Mark en Corine Godeschalk
De reanimatie van een ziekenhuis | Deel 3

Deel 3 – Er komt weer leven op het missiestation
Het ziekenhuis in Itendey is weer open en langzaam keert het leven terug op het missiestation. Medicijnen worden aangevoerd, verpleegkundigen maken huizen klaar om er opnieuw te wonen en steeds meer patiënten weten het ziekenhuis te vinden. De hoop groeit, maar tegelijk wordt duidelijk hoe kwetsbaar deze nieuwe start nog is. Want wat doe je als een patiënt dringend zorg nodig heeft, maar de juiste medicijnen, stroom en apparatuur ontbreken?
Dag 2
De chauffeur is in de tussentijd druk geweest met ritjes
naar het kantoor van het zorgdistrict. Daar stond een lading medicijnen klaar
om het ziekenhuis een duwtje in de rug te geven. De chauffeur rijdt in totaal
wel vijf keer op en neer.
Als ik terugkom bij het huis waar we overnachten zie ik dat
twee verpleegkundigen werken aan het huis naast dat waarin wij slapen.
Wie weet landt hier straks weer een vliegtuig
Aan het eind van de dag maak ik met districtspastor Baraka
een wandeling langs de airstrip. We zien overal passiebloemen en
passievruchten. Vogels van allerlei soorten.
De landingsbaan is niet eens zo begroeid, in tegenstelling
tot wat ik eerder zag bij verwaarloosde airstrips. Lolwa bijvoorbeeld had in
een paar maanden tijd metershoog olifantengras. En dan ontdekken we waarom: men
heeft hier laagblijvend gras geplant vroeger, van dat stugge soort.
Achter de airstrip bekijken we de goudzoekerij van de
Chinezen: met graafmachines worden bomen geveld zodat de grond daarna kan
worden gezeefd, grote afgravingen met omgelegde rivieren zijn de stille
uitkomst van hun werk.
Ik noem het verwoesting van de omgeving. Pastor Baraka
verzucht dat wij Europeanen altijd zo zuinig zijn met de natuur, maar dat ze
het landschap hier zo uitbuiten. Ik weerleg: wij in Europa hebben ook alle
bomen geveld die we konden. Die zorg voor de natuur is pas later gekomen, toen
we zagen dat er al veel kapot was.
Grote blauwe reuzentoerako’s vlakbij in de bomen. Later, als
we terug zijn, hoor ik hun kenmerkende roep schallen.
Het einde van de dag.
Ik neem een ‘bucketshower’. Na de maaltijd kletsen we nog
wat. Dan een afsluitend avondgebed.
In de nacht wat rondrennende ratten op het plafond en een
enkele avocado knalt op het dak. Verder krekels. En een mug in mijn klamboe.
“Als ik terugkom bij het huis waar we overnachten, zie ik dat twee verpleegkundigen werken aan het huis naast dat waarin wij slapen. ‘Wij gaan hier wonen."

Passievruchten op de airstrip (voormalige landingsbaan)
Dag 3
Goed nieuws tussen de tekorten
De avocado’s die ik ’s ochtends vind, zijn niet rijp genoeg of al aangevreten. De latrine buiten heeft erg veel vliegen.
Na het ochtendgebed gaat een team bezig met het uitpakken van de gisteren aangeleverde medicijnen.
Waar zijn de microscopen heen? Ik stel opnieuw de vraag die ik al aan meerdere mensen stelde. Misschien weet de voormalige laboratoriummedewerker het? Of zit het in de andere container die nog dicht is?
We krijgen wel ander goed nieuws: wat medisch materiaal dat tijdelijk bij de chef was bewaard, mogen we ophalen. De chauffeur komt terug met de voorheen gestolen waterpomp, een centrifuge voor het lab en twee zuurstofapparaten.
Als de juiste zorg ontbreekt
Ik zie nog wat mensen op het spreekuur.
Een meisje van 16 jaar dat veel plast en continu dorst heeft. Ik meet de bloedsuiker met een over-de-datum teststrip, want een betere is er niet. Erg hoog. Waarschijnlijk diabetes type 1.
Over Mark en Corine
Mark en Corine Godeschalk wonen en werken in de Democratische Republiek Congo. Ze wonen hier samen met hun kinderen Thijmen, Aron en Aimée. Mark is tropenarts en ondersteunt het medisch bureau en de verschillende klinieken van de Communauté Emmanuel. Corine is biomedisch ingenieur en werkt als projectcoördinator voor de Communauté Emmanuel.








