Zorg in Albanië

Robert & Danja Duits

Spiekbriefjes

ill860

In de afgelopen weken waren we in verband met een project op een (staats)universiteit in Tirana. Door dit project kunnen studenten fysiotherapie vanaf komende maand, want dan beginnen de universiteiten weer, gebruik maken van een geschikte praktijkruimte.

Het onderwijs op de universiteiten in Albanië richt zich vooral op theorie en ook de fysiotherapie-opleiding is daar geen uitzondering op. Waar ik in Nederland vooral ben opgeleid met lessen in praktijklokalen is dat in Albanië in ieder geval anders. De schaarse praktijklessen die er zijn, vinden plaats in de collegezalen en als er dan daadwerkelijk praktisch wordt geoefend, gebeurt dat dus zittend/liggend op de stoelen en tafels van de collegezaal. Een aantal docenten zou hier graag verandering in zien en hebben verzoeken bij de universiteit ingediend om een praktijkruimte te realiseren. Vanwege diverse redenen werden deze verzoeken afgewezen.

In het afgelopen jaar hebben we door de trainingen die we geven aan studenten én open lessen op de universiteit een goede band gekregen met een aantal van deze docenten. Door deze relaties, diverse sponsors, samenwerking en daadkracht (doen wat je belooft) is het gelukt om deze praktijkruimte te realiseren voor de studenten, de fysiotherapeuten van de toekomst!

Fotoalbum 'Spiekbriefjes'


In deze ruimte waarin het vanwege de felle zon behoorlijk warm was, werkten we met een aantal mensen van ons eigen team en van de universiteit samen. De vloer werd gemopt, anatomieposters aan de muur gehangen, tafels binnen gesjouwd, krukjes uitgepakt, zachte matten op de tafels gemaakt enzovoorts. ’s Winters zal het er behoorlijk koud zijn en als ik een plekje mocht kiezen zou ik dicht bij de verwarming gaan zitten (als die het zou doen overigens). En daar bij de verwarming keek ik rond, zag de ruimte transformeren en uiteindelijk viel m’n oog op de verwarming. En in die verwarming zaten kleine papiertjes verstopt, ik haalde het rooster eraf en kon die papiertjes net te pakken krijgen. Briefjes met betekenissen van allerlei medische woorden en beschrijvingen van ziekten, ook vond ik een verkleining van een aantal pagina’s uit een medisch boek. Spiekbriefjes dus. Sommige van hen waren zo klein dat ze onleesbaar waren. Anderen waren beter te gebruiken en hebben wellicht een of meerdere studenten richting het goede antwoord of de juiste oplossing geholpen.

Nu is eigenlijk mijn vraag: ben ik ook zo’n leesbaar spiekbriefje. Zit ik goed verstopt of ben ik makkelijk te vinden? Ben ik leesbaar? Wijs ik in de juiste richting. Hebben de mensen die ik ontmoet in mijn werk door dat ik als ‘spiekbriefje’ eigenlijk niet veel woorden bevat. Geen woorden zelfs, maar twee lijnen: een lange verticale en een kortere horizontaal. Deze lijnen vormen het kruis. Het kruis van Jezus, de Redder van de wereld en ook mijn Redder! Zijn onvoorwaardelijke liefde wil ik graag doorgeven hier in Albanië. In woorden en in daden. In theorie en in de praktijk. Hoe zit dat met u/jou?

Reageer op dit artikel

Geen Facebook? Reageer dan hier.

Uitgezonden door

Wij zijn uitgezonden door de GZB, een zendingsorganisatie binnen de Protestantse Kerk in Nederland. De roeping van de GZB is om wereldwijd mensen te bereiken met het Evangelie, zodat zij God leren kennen en groeien in geloof. Meer info vind je op de website van de GZB.

Blijf op de hoogte

Ik meld mij aan voor:

Wij gaan zorgvuldig om met uw gegevens. Lees hier meer over de privacy policy van de GZB.