Gouderak werd even een miniatuur van Gods wereldkerk

Daar stond ik op het kerkplein in Gouderak, samen met zes Fransen uit de protestantse kerk van Berre l’Étang, onderdeel van de Unepref waar ik voor werk. Ze waren uitgenodigd door de hervormde gemeente van Gouderak, die mijn GZB‑werk al jarenlang ondersteunt. Al tijdens de rit vanaf station Gouda keken de Fransen hun ogen uit: de huizen, een Hollandse molen, de groene polders: ansichtkaarten die tot leven kwamen. Maar het mooiste moment kwam bij aankomst: nog voor de auto stilstond, stonden Nederlandse bekenden al te zwaaien. Dankzij eerdere werkvakanties voelde het niet als een eerste kennismaking. In 2023 hielpen Gouderakse tieners bij verfklus in de kerk in Berre; een jaar later bouwden volwassenen een nieuw hekwerk. Zo groeiden niet alleen projecten, maar ook vriendschappen. Dat was voelbaar aan de tuintafel: oude contacten werden lachend hervat, nieuwe gezichten moeiteloos opgenomen. Terwijl ik daar stond, zag ik opnieuw wat wereldwijde verbondenheid in de kerk betekent: we horen bij elkaar.

De band tussen deze Zuid‑Hollandse dorpskerk en de kleine protestantse gemeente in de Provence is de afgelopen jaren uitgegroeid tot een hechte verbondenheid. Nu waren de rollen omgedraaid en proefden de Fransen de Nederlandse context. Gastgezinnen openden hun huizen en serveerden elke ochtend een ontbijt met verse kaas en appelstroop. ’s Avonds stond er andijviestamppot met een Hollandse gehaktbal op tafel, tot ieders verrassing een succes.

Verbondenheid
We trokken eropuit: we bezochten de Sint‑Jan in Gouda met haar beroemde glazen, aten frites uit een puntzak op de Markt, proefden Goudse kaas en belandden midden in een plotselinge regen‑, hagel‑ en onweersbui. De Fransen op de fiets kwamen kletsnat thuis. „We hebben het echte Nederlandse weer mogen proeven,” lachte Claire. „Alsof we net onder de douche vandaan kwamen, maar wat een ervaring!”

Tijdens een creatieve ochtend vilten we samen wol en ontstonden mooie gesprekken. Zaterdag hobbelden we met een huifkar door de polder en sjoelden en aten we met zicht op Hollandse koeien. Juist in die gewone momenten groeide iets bijzonders. Paula zei het treffend: „Je kent elkaar niet, en toch voel je direct verbondenheid.” Aline verwoordde het vanuit Franse kant: „Deze ontmoeting was een gezegende tijd. De warme ontvangst en broederlijke banden raken me diep.”

Hemelse werkelijkheid
Zondagmiddag zaten we in de pastorie bij ds. J.C. van Trigt en zijn vrouw. Tijdens het gesprek over kerk-zijn in onze respectievelijke landen, bleek hoe dicht we bij elkaar staan. Of je nu leeft in de Provence of in de polder, we delen exact dezelfde uitdagingen: hoe houden we jongeren actief betrokken bij de kerk? En hoe ben je als gemeente écht naar buiten gericht? Juist die herkenning gaf moed; het liet zien dat de kleine Franse kerk er niet alleen voor staat.

Die ochtend in de eredienst was dat al voelbaar. De Franse dominee Corneille Du Plooy bracht de groeten over en de Franse groep zong voorin de kerk Psalm 133: Qu’il est doux pour les frères de demeurer ensemble (Wat is het goed om als broeders samen te leven). De Gouderakse predikant preekte over Ruth en Boaz: hoe je een vreemdeling met open armen ontvangt, omdat we zelf leven van genade. Aan het eind van de dienst klonk U zij de glorie, in twee talen, krachtig gedragen door het pijporgel, een primeur voor veel Fransen. De Franse Muriel was ontroerd: „Het was alsof Openbaring 7 even door een kier naar binnen viel: een grote menigte uit alle naties, stammen en talen voor de troon. We ervaren hier in de polder al iets van die hemelse werkelijkheid.”

Iemand zien zoals God hem ziet
Dat de wereldkerk ook een concrete opdracht met zich meebrengt, bleek op maandag tijdens een bezoek aan het Leger des Heils op de Amsterdamse Wallen. Nanda Groenendijk en Ellie de Pater, twee vrijwilligers die met hart en gebed Gods liefde delen onder prostituees, lieten ons enkele projecten zien. Onderweg kwamen we Ronald tegen, die ooit op straat leefde. „Ze vroegen hoe ik heette,” vertelde hij. „Toen was ik geen zwerver meer, maar Ronald. Ze gaven me mijn identiteit terug.” Het Evangelie in één zin: iemand zien zoals God hem ziet. Dit raakte Muriel diep. Vlak bij haar eigen huis in Frankrijk staat al jaren regelmatig een prostituee langs de kant van de weg. Ze kreeg een klein Jezus-beeldje mee om uit te delen. Haar missie voor de komende weken staat vast: „Eerst veel bidden, en dan beginnen met die ene vraag: 'Hoe heet je?'”

Aan het eind van de reis keek ik naar deze groep Fransen, verrijkt, bemoedigd en vol verhalen en dacht: dit is waarom ik zendingswerker ben. Niet om projecten te draaien, maar om mensen te verbinden. Om te zien hoe God in het kleine werkt, in de marge. Hoe Hij kerken met elkaar verbindt, culturen samen laat zingen, bemoedigt en harten opent met iets eenvoudigs als een maaltijd. Gouderak werd even een miniatuur van Gods wereldkerk. En ik mocht er tussenin staan, als schakel en getuige. Wat een voorrecht.

Dit artikel is gepubliceerd in het Friesch Dagblad