Care4Malawi

weblog Rieneke & Gert van de Pol

Mijn kerstvreugde: God is geen man!

ill860

Elineck komt samen met haar moeder trouw iedere maand naar ons spreekuur. Vaak zijn zij er als eerste. Elineck is drie jaar en heeft de sikkelcelziekte. Dit is een erfelijke bloedziekte, waarbij het lichaam afwijkende rode bloedcellen aanmaakt, in de vorm van sikkels. Kinderen als Elineck hebben iedere maand een injectie en wat andere medicatie nodig. Op dit moment hebben we bijna veertig kinderen met deze ziekte in ons programma.

 

Op pad

Vandaag gaan we op pad: Maggie, de chauffeur en ik. Het is vlak voor Kerst en we gaan een voedselpakket brengen bij de allerarmste patiënten. Ze kunnen dat goed gebruiken: in deze tijd hebben velen van hen maar weinig of zelfs geen voedsel.
We worden dit keer bijgestaan door Jere. Die werkt op de administratie van het ziekenhuis, maar toont zich heel betrokken bij ons programma. Dat hij ook zelf een kindje met de sikkelcelziekte heeft, speelt daarbij vast een rol. Jere woont – net als wij – in Ekwendeni. Tot mijn grote verbazing kijkt hij tijdens de outreach zijn ogen uit: hij blijkt er geen idee van te hebben hoe mensen in afgelegen gebieden leven en hij wist evenmin dat er in Malawi zóveel armoede is en hoe schrijnend dat kan zijn…

Thuis bij Elineck

Ook Elineck staat op ons lijstje. Het is altijd weer spannend of we de plek waar ze woont kunnen bereiken. We moeten wat navraag doen, maar dan komen we bij hun hutje uit: een kleine, afgelegen en armoedige hut. Je hoeft geen expert te zijn om te zien dat het daar binnen de komende maanden niet droog zal blijven: het is regentijd en als de echte hoosbuien komen zal het kwalitatief slechte dak zeker niet al het water buiten kunnen houden.
Het hutje ligt er stil en verlaten bij. Iemand uit de omgeving vertelt ons, dat de familie op het land aan het werk is. Da’s natuurlijk geen wonder: vrijwel iedereen is in deze maand druk in de weer om maïs te planten. Maar zoals dat gaat: meteen wordt er iemand op uit gestuurd om hen op te halen. Na verloop van tijd zien we hen aan komen rennen: moeder en haar drie kinderen. Elineck is de jongste, ze heeft een zus en een broer. Ze zijn verbaasd en onze komst is voor hen een verrassing.

Ontroering

Als we vertellen wat we komen doen, haalt moeder snel iets waar het voedsel in gedaan kan worden. Als we voor haar pinda’s in een schaal scheppen, roept ze verrukt uit: ”Oh, die ga ik op m’n land poten! Dan heb ik er over een poosje nog veel meer!” Het ontroert me – wat een kanjer! Ze is een van die vele Malawische vrouwen waar ik diep respect voor heb. Wat hebben ze een veerkracht! Vóór de zon opkomt staan ze op, tot zonsondergang of nog langer werken ze door om voor hun gezin te zorgen. Het werk op het land is meestal ongekend zwaar. Ik kan me niet voorstellen dat ik dat een dag zou volhouden…

Plastic

We zijn blij dat we ook plastic bij ons hebben. Met elkaar meten we op hoeveel ze nodig heeft om het dak van de hut waterdicht te maken.
Aan Elineck geven we nog wat kleine spulletjes voor het gezin: zeep, suiker, zout, stukjes soja. Je kunt er tranen van in je ogen kijken als je even op je laat in werken, hoe blij ze zijn met wat voor ons in Nederland zo gewoon lijkt.

Mannen…

Onderweg naar de volgende patiënt vertelt m’n collega Maggie iets van het verhaal achter dit gezin. De vrouw staat er alleen voor, want haar man heeft haar in de steek gelaten. Hij beschuldigde zijn vrouw van hekserij, en dat zij met haar magische krachten bij hun dochtertje de sikkelcelziekte heeft veroorzaakt. Inmiddels is hij met een andere vrouw getrouwd – een die hem wèl gezonde kinderen kan geven.
Op zo’n moment voel ik woede, machteloosheid en verdriet boven komen. Wat een onrecht is deze vrouw door haar man aangedaan! Wat oneerlijk om deze vrouw de schuld te geven van de akelige ziekte die hun dochter heeft! Hoe moeilijk moet het leven voor deze vrouw zijn. En ik zie andere vrouwen voor me die in vergelijkbare situatie zijn beland – ook door hun man in de steek gelaten omdat een van de kinderen aan een ziekte leed, of gehandicapt ter wereld kwam. Helaas is dat hier geen uitzondering. Mannen….! Even schiet het door me heen: gelukkig is God geen man! Op zo’n moment ben ik blij dat dat ook zo in de Bijbel staat, tenminste in de Statenvertaling: “God is geen man, dat Hij liegen zou” (Numeri 23: 19).
Natuurlijk weet ik maar al te goed dat vrouwen ook mensen van vlees en bloed zijn, en net zo goed behoren tot “de wereld verloren in zonde en schuld”. En ik begrijp ook wel, dat je in andere vertalingen van dit vers leest “dat God geen mens is”. En ik kom – God dank! – in mijn leven gelukkig heel wat andere mannen tegen. Denk alleen maar aan Jere, die vandaag mee gaat, niet wegloopt bij zijn gezin, en zo betrokken is bij ons programma.
Toch geven die woorden uit de Statenvertaling – “God is geen man!” – op zo’n moment even ruimte aan mijn eigen ontreddering: wat kunnen mannen onbetrouwbaar zijn! En in een adem horen we: zo is onze God in geen geval!
Zo beleef ik Kerst dit jaar. God is geen man dat Hij onbetrouwbaar zou zijn – en juist daarom kwam Hij als mens. Of nee: als man, nota bene. Eindelijk een heel andere man! Een man waarin we God in het hart kijken. Ik hoop toch zo dat die blijdschap ook in dit gezinnetje doorbreekt. Dat ze het in de maïs, de bonen, de zeep, het zout, de suiker en ook het plastic geproefd hebben: je bent geliefd! God is geen man, dat Hij je in de steek zou laten… Daar gaat het toch om met Kerst?

Reageer op dit artikel

Geen Facebook? Reageer dan hier.

  • Piet en Bep Zuyderduyn

    22 december 2018, 05:46

    Wat een indrukwekkend verhaal. We wensen jullie veel zegen op jullie werk!
    Gezegende kerstdagen en een hoopvol en gezond nieuwjaar!
    Hartelijke groeten.
  • Gerrit Bronsveld (Hattem)

    22 december 2018, 09:22

    Als je zo’n verhaal leest, zou je je schamen dat je tot de categorie “mannen” behoort. In gedachten zit ik weer bij jou, Rieneke, in de auto en opnieuw raakt me zowel het mooie (Jere bijvoorbeeld) als ook het trieste (weglopende man en zieke kinderen). Gezegende kerstdagen en nieuw jaar!
  • Cor Knijff

    22 december 2018, 10:06

    Wat hebben wij het dan goed. Gert en Rieneke gezegende Kerstdagen en de onmisbare zegen van onze God. Het ga jullie goed.

Uitgezonden door

Wij zijn uitgezonden door de GZB, een zendingsorganisatie binnen de Protestantse Kerk in Nederland. De roeping van de GZB is om wereldwijd mensen te bereiken met het Evangelie, zodat zij God leren kennen en groeien in geloof. Meer info vind je op de website van de GZB.

Blijf op de hoogte

Ik meld mij aan voor:

Wij gaan zorgvuldig om met uw gegevens. Lees hier meer over de privacy policy van de GZB.