We kwamen om te helpen, maar ontvingen meer

Juist daarom raakt het me dat zestien jongeren uit de PKN van Hardinxveld-Giessendam tien dagen van hun zomervakantie weggeven aan mensen die ze nog niet kennen. Niet voor zon of avontuur, maar om een kerk te helpen en een gemeente te dienen.

Als zendingswerker in Frankrijk mag ik bruggen bouwen tussen Nederlandse en Franse kerken. Vanuit die rol ontstond ook de ontmoeting met de protestantse kerk van Alès. Een jaar eerder plaatste ik een eenvoudige oproep op Facebook: de gemeente zocht hulp bij enkele werkzaamheden. Jeugdouderling Erik reageerde vrijwel direct: "Wij willen graag komen." Zo groeide een klein bericht uit tot een reis naar Zuid-Frankrijk.

Gastvrijheid
Bij aankomst op de camping stond een heerlijke avondmaaltijd, bereid door gemeenteleden, al in de koelkast. Na de lange reis konden de jongeren direct samen aan tafel. Ook de rest van de week ontbrak het de groep aan niets. Iedere ochtend stond er een uitgebreid ontbijt klaar en tussen de middag werd er met veel zorg gekookt. De Nederlandse jongeren moesten soms even wennen: op warme zomerdagen bestaat een Franse maaltijd vaak uit een uitgebreide koude lunch. Nog voordat één kwast was opgepakt, proefden ze al iets van de hartelijke gastvrijheid van de gemeente.

Op zondag begon de week samen in de kerk van Alès. De taal vormde soms een drempel, maar muziek, gebed en een vertaalde preek brachten verbinding. De jongeren zongen 10.000 redenen: verschillende talen, maar één Heer.

Het thema van de week was Onderweg met Jezus. Iedere ochtend deelden gemeenteleden een Bijbeltekst en iets uit hun leven met God. ’s Avonds deelden de jongeren iets van hun eigen reis met God: de één sprak vol vertrouwen, de ander eerlijk over vragen en twijfel. Juist daarin werd zichtbaar dat geloven geen rechte weg is, maar een weg waarop God met mensen meegaat.

Nieuwe moed
Vanuit die verbondenheid gingen ook de handen uit de mouwen. Er werd geschuurd, geschilderd, gesloopt en gebouwd. Een zaal werd bouwklaar gemaakt, gaten werden gedicht, de entree en trappen kregen een verfbeurt en van pallets ontstonden banken en tafels voor een nieuwe salon de thé: een plek waar mensen elkaar kunnen ontmoeten. Onder leiding van Loïc, die alles zorgvuldig had voorbereid, kreeg het gebouw zichtbaar een nieuwe uitstraling.

Maar de mooiste momenten stonden niet op de werkplanning.

Een bijzondere ontmoeting was die met Anthony, een Engels gemeentelid van 87 jaar. Bijna iedere dag zocht hij de jongeren op. Hij maakte een praatje, hielp mee schilderen en begroette iedereen met een warme glimlach. Door zijn humor en belangstelling ontstond een bijzondere band. Het was mooi om te zien hoe jongeren die nog volop onderweg zijn in het leven verbonden raakten met iemand die al 87 jaar onderweg is met Jezus. Verschillende generaties, verschillende levensverhalen, maar gedragen door hetzelfde geloof.

Christelle uit Alès, verwoordde het misschien wel het mooist: "Er is leven in de kerk door jullie aanwezigheid." Die woorden raakten de kern van deze week. Niet alleen omdat er veel werk werd verzet, maar omdat de aanwezigheid van de jongeren de gemeente nieuwe moed gaf.

Ook een bezoek aan een ernstig ziek gemeentelid maakte indruk. Het bezoek leek maar kort te kunnen duren, maar er ontstond een bijzonder moment. Er werd geluisterd, gezongen en gebeden. Even later klonk het lied U zij de glorie, opgestane Heer. Een eenvoudig bezoek werd een moment van hoop en bemoediging.

Plek van ontmoeting
Op de ochtend van vertrek werd zichtbaar waarvoor al het werk bedoeld was. De nieuwesalon de thé werd direct gebruikt tijdens een vrouwenontbijt. Een ruimte die kort daarvoor nog een bouwplaats was, werd meteen een plek van ontmoeting. Toen ik de vrouwen daar samen zag ontbijten, besefte ik opnieuw dat een kerkgebouw pas echt tot leven komt wanneer mensen elkaar er ontmoeten.

Dankbaarheid
Aan het einde van de week werd duidelijk dat deze dagen meer hadden gebracht dan alleen opgeknapte trappen en hekwerk. De jongeren kwamen om te helpen, maar ontvingen zelf minstens zoveel. Erik vatte het gevoel van de groep samen: “Vol van hoop en dankbaarheid. Loïc zit in ons hart, samen met de vele betrokkenen.” Ook de gemeente van Alès bleef achter met nieuwe moed en verbondenheid. De aanwezigheid van de jongeren gaf nieuwe energie om verder te bouwen aan een kerk die open wil zijn voor haar omgeving.

Misschien is dat ook de vraag die deze week aan ons stelt: voor wie mogen wij aanwezig zijn? Niet iedereen kan een week naar Frankrijk reizen, maar iedereen kan tijd maken, luisteren of een deur openen voor iemand die op zijn pad komt. Want onderweg met Jezus ontdekken we steeds opnieuw: wie zichzelf geeft, ontvangt vaak meer dan hij had verwacht. Hij verbindt mensen over grenzen heen.

Dit artikel is gepubliceerd in het Friesch Dagblad