Weblog

Willem en Joanne Folmer

Dan maar een baby…

ill860

Laatst sprak ik een meisje van 18 jaar. Ze kwam voor een vruchtbaarheidsconsult (onvruchtbaarheid ten gevolge van geslachtsziekten is hier een groot probleem). Ze was nu een jaar samen met haar man, maar was nog niet zwanger geworden. Eén van de eerste dingen die ze me vertelde, was dat ze had willen studeren. En nu zat ze thuis maar niets te doen. Omdat studeren er niet meer in zat, kon ik dan niet helpen om wat sneller zwanger te worden? 
Haar woorden raakten me. Sowieso al de tegenstelling in haar woorden. Dat ze wilde studeren, was zo’n beetje haar openingszin. Maar de reden van het consult was dat ze zwanger wilde worden. Huh?! Ik voerde een intern conflict... Moet ik haar gaan helpen om zwanger te worden? Of moet ik juist mijn best doen om haar aan het studeren te krijgen? Ik zou liefst voor het tweede gaan… Maar hoe dan? 
Ze was door haar moeder van school gehaald in het eerste jaar van de ‘école secundaire’ (middelbare school). Wie gaat al die jaren school betalen? Waar gaat ze wonen? Haar moeder vond het juist een uitkomst dat ze bij die man kon gaan wonen. 
Ik speelde even met de gedachte om haar zelf te gaan ondersteunen. Maar liet het varen toen ik over praktische consequenties begon na te denken. Bovendien, de grote vraag alleen al was of haar man haar wel zomaar zou laten gaan. Ze moet immers z’n prakkie koken, z’n was doen en het douchewater verwarmen. 
Ze vertelde me namelijk ook dat ze inmiddels de ‘eerste vrouw’ was. Een jaar geleden, toen de man haar had gezegd bij hem te komen wonen, kwam ze aanvankelijk als ‘tweede vrouw’ binnen. Maar een paar maanden geleden is de ‘eerste vrouw’ weggestuurd, omdat zij zwanger was geworden van een andere man. Op zich was dat voor dit meisje natuurlijk een promotie. Maar wat voor één… 
Na nog wat doorvragen, bleek dat haar man al tien kinderen heeft. Vijf van de vrouw die tot voor kort z’n ‘eerste vrouw’ was. En nog vijf ‘losse’ kinderen, hier en daar, bij verschillende vrouwen. Geen uitzondering hoor, helaas.  
Oh, wat voelde ik me spijtig over het hele verhaal. En machteloos.
Het voelt zo oneerlijk! Waarom krijgt dit meisje niet gewoon de kans om te studeren als ze dat wil? En wie weet staat ze over een paar maanden weer op straat, als ze niet op tijd een kind krijgt. Op naar de volgende. En dit gaat maar door. En de verspreiding van Chlamydia, Syfilis en HIV ook. En het aantal gecompliceerde zwangerschappen en getraumatiseerde meisjes ook.
En mijn werk dus ook.

Heer, zegen het werk van onze handen.

Reageer op dit artikel

Geen Facebook? Reageer dan hier.

  • nettie

    8 mei 2018, 11:07

    Hoi Joanne, wat een mooi verhaal, maar hoe treurig ook. Je zou zo'n vrouw zo graag een beter leven gunnen, want studeren betekent ook gewoon, werk en een meer onafhankelijk leven. Maar ja, de traditie he. En zo blijft men arm.....
    We bidden om veel zegen op jullie werk!!!
  • Bertha

    11 mei 2018, 03:55

    Dag Joanne,
    Dit meisje kan haar verhaal bij jou kwijt. Je hebt geen oplossing maar je luistert en je ziet haar als mens. je hebt haar lief. Dat is wat van je gevraagd wordt.

    Ik wens je inspiratie en geloof om je werk te doen!

    Hartelijke groet,
    Bertha
  • Els

    30 juni 2019, 02:02

    Dag Joanne,

    Wat een triest verhaal en ja hoe machteloos kun je je dan voelen.
    Gelukkig is er een God die aan te roepen is en wil helpen als je Hem om hulp vraagt. Hopelijk doet het meisje dit ook en zal ze ontdekken wat God met haar leven voor heeft.
    Ik wens je in afhankelijkheid van God veel sterkte en wijsheid.

Uitgezonden door

Wij zijn uitgezonden door de GZB, een zendingsorganisatie binnen de Protestantse Kerk in Nederland. De roeping van de GZB is om wereldwijd mensen te bereiken met het Evangelie, zodat zij God leren kennen en groeien in geloof. Meer info vind je op de website van de GZB.

Blijf op de hoogte

Ik meld mij aan voor:

Wij gaan zorgvuldig om met uw gegevens. Lees hier meer over de privacy policy van de GZB.