Sluiten

Druk op enter om te zoeken, ESC om te sluiten.

Mark en Corine Godeschalk

De reanimatie van een ziekenhuis | Deel 3

ziekenhuis 3

Deel 3 – Er komt weer leven op het missiestation

Het ziekenhuis in Itendey is weer open en langzaam keert het leven terug op het missiestation. Medicijnen worden aangevoerd, verpleegkundigen maken huizen klaar om er opnieuw te wonen en steeds meer patiënten weten het ziekenhuis te vinden. De hoop groeit, maar tegelijk wordt duidelijk hoe kwetsbaar deze nieuwe start nog is. Want wat doe je als een patiënt dringend zorg nodig heeft, maar de juiste medicijnen, stroom en apparatuur ontbreken?

Dag 2

De chauffeur is in de tussentijd druk geweest met ritjes naar het kantoor van het zorgdistrict. Daar stond een lading medicijnen klaar om het ziekenhuis een duwtje in de rug te geven. De chauffeur rijdt in totaal wel vijf keer op en neer. Ik vraag de patiënten om morgen terug te komen voor wat ik ze op recept wil meegeven. Alles zit nu nog in dozen.

Als ik terugkom bij het huis waar we overnachten zie ik dat twee verpleegkundigen werken aan het huis naast dat waarin wij slapen. “Wij gaan hier wonen.” Ergens anders wordt een huis ook ‘ontzet’ van het gras en de begroeiing. De volgende keer dat ik er ben, zullen er vast meer mensen op de missie wonen.

Wie weet landt hier straks weer een vliegtuig

Aan het eind van de dag maak ik met districtspastor Baraka een wandeling langs de airstrip. We zien overal passiebloemen en passievruchten. Vogels van allerlei soorten.

De landingsbaan is niet eens zo begroeid, in tegenstelling tot wat ik eerder zag bij verwaarloosde airstrips. Lolwa bijvoorbeeld had in een paar maanden tijd metershoog olifantengras. En dan ontdekken we waarom: men heeft hier laagblijvend gras geplant vroeger, van dat stugge soort. Wie weet kan over een tijdje weer een vliegtuig van MAF landen!

Achter de airstrip bekijken we de goudzoekerij van de Chinezen: met graafmachines worden bomen geveld zodat de grond daarna kan worden gezeefd, grote afgravingen met omgelegde rivieren zijn de stille uitkomst van hun werk.

Ik noem het verwoesting van de omgeving. Pastor Baraka verzucht dat wij Europeanen altijd zo zuinig zijn met de natuur, maar dat ze het landschap hier zo uitbuiten. Ik weerleg: wij in Europa hebben ook alle bomen geveld die we konden. Die zorg voor de natuur is pas later gekomen, toen we zagen dat er al veel kapot was.

Grote blauwe reuzentoerako’s vlakbij in de bomen. Later, als we terug zijn, hoor ik hun kenmerkende roep schallen.

Het einde van de dag.

Ik neem een ‘bucketshower’. Na de maaltijd kletsen we nog wat. Dan een afsluitend avondgebed.

In de nacht wat rondrennende ratten op het plafond en een enkele avocado knalt op het dak. Verder krekels. En een mug in mijn klamboe.

“Als ik terugkom bij het huis waar we overnachten, zie ik dat twee verpleegkundigen werken aan het huis naast dat waarin wij slapen. ‘Wij gaan hier wonen."

Passievruchten op de airstrip (voormalige landingsbaan)

Dag 3 

Goed nieuws tussen de tekorten

De avocado’s die ik ’s ochtends vind, zijn niet rijp genoeg of al aangevreten. De latrine buiten heeft erg veel vliegen. Ik zit letterlijk midden in de natuur.

Na het ochtendgebed gaat een team bezig met het uitpakken van de gisteren aangeleverde medicijnen.

Waar zijn de microscopen heen? Ik stel opnieuw de vraag die ik al aan meerdere mensen stelde. Misschien weet de voormalige laboratoriummedewerker het? Of zit het in de andere container die nog dicht is?

We krijgen wel ander goed nieuws: wat medisch materiaal dat tijdelijk bij de chef was bewaard, mogen we ophalen. De chauffeur komt terug met de voorheen gestolen waterpomp, een centrifuge voor het lab en twee zuurstofapparaten.

Als de juiste zorg ontbreekt

Ik zie nog wat mensen op het spreekuur.

Een meisje van 16 jaar dat veel plast en continu dorst heeft. Ik meet de bloedsuiker met een over-de-datum teststrip, want een betere is er niet. Erg hoog. Waarschijnlijk diabetes type 1. 

Geen insuline in de geleverde medicijnvoorraad. En geen koelkast in het ziekenhuis om deze te bewaren. Ook geen stroom om een koelkast te draaien. Ik overleg met het team om een oplossing te zoeken. Misschien is die er wel niet echt voorlopig.

Over Mark en Corine

Mark en Corine Godeschalk wonen en werken in de Democratische Republiek Congo. Ze wonen hier samen met hun kinderen Thijmen, Aron en Aimée. Mark is tropenarts en ondersteunt het medisch bureau en de verschillende klinieken van de Communauté Emmanuel. Corine is biomedisch ingenieur en werkt als projectcoördinator voor de Communauté Emmanuel.

Lees meer over Mark en Corine

Verhalen

deel 2 - patienten register nieuwe patienten
Congo
De kerk in Afrika

De reanimatie van een ziekenhuis | Deel 2

deel 1 - ziekenhuis
Congo
De kerk in Afrika

De reanimatie van een ziekenhuis | deel 1

Foto AP - Moses Sawasawa
Congo
De kerk in Afrika

Ebola-uitbraak in Congo

Co-op klas
Congo
De kerk in Afrika

Homeschool co-op

Mark Godeschalk - Straatbeeld Congo-min
Congo
De kerk in Afrika

Straatkind in de kerk

Mark Godeschalk Congo omgeving natuur
Congo
De kerk in Afrika

Een spannend rondje hardlopen

maf-flying-doctor-2
Congo
De kerk in Afrika

Flying doctor

Mark Godeschalk arts Congo
Congo
De kerk in Afrika

Een kostbaar leermoment

Week zonder stroom - verhaal Godeschalk stroom
Congo
De kerk in Afrika

Een week geen stroom