeren, hebben we zelf appelbeignets gemaakt.



We wensen alle lezers van onze blog een heel gezegend 2019!

Reageer op dit artikel

Uitgezonden door

Wij zijn uitgezonden door de GZB, een zendingsorganisatie binnen de Protestantse Kerk in Nederland. De roeping van de GZB is om wereldwijd mensen te bereiken met het Evangelie, zodat zij God leren kennen en groeien in geloof. Meer info vind je op de website van de GZB.

Blijf op de hoogte

Ik meld mij aan voor:

Wij gaan zorgvuldig om met uw gegevens. Lees hier meer over de privacy policy van de GZB.