Duizend heuvels vol vreugde

Weblog Rik & Caroline Mager

In verwachting

ill860

Hoe is dat nu geregeld in Rwanda? Heb je daar ook wel verloskundigen en checks enzo? En leven de mensen daar een beetje mee? Al een paar keer heb ik dergelijke vragen gehad. In deze blog probeer ik uit te leggen hoe het zit.
 
Trouwen en kinderen krijgen is in Rwanda heel belangrijk. De officiële leeftijd waarop je mag trouwen ligt in Rwanda op 21 jaar, 3 jaar later dan in Nederland. Maar als je achterin de twintig raakt en je bent nog niet getrouwd, dan wordt er al wel zorgelijk gekeken. De druk is enorm groot. En als je dan trouwt, wordt ook wel verwacht dat je binnen een jaar van het eerste kind bevalt, ongeacht de omstandigheden waarin het koppel verkeert. Daarna wordt pas aan anticonceptie gedacht. En verminderd de druk van de omgeving significant.
 
Als de vrouw in verwachting raakt, wordt dit ook niet met blijdschap aangekondigd, zoals we in Nederland gewoon zijn. De meeste vrouwen testen niet en gaan ook niet naar de kliniek voor controle. Als de menstruatie uitblijft, dan nemen ze aan dat ze in verwachting zijn. Dat zorgt soms voor bizarre verhalen waarbij vrouwen vertellen dat ze meer dan een jaar zwanger zijn geweest (?!). Een zwangerschap wordt bekend op het moment dat het zichtbaar wordt. Hier zit bijgeloof aan verbonden, dat de baby behekst zou kunnen worden en de zwangerschap zou kunnen uitmonden in een miskraam als de verkeerde mensen het te horen krijgen. Ook mag je nooit vragen wanneer iemand is uitgerekend. Je ziet vanzelf wanneer het kind wordt geboren. Pas dan komen de felicitaties, traditioneel verwoord in “nimwonkwe”, letterlijk vertaald als “moge je genoeg melk hebben voor de baby”.
 
Wij hebben onze zwangerschap ook niet aangekondigd in Rwanda. Het was voor ons een spannende tijd, zeker omdat we in 2017 een miskraam hebben gehad met 10 weken. Dat was een psychologische grens. Daarom ben ik met 8 weken al naar het ziekenhuis gegaan voor een onderzoek. We wilden graag weten of het dit keer wel goed zat. Dat soort controles zijn vrouwenzaken, net als de bevalling zelf. De man is daar niet bij. Bewust ben ik niet naar de lokale kliniek gegaan, omdat het dan al snel bekend zou worden. Een blanke die voor zwangerschapscontrole komt, dat is groot nieuws! In het naburige district Nyamasheke zit een ziekenhuis waarvan de staf al jarenlang samenwerkt en getraind wordt door westerse artsen en verpleegkundigen. Dat zorgt ervoor dat de kwaliteit van de zorg in ieder geval beter is dan in ons eigen district. Ook zijn er dokters die redelijk Engels spreken, wel zo makkelijk voor medische details!
 
Normaal gesproken zijn er drie controles tijdens de zwangerschap, in elk trimester een. Maar omdat we in Nederland hopen te bevallen, was voor ons de uitgerekende datum erg belangrijk. Plus natuurlijk om de 42 wekengrens in de gaten te houden. En dus heb ik een termijnecho laten uitvoeren rond de 12 weken. De arts vond dat eigenlijk wel een beetje overbodig, maar omdat ik toch het volle pond moet betalen, wordt het keurig uitgevoerd. Helaas lukte de echo niet zo goed en weet ik dus inmiddels nog steeds niet precies de uitgerekende datum. Gelukkig heeft Jacoline, die een jaar hier in Cyangugu als verloskundige heeft gewerkt en de situatie wel een beetje kent, me kunnen helpen. Met behulp van de gegevens van de vorige echo hebben we toch een datum kunnen vaststellen.
 
In tussentijd kreeg ik last van duizeligheid als ik moest staan. Om uit te zoeken wat de reden was, ben ik naar de kliniek gegaan. Het Hb kon niet gemeten worden, omdat de lancetten op waren. Dus werd alleen het bloedsuikergehalte gemeten. Die was laag, maar niet onder de norm. Wel had ik toen een vermoeden wat er aan de hand was. Maar de verpleegkundige schreef me vrolijk paracetamol en antibiotica voor. Daarmee zou de duizeligheid wel overgaan, volgens hem. Die tabletten heb ik maar even links laten liggen. Tussendoortjes eten om de suikerspiegel op peil te houden leek mij een betere oplossing! Gelukkig was het na twee maanden voorbij.
 
De volgende controle volgde met 22 weken. Er werd een echo gemaakt, die liet zien dat de baby goed groeide. Inmiddels wist nog steeds niemand in de diocese van de zwangerschap. Ik heb dan ook niet zo’n heel grote buik (gelukkig). En strakke kleding om te showen hoe groot je buik inmiddels is, is er hier niet bij. Je probeert dat juist zo lang mogelijk te verbergen, met wijdere kleding.
 
Pas nu beginnen mensen vermoedens te hebben. Sommigen vragen het me direct, anderen blijven stil of vragen het aan andere mensen. Daarom is het eigenlijk ook pas nu mogelijk om een dergelijke blog te schrijven, want er zijn wel mensen die onze facebookpagina goed in de gaten houden. Dat we naar Nederland komen, weten ook nog niet veel mensen. In Nederland zou dat heel onbeleefd zijn. Hier is het volkomen geaccepteerd. Zolang het nog niet zover is, is het niet belangrijk, is de redenering. Alleen onze naaste collega’s weten het, zodat zij in ieder geval wel voorbereid zijn. Vlak voor die tijd volgt nog een controle in het ziekenhuis, waarbij ik in ieder geval al met de dokter heb afgesproken dat we dan een uitgebreidere screening doen. Dan weten we in ieder geval zeker dat we fit zijn voor de reis.
 
Is het moeilijk om zo een zwangerschap door te maken? Voor mij niet. Ik heb geen zwangerschap doorgemaakt in Nederland, dus ik kan niet vergelijken. Ik lees alleen soms verhalen van mensen. Dan valt me soms op hoe relaxed we hier eigenlijk zijn. Zomaar voor elk klein dingetje de verloskundige bellen, is er niet bij (maar misschien lees ik alleen de uitzonderingen, pin me hier niet op vast). Het gaat gewoon zoals het gaat, en we maken door wat zoveel vrouwen doormaken. Die relaxte houding bevalt me ergens wel. Hoewel het ook gek is dat ik nog geen hartslag heb gehoord van de baby (of die functie werkt niet op het echoapparaat, of ze weten niet hoe ze er mee om moeten gaan…), terwijl ik overal lees dat juist dat zo bijzonder is. Nou ja, dat heb ik dan tegoed als ik straks in Nederland naar de verloskundige moet voor controle, de laatste weken. Misschien realiseer ik me dan wel dat we hier veel te relaxed zijn. Of misschien verlang ik dan wel terug naar de relaxte houding, wie weet?

PS. Jacoline is nog steeds actief in Cyangugu in trainingen voor zwangere vrouwen. Die basale kennis is heel belangrijk! Veel vrouwen hebben geen idee wat er met hun lichaam gebeurt tijdens de zwangerschap en gaan, zoals gezegd, helemaal niet op controle. Daardoor treden er ook vaker complicaties op en kunnen de artsen en verpleegkundigen niet altijd adequaat reageren. Kijk gerust eens op de website van de Sifra Foundation voor meer informatie.

Reageer op dit artikel

Geen Facebook? Reageer dan hier.

  • Neli vd Hoorn

    31 mei 2021, 05:30

    wat leuk om te lezen, Caroline en Rik! heel bijzonder. Geniet er van met volle teugen, het is allemaal veel te snel voorbij! Veel geluk
  • Berna Bartels

    31 mei 2021, 08:33

    Hallo Rik en Carolien,
    Fijn om te lezen dat het goed gaat met de zwangerschap. Goed en mooi dat je zo relaxed bent met
    hoe men in Rwanda met deze zaken omgaat Carolien. Ook op dit gebied zijn jullie zeker geïntegreerd in nieuwe thuisland. Geniet van deze mooie tijd, een goede gezondheid en Gods Zegen.
    Hartelijke groet, Berna
  • Elsbeth

    31 mei 2021, 09:15

    Wat een mooi nieuws!
    En wat een verschillen inderdaad...
    We wensen jullie een goede tweede helft toe, in gezondheid.
  • Marianne Domburg

    1 juni 2021, 10:42

    Hallo Rik en Caroline,
    Heerlijk dat alles goed gaat met je Caroline, en mooi zoals je er over vertelt.
    Echt relaxed ja, maar het lijkt me soms wel moeilijk om het stil te houden. Jullie passen je echt aan! We wensen jullie nog een mooie gezegende tijd, van harte gegund!
  • Henk Eleveld

    10 juni 2021, 12:05

    Prachtig Caroline hoe je jouw zwangerschap mag beleven.! Zoveel rust en ook zoveel vertrouwen in onze Hemelse Vader.! We wensen je veel goeds toe en voor later een heel gezond kindje.! Liefs Henk en Jans Eleveld

Uitgezonden door

Wij zijn uitgezonden door de GZB, een zendingsorganisatie binnen de Protestantse Kerk in Nederland. De roeping van de GZB is om wereldwijd mensen te bereiken met het Evangelie, zodat zij God leren kennen en groeien in geloof. Meer info vind je op de website van de GZB.

Blijf op de hoogte

Ik meld mij aan voor:

Wij gaan zorgvuldig om met uw gegevens. Lees hier meer over de privacy policy van de GZB.