Een dag met de thuiszorg in Aswan

Een bijzonder project

Een van deze projecten is het thuiszorgproject. Dit is een bijzonder project, omdat thuiszorg voor mensen die extra zorg nodig hebben na hun verblijf in het ziekenhuis helemaal niet gebruikelijk is in Egypte. Sterker nog: officieel bestaat thuiszorg niet. Ook verpleeghuizen zijn schaars en cultureel gezien niet breed geaccepteerd. Familieleden missen vaak de kennis van goede basiszorg. Daarom is het heel belangrijk om patiënten thuis te bezoeken, om (medische) problemen in de gaten te houden en onder controle te houden. Ook voorlichting over voeding en verzorging is een belangrijk onderdeel van de thuiszorg, omdat er bij ouderen vaak diverse gezondheidsproblemen ontstaan.

Een dag op pad met de thuiszorg

We lopen een dagje mee met Martine Kragt en haar collega’s van de thuiszorg. Een verslag uit de praktijk:

We hadden vandaag zeven patiënten, allen voor wondzorg. Op kantoor lezen we de dossiers van de patiënten door en rond negen uur vertrekken we naar de eerste patiënt. Zij is een Sudanese vrouw die een flinke ontsteking in haar voet had door verwaarlozing van haar diabetes. Als we net binnen zijn, loopt er een man met een koeienbel door de straten. Het blijkt de man van de ‘fool’-kar te zijn: de bruine bonen. Het standaardontbijt van de meeste Egyptenaren en Sudanezen. Een slaperige zoon wordt wakker gemaakt en op pad gestuurd. Ondertussen verzorgen wij de wond.

Zorg voor jong en oud

De volgende patiënt is een zevenjarig meisje uit Sudan. Ze kwam met chronische (jarenlange) ontstekingen aan haar enkel en helaas moest zij een onderbeenamputatie ondergaan. Een trauma voor zo’n meisje. Een schoon verband aanleggen voelt dan ook niet genoeg. Gelukkig heeft ze contact met de psychologe van ons ziekenhuis. Als we vertrekken, hoor ik de groenteman verderop zijn waren aanprijzen.

Onze derde patiënt is een Nubische vrouw met een wond aan haar voet door diabetes. Ook is zij hierdoor bijna blind. Op de tast komt ze naar ons toe in de kamer waar we zitten te wachten. Ze is altijd erg geïnteresseerd en wil graag alle details weten. Na de zorg krijgen we een kop thee; we zijn nu immers familie.

Als familie aan huis

Op naar ‘de berg Takook’, de wijk waar onze vierde patiënt woont: een oudere Nubische man. Hij herkent me meteen en weet ook mijn naam. Hij mag de dames graag complimentjes geven. Zijn vrouw en zoon zorgen goed voor hem en ook hier zijn we inmiddels als familie aan huis. We verzorgen zijn wonden en blijven nog even praten. 

Daarna gaan we naar een Sudanese vrouw die vlak bij ons ziekenhuis woont. Door waarschijnlijk eerwraak van haar vader is zij van vijf hoog naar beneden gevallen en heeft daarbij meerdere breuken in beide benen opgelopen. Het is een wonder dat ze nog leeft. Ze woont samen met haar twee kinderen en haar moeder. Ze wacht op haar volgende operatie, die nog een ruime week op zich laat wachten. Tot die tijd proberen we de wond schoon te houden. Ze geniet van de bezoekjes, die haar wat afleiding geven en helpen om de moed erin te houden.

Vervolgens bezoeken we een andere Sudanese man met een flink gat in zijn voet. Dit heeft hij opgelopen tijdens zijn vlucht voor de rebellen in zijn land. Hij moest letterlijk vluchten voor zijn leven en is in Egypte beland met een grote ontsteking aan de onderkant van zijn voet. We verzorgen en verbinden zijn wond, zodat deze kan helen. Hij wacht op de tijd dat het weer veilig is en hij weer terug kan gaan naar zijn geliefde vaderland.

Zorg met aandacht en gebed

Als laatste bezoeken we de vrolijke Egyptenaar Moros. Vanwege zijn diabetes mist hij een teen. We houden goed in de gaten dat het hierbij blijft en dat er geen andere ledematen afsterven. We geven hem ook voedingsadvies en drukken hem op het hart zich hieraan te houden. Moros stemt hierin snel toe en wil graag nog even met ons praten. Hij is christen en dat is goed aan zijn huis te zien: overal hangen platen met Bijbelteksten. We sluiten het bezoek af met een gebed voor zijn herstel en voor een goede gezondheid.

Waar mogelijk bidden we vaak met en voor onze patiënten. Sommigen zijn christen, maar de meesten van hen zijn moslim. Een gebed wordt echter niet vaak geweigerd. Bidden jullie mee voor het team van de thuiszorg en dat God deuren opent? Bid dat harten zullen opengaan voor Jezus, de Verlosser van alle lichamelijke en geestelijke noden. Hij is dé Heelmeester.

Meer weten?

Meer informatie over het thuiszorgproject is te vinden op onze website.

Geschreven door Wilma van der Meij, projectleider van het GZB-jubileumevent