Care4Malawi

weblog Rieneke & Gert van de Pol

Verschillende werelden

ill860

Twee studentes van de CHE, Kirsten en Marianne, zijn ruim twee weken geleden gearriveerd. Super leuk om hen hier in Ekwendeni te hebben. Ze lopen ongeveer drie maanden stage in het Ekwendeni Mission Hospital en Rieneke begeleidt hen. Afgelopen vrijdag gingen ze mee op outreach en met hun toestemming nemen we hier graag enkele passage op uit het blog waarin zij daarover schreven. Wil je hen volgen, hun hele verhaal lezen of al hun foto’s zien? Ga dan naar www.facebook.com/KirstenenMarianne.
 
Kirsten:
Wauw. Wat een week. We zitten nu heerlijk in de tuin van Rieneke en Gert bij te komen van alle indrukken. En wat waarderen we de rust die hier heerst. Heerlijk! Onze verblijfplek zit meer in het centrum (als je dat zo kan noemen) tussen allerlei pubs e.d. Dit zorgt ervoor dat we om 6 uur ’s ochtends met ons schaaltje zelfgemaakte yoghurt voor ons huis zitten met keiharde muziek in onze oren. De mensen die mij een beetje kennen weten dat ik vooral rust nodig heb als ik net wakker ben. Als mijn lieftallige broertje of zus lekker wilt kletsen als ik net wakker ben, krijgen ze een chagrijnige blik van mij terug. De muziek die ons elke ochtend cadeau wordt gedaan waardeer ik dus niet heel erg…
 
Marianne:
Vrijdag gingen we op outreach met de ‘palliative care clinic’. Dit houdt in dat we met een grote, soort van Jeep, naar de dorpjes toegaan. We gingen samen Rieneke (de Nederlandse verpleegkundige die ons hier begeleidt), Maggie (een Malawische verpleegkundige), Lisette (een Nederlandse verpleegkundige die hier twee weken is) én de driver op pad. Wauw wat was dit indrukwekkend, bijzonder om te zien hoe de mensen hier leven. En om bij de allerarmsten langs te gaan…

Al snel waren we bij de eerste patiënt: een vrouw die 7 jaar geleden een CVA heeft gehad. Ze lag in al die tijd op bed! Dit omdat ze rechtszijdig verlamd is geraakt. We deden wat oefeningen en gaven medicijnen. Op naar de volgende… Dat was een jonge kerel die werkt in een ‘Wildcentre’. Hij zat in een rolstoel. Aan zijn rechterbeen had hij een grote wond, doordat een neushoorn op zijn been was gaan staan. Aii… dat moet eng geweest zijn! Hij heeft een vrouw, een dochtertje dat al naar school was en een kleine tweeling. Ze hebben niks, maar we moesten en zouden allemaal op een klein houten krukje gaan zitten. De wond werd schoongemaakt en ook hij kreeg medicijnen. Hij vond het geweldig om zichzelf op de foto terug te zien. En wat deed de driver in tussentijd? Chillen… stoeltje naar achter in de auto, zonnebril op en een lekker Afrikaans deuntje erbij. Als Afrikanen ergens goed in zijn…

We gingen weer op pad. Hobbel de bobbel, de meeste wegen zijn zandweggetjes met grote kuilen en stenen. We hebben wel wat blauwe plekken opgelopen doordat we alle kanten op bonkten in de Jeep. We moesten een lange weg afleggen naar een medicijnman. Ja, hier bestaan ze nog gewoon! Hij was heel wat maanden terug wezen houthakken, en daarbij had hij ook in zijn been gehakt. Eerst had hij zelf geprobeerd te wond te laten genezen met allerlei kruiden, maar dat had geen resultaat. We schrokken toen hij het oude, vieze verband van zijn been afhaalde. Wat was de wond diep en groot! We konden alles zien zitten: pezen, vetweefsel, bot. Hij hield zich erg sterk toen de wond werd schoongemaakt met wat water wat we bij ons hadden. Hij had namelijk zelf geen water. Rond een uur of 12 kwam er ineens een vrouw om de hoek van zijn hutje gelopen. Ze zag er versleten uit, had een enorme bak met water op haar hoofd, maar droeg de grootste en mooiste lach die ik die dag gezien had. Wauw… waarschijnlijk was ze de hele ochtend op pad geweest om ergens van ver water te halen. In Nederland hoeven we alleen ons handje om te draaien bij een kraan en er is gefilterd drinkwater, wat een verschil!

We gingen al hobbelend naar onze laatste patiënt. Een vrouw met slokdarmkanker. Deze was rijk (voor Malawische begrippen) en had chemotherapie gehad. Toen we aankwamen schrok zowel Rieneke, als Maggie van de vrouw. Ze lag lamlendig op bed en had geen kracht meer om overeind te gaan zitten. Rieneke: ‘Het was altijd zo’n sterke vrouw!’ Er was veel familie in de buurt en haar broer (denk ik?) vertelde ons dat ze veel aan het overgeven is. We deden een check onder haar ogen: spierwit. Oei… ze had ernstige anemie (bloedarmoede) en had dus dringend bloedtransfusie nodig. Maggie vroeg haar of ze naar het ziekenhuis wilde, en ze knikte ja. Verbijsterd stonden we erbij… deze vrouw had een kleine kans van overleven en de weg naar het ziekenhuis is nou ook niet bepaald comfortabel. Maar nee… dat is al iets wat we hebben geleerd: Malawiërs gaan tot het uiterste om iemands leven te redden, al doet het soms geen goed aan de patiënt. Dubbel! Rieneke vroeg buiten aan Maggie of de zieke vrouw wel wist dat ze het niet zou gaan redden. De verpleegkundige vertelde dat ze allemaal weten dat de vrouw niet lang meer te leven heeft, maar daar praten ze samen niet over. In Nederland zijn we verplicht de patiënt eerlijk op de hoogte te stellen en de mogelijkheden te bespreken. Een wereld van verschil…

De vrouw werd achterin gelegd. Opgepropt tussen spullen en de guardian ging er naast zitten. Iedere patiënt hier heeft een guardian: een persoon (meestal een familielid) die zorgt voor de patiënt. Toen we bij het ziekenhuis waren, werd de vrouw met het dunne matrasje en al getild naar een bed op de vrouwenafdeling. We zijn erg benieuwd hoe dit gaat aflopen…

Reageer op dit artikel

Geen Facebook? Reageer dan hier.

  • Cor

    30 oktober 2017, 11:22

    En wij hier maar mopperen op allerlei zaken. Als je dit leest kom je er achter hoe rijk wij zijn en dat we ons moeten schamen om te klagen.
  • Liset van Munster

    12 november 2017, 09:12

    Nu bijna twee weken weer terug in Nederland denk ik vaak terug aan de dag dat we met Rieneke en Maggie op outreach gingen. Het was erg indrukwekkend en prachtig om dit zo met met jullie allemaal mee te maken. Je hebt er een mooi verslag van gemaakt Marianne! Een onvergetelijke ervaring die bij mij veel gedachten en indrukken heeft achter gelaten. Nog een goede en leerzame tijd voor jullie allebei toegewenst en ook voor jou, Rieneke, veel zegen toegewenst in deze mooie functie!

Uitgezonden door

Wij zijn uitgezonden door de GZB, een zendingsorganisatie binnen de Protestantse Kerk in Nederland. De roeping van de GZB is om wereldwijd mensen te bereiken met het Evangelie, zodat zij God leren kennen en groeien in geloof. Meer info vind je op de website van de GZB.

Blijf op de hoogte

Ik meld mij aan voor:

Wij gaan zorgvuldig om met uw gegevens. Lees hier meer over de privacy policy van de GZB.