William en Monica Jansen
Een les uit een overvolle bus
‘Kasya,’ klinkt het en inderdaad, het past… We waren weer even vergeten onze westerse bril af te zetten. Want natuurlijk zou het in onze ogen echt niet kunnen. Het busje zit toch vol? Dat zit toch echt niet lekker? Maar er is geen probleem: op een rij van drie stoelen passen ook makkelijk vier of vijf mensen. We schuiven gewoon nog iets meer tegen elkaar aan (pfff!), zodat er toch nog een plekje vrijkomt.
Het overvolle openbaar vervoer in andere landen zie je vaak op foto’s. Dat is misschien dus nog niet eens zo verbazingwekkend. Maar waar wij ons wel steeds over verbazen, is hóe mensen het ondergaan. Na zelf een paar uur half op de ene stoel en half op een andere gezeten te hebben – waarbij de stang van de rugleuning in mijn rug prikt, mijn dubbelgevouwen benen slapen en mijn armen plakken tegen die van de vrouw naast me – vraag ik me dat weer eens af. Voelen zij die pijntjes en ongemakken niet? Accepteren ze het gewoon in plaats van te klagen?
Het is niet alleen tijdens die ongemakkelijke, overvolle busrit dat ik me dat afvraag. Er zijn hier veel situaties waarin er in onze ogen genoeg reden is om te mopperen of te klagen. Ellenlange wachtrijen bij ziekenhuizen, in een griepseizoen zelfs tot buiten in de hitte. Bussen die niet op vaste tijden vertrekken, maar pas gaan rijden als ze vol zijn, dus je weet nooit wanneer dat is. Een afspraak maken gaat op volgorde van binnenkomst, dus ook dan zie je heel wat uurtjes wachttijd voorbijglijden.
En… mensen ondergaan dit geduldig, zonder frustratie, omdat het ‘gewoon zo is’.
“Zet even je westerse bril af, dank God voor je zegeningen en prijs Hem in plaats van te mopperen.”
Een scherpe tegenstelling met de maakbare, efficiënte westerse wereld. Die geeft veel voordelen. Maar als het een keer niet efficiënt gaat, wat langer duurt of ongemakkelijk voelt, dan wordt er geklaagd en gemopperd: ‘dat kan toch zo niet?!’ Alles moet eraan worden gedaan om het probleem te verhelpen, zodat er weer comfortabel kan worden verdergeleefd.
Maar dit is niet de realiteit van dit leven. We leven niet in een maakbare wereld. Dat is slechts schijn, iets wat we proberen te creëren. Wij zien hier dagelijks een realiteit die heel anders is.
Kijk vandaag eens met ons mee in de spiegel. Wie ben jij en wat doe jij? Waarover klaag of mopper je? Is dat echt relevant? Zet even je westerse bril af (wat wij hier ook nog heel vaak moeten doen…), dank God voor je zegeningen en prijs Hem in plaats van te mopperen. Dan zul je merken dat je frustratie verdwijnt en blijdschap verschijnt.
Verhalen uit het werkveld
William en Monica Jansen wonen samen met hun zoontje Misha in Manilla, op de Filipijnen. Zij werken daar als jeugdwerkadviseurs voor Alliance of Bible Christian Communities of the Philipines (ABCCOP). ABCCOP heeft een sterke missionaire visie en wil jongeren laten groeien in geloof en het uitdragen van het Evangelie. Ze houden zich bezig met met het professionaliseren van het jeugdwerk, alsook met de toerusting en training van jeugd en jeugdleiders.
