Zendingsreis Zimbabwe

Persoonlijke reflectie op de reis:

Wat heeft jou tijdens deze reis het meest geraakt?

Annemarie: "In Zimbabwe begint de ontmoeting van een ander met een uitgebreide uitwisseling van vragen en antwoorden. Het is meer dan een ritueel of een introductie om tot de kern van het gesprek te komen, het is de erkenning dat je iemand ontmoet die in een context staat, je laat met gerichte vragen zien dat je weet van de persoonlijke omstandigheden van de ander, van diens familie, kinderen en thuissituatie. Daarmee geef je blijk van het besef dat de ontmoeting plaatsvindt tegen die achtergrond en dat die ander niet los hoeft te komen van zijn context. Ook in werksituaties, of misschien wel juist daar, begroet je elkaar op deze manier. Soms leiden deze begroetingen tot hilarische situaties, zoals toen mijn gastheer en hardloopbuddy probeerde om tijdens het hardlopen een serie vragen op een kennis af te vuren terwijl hij toch al redelijk in ademnood was door de inspanning."

Hoe heb je Gods trouw gezien in het land en in de mensen die je ontmoette?

"Als mensen kunnen we God niet zien, maar wel de vingerafdrukken die hij achterlaat in mensen. In Zimbabwe ging ik op zoek naar hoe God mensen vormt en of ik iets van zijn karakter weerspiegelt zag.

God is trouw aan zijn liefde voor mensen. Hij heeft gezegd dat zijn goede nieuws overal ter wereld gehoord zou worden. Ik vond het heel verfrissend om als inwoner van het seculiere Nederland me onder te dompelen in het christelijke Zimbabwe, waar het heel gewoon is om op straat of in een eettentje met elkaar te praten over God en de preek van afgelopen zondag. Ondanks dat wij mensen er een zootje van maken blijft God ons ontmoeten en uitnodigen om bij hem terug te keren."

Wat nam je mee naar huis voor je geloof, je werk of je gemeente?

God heeft een kudde met heel verschillende schapen, we hoeven niet op elkaar te lijken, maar kunnen wel van elkaar leren. In het contact met de ander krijgen we een helderder zicht op wat de essentie is van ons geloof en wat er bijzaak is, of zelfs een afgod. In Nederland kom ik best snel verstrikt te zitten in de dienst aan afgoden als eigendom, onafhankelijkheid en comfort. In Zimbabwe ging elk gesprek als vanzelf over dankbaarheid en hoe belangrijk het is om tevreden te zijn met wat je gekregen hebt.

Voor mij werd toen ik blind werd de illusie van onafhankelijkheid doorgeprikt. In Zimbabwe zag ik hoe een maatschappij en kerk die rust op gemeenschappelijkheid werkt. Rouw en verdriet worden samen gedragen en ook bij financiële lasten als schoolgeld sta je er niet alleen voor. Dat werkt ook de andere kant op, je geld is niet van jou alleen, maar is bedoeld om voor elkaar te zorgen. Een bruiloft of begrafenis is niet een gebeurtenis voor de hoofdrolspelers alleen, maar voor de hele familie en gemeenschap.