Interview Martijn van den Boogaart in EO Visie
Dat hij ooit zendingswerker — en later zelfs directeur van de GZB — zou worden, had Martijn van den Boogaart (1973) nooit kunnen bedenken. Toch woonde hij jarenlang met zijn gezin in Malawi. “Wij dachten dat die deur naar zending dichtzat. Maar toen we erop duwden, tuimelden we naar binnen.”
“In ons eerste jaar in Malawi kreeg onze Thomas – destijds 3 – een enorme
zwelling in zijn hals”, vertelt Martijn op het kantoor van de GZB (Gereformeerde
Zendingsbond) in Driebergen. “Mijn vrouw Anneke kon het als arts niet goed
duiden. Dit was niet normaal bij een kind. Ze was bang dat het tuberculose was.
Daarom gingen we naar een christelijk ziekenhuis in de hoofdstad Lilongwe. Daar
troffen we een oudere Amerikaanse kinderarts op zijn laatste dag in Malawi. Hij
onderzocht Thomas en schreef een volwassenen-dosis antibiotica voor. Dat hadden
andere artsen niet zomaar aangedurfd, maar daarna zagen Anneke en ik die
zwelling letterlijk voor onze ogen wegtrekken. Hoe zou het zijn gelopen als we
een dag later naar Lilongwe waren gegaan?
Weet je wat je op zo’n moment heel diep
beseft? Zending wordt gedragen door de gebeden van betrokken mensen, van wie je
soms niet eens wéét dat ze voor je bidden. De grondtoon van zending is gebed.”
Verder lezen?
Lees het volledige interview met directeur Martijn van den Boogaart via de website van EO Visie.
GZB-directeur Martijn
van den Boogaart: 'Zending is geen roeping van een individu, maar van een gemeente.'
Beeld: Jacqueline de Haas
"Zending wordt gedragen door de gebeden van betrokken mensen, van wie je soms niet eens wéét dat ze voor je bidden. De grondtoon van zending is gebed.”
