Care4Malawi

weblog Rieneke & Gert van de Pol

Leerzaam: even goed ziek zijn…

ill860

Naar het ziekenhuis!

Toegegeven: het was onze eigen schuld. We wilden het tòch eens proberen om hier water uit de kraan te drinken, zonder ons Lifestraw-filter te gebruiken. Dat heb vooral ik (Gert) geweten: mijn darmen raakten er zo van van streek dat ze op een niet te stoppen manier leegliepen. Daarbij ook koorts, dus ik was er een dag goed ziek van.
Toen ons gastgezin merkte dat ik ziek was, wilden ze meteen vervoer naar het ziekenhuis regelen. Want dat moest toch echt gebeuren, vonden ze. We hebben zo vriendelijk, maar ook duidelijk mogelijk uitgelegd dat we dat echt niet nodig vonden. Ze hebben zich daar tenslotte bij neergelegd, maar overtuigd hebben we hen waarschijnlijk niet. Dat laatste probeerden we wel: het is vervelend om het te hebben, maar het beste is dan maar ‘uitzieken’. En: koorts is een signaal dat het lichaam de ziekte bestrijdt, niet iets om je als zodanig zorgen over te maken en al helemaal geen reden om naar het ziekenhuis te gaan. We hebben maar niet gezegd dat we er bovendien niet veel vertrouwen in hebben dat ze in het ziekenhuis iets zinvols voor me zouden kunnen doen.
Begrijpelijk is het misschien wel, dat mensen hier al gauw de neiging hebben om naar het ziekenhuis te gaan. Een fijnmazig netwerk van huisartsenposten zoals in Nederland kennen ze hier niet. Bovendien is behandeling in een regeringsziekenhuis per definitie gratis. Of ze je ook helpen als je de dokter niet beloont met een ‘extraatje’ is overigens maar de vraag.
En verder is de insteek hier: als je niet helemaal fit bent, moet je meteen een ‘painkiller’ (pijnstiller) slikken. Of je nu pijn heb of niet. Zo kreeg een van de dochters deze week ‘painkillers’ omdat ze erg moest hoesten en dus verkouden was.

Ziekenbezoek

Hoe dan ook: we gingen uiteraard niet naar het ziekenhuis. We kregen wel meteen bezoek. Dat zit stevig in de cultuur verankerd: een zieke heeft bezoek nodig. Als je hartstikke ziek op bed ligt en er komt iemand om met je mee te leven, dan komt het niet in je op om op bed te blijven liggen – hoe naar je er ook aan toe bent, je wordt geacht even op te gaan zitten om met het bezoek te praten. Want ze komen om ‘de zieke te zien’.
De eerste die langs kwamen om mij vanwege mijn ziekte te bezoeken waren de dominee en haar man. Bijna onmiddellijk had ba Mkandawire haar opgebeld om te vertellen dat ik ziek was. Omstandig legde hij uit wat er aan de hand was en dat wij dachten dat het door het water kwam. Binnen een halfuur stonden ze op de stoep. Gelukkig zat ik op dat moment even op, dus ik hoefde me niet m’n bed uit te slepen.
De volgende ochtend – na een vervelende nacht – kwamen er nog twee vrouwen uit de gemeente op bezoek. Ze waren er al om half negen en ik lag nog op bed op apegapen. Een van de vrouwen (zij heeft een auto) kondigde aan dat ze kwam om mij naar het ziekenhuis te brengen. Want ook zij was ervan overtuigd dat dat moest gebeuren. Gelukkig wist Rieneke de zaak in goede banen te leiden: ze legde opnieuw uit dat we een ziekenhuisopname niet nodig vinden en ze kreeg het voor elkaar dat ik niet m’n bed uit hoefde te komen. Een van de vrouwen – een ouderling – deed een gebed voor me. De andere vrouw kwam tegen het eind van de ochtend nogmaals langs en ze bracht onder andere flesjes water en rijst mee.

Extra eten

Wat ze hier heel vreemd vinden: dat ik in deze omstandigheden even helemaal niet eet. Voor ons is dat heel gewoon: ik had ook helemaal geen trek in eten. Maar hier zijn ze ervan overtuigd dat je in zo’n situatie extra veel moet eten. Ze begrijpen wel dat je er dan helemaal geen zin in hebt (het je zelfs tegenstaat), maar kinderen die ziek zijn leren hier al heel jong dat je dan moet doorzetten en juist extra moet eten om aan te sterken. Dat je er beter aan doet om naar je lichaam te luisteren en gewoon toe te geven aan de neiging om even niets te eten, daar snappen ze hier niets van: dan word je nóg zwakker…!
Niet leuk, maar wel leerzaam om hier even ziek te zijn. Ze doen werkelijk alles voor je – dat is hartverwarmend. Maar je merkt ook nu weer de cultuurverschillen: wij denken toch echt heel anders.
Inmiddels ben ik aan de betere hand, dus niemand hoeft zich zorgen te maken. En op bezoek komen is dus niet nodig. 
 

Vanaf maandag 6 maart verblijven we voor een week of vijf, zes in een klein dorp in Noord-Malawi: Kawaza, zo'n vier kilometer ten noorden van Bolero. We vinden onderdak in het gezin van ba Kondwani Mkandawire en ba Smeda Chiwone.
De bedoeling van deze periode vatten we het best samen met de volgende kernwoorden:
  • Taal - Chitumbuka leren.
  • Ontmoeting - Malawianen ontmoeten op de plek waar ze wonen en leven.
  • Cultuur - Thuisraken in de cultuur en levenswijze van mensen hier.
  • Kerk - De alledaagse praktijk van het kerkzijn in zo'n dorp ervaren.
Voor ons is dit een belangrijke periode. Rieneke zal in haar werk vaak op 'outreach' gaan, de dorpen rond Ekwendeni intrekken. Vaak zal ze dus in situaties terecht komen, die we nu van binnenuit meemaken. Gert gaat de kerk helpen om het bijbelstudieprogramma verder te versterken en uit te bouwen. Dat kan onmogelijk zonder gezien, gehoord en gevoeld  te hebben hoe de meeste mensen hier leven.
In onze blogs delen we iets van onze ervaringen.

Reageer op dit artikel

Geen Facebook? Reageer dan hier.

  • H. Schreuder

    31 maart 2017, 07:06

    Volledig herstel gewenst en een gewaarschuwd mens telt voor twee, dus water filteren. Het goede toegewenst.

Uitgezonden door

Wij zijn uitgezonden door de GZB, een zendingsorganisatie binnen de Protestantse Kerk in Nederland. De roeping van de GZB is om wereldwijd mensen te bereiken met het Evangelie, zodat zij God leren kennen en groeien in geloof. Meer info vind je op de website van de GZB.

Blijf op de hoogte

Ik meld mij aan voor:

Wij gaan zorgvuldig om met uw gegevens. Lees hier meer over de privacy policy van de GZB.