Care4Malawi

weblog Rieneke & Gert van de Pol

Lazarus is opgestaan

ill860

We waren erg blij met iedereen die als antwoord op ons vorige blog iets van zich liet horen en de moeite nam om een beetje met ons mee te denken. Ook al geven we niet iedereen afzonderlijk antwoord – we hebben het erg gewaardeerd dat julie je gedachten met ons wilden delen. Heel veel dank! Hieronder vertellen we jullie hoe we er zelf mee om zijn gegaan en hoe het verder is gegaan…

 

Wat nu?

Daar zit hij dan, op onze veranda, aan de achterzijde van onze woning. De onbekende, die Lazarus is, heeft zich verplaatst van ons plastic stoeltje met daarop de tekst ‘Grace of God’ naar de houten stoel die we nog buiten hebben staan. Hij lijkt niet van plan om weg te gaan. Wat nu?
Eerst nemen we gewoon royaal de tijd. Misschien gaat hij na een kwartier of een half uur toch nog uit eigen beweging weg. Ondertussen kunnen we zelf even rustig nadenken en overleggen: wat gaan we doen?
Die tijd kunnen we ook best nemen, vinden we. Niets wijst er op dat het om een acute noodsituatie gaat. Hij is Lazarus, maar we hebben bijvoorbeeld geen indicatie dat hij medische hulp nodig heeft. De man is allesbehalve aggressief. Vanaf het moment dat hij is gaan zitten, is hij ook gestopt met zijn onverstaanbare gewauwel.
Terwijl Lazarus buiten de meest comfortabele plek heeft opgezocht, proberen wij binnen alles rustig op een rijtje te zetten. Met hem praten heeft op dit moment weinig zin: hij is dronken en wij zijn het Chitumbuka nog onvoldoende machtig. Hem in huis nemen? Dat zouden we doen als we daarmee zijn leven zouden redden, maar in deze situatie niet. Alhoewel – ergens voelt het alsof hij ons huis al binnen is gekomen. Want gek is dat: de veranda mag zich dan strikt genomen wel buiten de muren van ons huis bevinden, die ruimte voelt inmiddels al als ‘binnen’. Misschien komt dat doordat we daar elke ochtend ontbijten en er ook op andere momenten regelmatig zitten? Je leeft hier nu eenmaal veel meer buiten dan in Nederland. Daarom staat onze houten ‘binnenstoel’ er nog, waar hij nu zo heerlijk op is gaan zitten…
Hoe dan ook: we gaan hem niet naar binnen halen, dat is wel duidelijk. En omdat ons dat zinloos lijkt gaan we op dit moment dus evenmin met hem praten.
Gaan we op de een of andere manier proberen hem weg te krijgen, als hij niet uit zichzelf vertrekt? Dat lijkt ons ook niet wat. Natuurlijk overwegen we dat wel: misschien een van de Malawianen bellen die we inmiddels hebben leren kennen, hun hulp hiervoor inroepen? Maar die optie schieten we al gauw af. Want wat is nu eigenlijk het probleem? Is er überhaupt wel een probleem? Misschien ligt het enige probleem wel in onszelf: we vinden het niet prettig om te gaan slapen als er een dronken man op onze veranda zit, die daar misschien zijn roes uitslaapt. Bang voor wat hij de komende uren misschien gaat doen – je weet maar nooit. Gaat hij ons uit de slaap houden? Zal hij na een paar uur, in het holst van de nacht, aan onze deur beginnen te rammelen, gaan schreeuwen, toch nog agressief worden?

Lazarus slaapt

Na verloop van tijd werpen we vanuit een donkere slaapkamer een blik op de veranda, waar het licht brandt. We zien hem zitten. Het lijkt er op dat hij slaapt.
We besluiten hem die slaapplaats te gunnen – buiten, hoewel het voor ons als ‘binnen’ voelt en daardoor niet echt prettig is. Maar toch, zeker nu hij slaapt lijkt het ons het beste om verder niets te doen.
We kunnen ons natuurlijk vergissen, maar we gaan er vanuit dat deze man niet voor het eerst dronken is. Vaak genoeg slapen dronken mensen in Malawi hun roes ergens in de buitenlucht uit. Soms gewoon aan de kant van de weg – we hebben ze al wel zien liggen, toen we ’s ochtends vroeg met de auto op pad gingen. Koud is het in deze tijd van het jaar ’s nachts niet: een graad of achttien, negentien. En verder: we geloven niet dat we er goed aan doen om eventuele akelige consequenties van overmatig alcoholgebruik voor deze man wat te verlichten: we redden er zijn leven niet mee, en wellicht ontnemen we hem een kans om nog eens te voelen dat teveel drinken ook heel rot is.
Terwijl Lazarus slaapt, noemen we in ons avondgebed zijn ‘naam’. Zijn echte naam en zijn verhaal kennen we niet - maar de God die onze stem hoort en onze overwegingen kent wèl.
Erg rustig slapen we niet. Of, om eerlijk te zijn: ik wel, maar Rieneke niet. Wat is het oneerlijk verdeeld in de wereld… Als Rieneke nog eens een blik werpt op de veranda, ziet ze dat onze gast op de grond is gaan liggen. Hij ligt er rustig, slaapt zo te zien als een roos. Af en toe kucht hij – maar iets verontrustends horen we de hele nacht niet.

Opgestaan

Zodra het licht wordt, staan we op. ‘Onze’ Lazarus ligt nog op zijn plekkie en lijkt nog steeds te slapen. Dat wordt dus douchen, aankleden en daarna ontbijten… met Lazarus. Benieuwd of we enig contact met hem kunnen leggen.
Terwijl we op het punt staan de veranda te betreden, kijken we naar de plek waar hij gelegen heeft. Lazarus zien we niet. Terwijl wij aan het douchen waren, is hij blijkbaar wakker geworden, opgestaan en vertrokken.
Hij heeft zijn roes uitgeslapen. Buiten, al voelde dat voor ons een beetje als ‘binnen’. De veranda bood hem in elk geval onderdak – beschutting tegen de regen die vannacht viel.
Terwijl we ontbijten denken we aan hem en praten we over hem. Wat is zijn verhaal? Is hij getrouwd, heeft hij kinderen? Heeft er iemand onrustig geslapen vannacht omdat hij niet thuis kwam? Of zijn de mensen om hem heen daar inmiddels wel aan gewend? Hoe zal zijn dag er vandaag uit zien? Hoe zal het met hem verder gaan?
Zullen we hem nog eens zien? Zullen we hem herkennen, als we hem op straat tegen komen? "Even een glimlach en een praatje kan al veel betekenen.”

Reageer op dit artikel

Geen Facebook? Reageer dan hier.

  • Hennie Schreuder

    10 februari 2017, 06:56

    Het is goed zoals het gegaan is, maar kan me wel in jullie overdenkingen vinden. Succes met wat er op jullie pad komt.
  • Heleen en Auke

    11 februari 2017, 10:12

    Als je een mensen-mens bent is dit wel verrassend, toch?
  • Jan Gorter

    12 februari 2017, 09:05

    Ha Gert en Rieneke,

    Goed gedaan,laat iemand die dronken is en waar je verder geen last van hebt maar lekker zijn roes uitslapen.Jammer voor zijn ontbijtje dat hij al verdwenen was.
    we blijven jullie steeds volgen ook al krijg je niet altijd een reactie.
    Veel wijsheid en Gods zegen op jullie arbeid toegewenst vanuit Rotterdam
  • Cees de Mooij

    14 februari 2017, 11:30

    Mooi dat jullie deze situatie met zoveel geduld hebben benaderd. Vaak weten we al bij de eerste aanblik wat goed voor iemand zou zijn, dat is, in welke cultuur dan ook, aanmatigend.
    Voor Lazerus was het overnachten op jullie veranda kennelijk voldoende. Jullie hebben hem in zijn waarde gelaten.
    Zelf zou ik, als Lazerus zijnde, nog even het ontbijt hebben afgewacht. (mm toch weer aanmatigend)

Uitgezonden door

Wij zijn uitgezonden door de GZB, een zendingsorganisatie binnen de Protestantse Kerk in Nederland. De roeping van de GZB is om wereldwijd mensen te bereiken met het Evangelie, zodat zij God leren kennen en groeien in geloof. Meer info vind je op de website van de GZB.

Blijf op de hoogte

Ik meld mij aan voor:

Wij gaan zorgvuldig om met uw gegevens. Lees hier meer over de privacy policy van de GZB.