Jan en Wilma van Doleweerd

De ontmoeting van een vader met de Vader

Het verhaal van pastor Jorge in Medellín

Vroeg in de ochtend reizen Henri Krooneman en ik, samen met onze gids en tolk Wilma van Doleweerd, naar een van de invasiewijken van Medellín, Colombia. Een plek waar het leven zich afspeelt op de rafelranden van de stad, waar vluchtelingen en migranten hun toevlucht zoeken. Vanuit de kabelbaan ontvouwt zich een overweldigend panorama: kleurrijke huizen tegen groene bergwanden, muziek die vanuit de wijken omhoog kringelt, een stad die bruist én zucht tegelijk. Je proeft de schoonheid, maar ook de spanning. Hier leven mensen midden in een wereld vol zorgen.

Een roeping met een prijs

Boven worden we gastvrij ontvangen door pastor Jorge en zijn vrouw Saudith, samen met hun kinderen Julian (8) en Maité (3). Inmiddels wonen ze bijna drie jaar in de wijk Brisas, in een kleine woning met daaraan vast de kerkzaal waarin Jorge preekt.

Jorge vertelt hoe hij Gods roeping ervoer om naar Medellín te gaan: verder studeren, de Bijbel dieper leren kennen en dienstbaar zijn in deze wijk. “Ik ben dankbaar dat ik mag studeren,” zegt hij zacht, “maar ik wist niet dat het deze prijs had.”
Voor Saudith, zelf opgegroeid in een context van geweld, voelt de verhuizing alsof ze opnieuw een duistere vallei binnenstapt. De veiligheid van het platteland maakt plaats voor een wijk waar bendes de dienst uitmaken en waar je voortdurend alert moet zijn, zeker met jonge kinderen.

Schaduw over een kinderleven

Voor Julian is de overgang groot. Zijn ouders doen hun best hem voor te bereiden op de nieuwe omgeving en hem bewust te maken van de gevaren. Hij maakt gelukkig nieuwe vrienden, maar wanneer hij op straat of op school een nieuw woord hoort, vraagt hij thuis eerst wat het betekent. Veel van zijn vriendjes groeien op in gezinnen waar alcohol- en drugsverslaving aanwezig zijn. “Maar je kunt een kind niet opsluiten,” zegt Saudith. Daarom proberen ze Julian toe te rusten om juist hier een licht te zijn in een donkere omgeving.

Julian, ooit vrij buitenspelend op het platteland, worstelt zichtbaar met de nieuwe werkelijkheid. Zijn gedrag verandert, school wordt moeilijker, en zijn ouders zoeken naar manieren om hem hierin te begeleiden. “Elke ochtend bidden we voor een engelenwacht van God om onze kinderen heen,” vertelt Jorge.

Julian, de zoon van Jorge en Saudith

“Ik ben dankbaar dat ik mag studeren, maar ik wist niet dat het deze prijs had.”

Jorge, samen met zijn dochter

Leven onder het oog van de bende

In deze wijk bepaalt een bendeleider het ritme van het dagelijks leven. Onrecht is hier geen uitzondering maar een patroon. De kerk wordt voorlopig met rust gelaten, maar zodra de leiders merken dat er welvaart ontstaat, weten ze de weg naar de voordeur te vinden. Gemeenteleden worden geconfronteerd met misbruik van macht, verslaving en geweld.

Voor de deur van de pastorie vergaderen regelmatig bendeleden: rokend, pratend, soms drugs gebruikend. Buiten spelen is daardoor bijna onmogelijk. Toch probeert Jorge iets op te bouwen met de mannen die de wijk in hun greep houden. “Ik stel mijn hart voor hen open,” zegt hij eenvoudig. “Ze respecteren me, maar blijven gesloten.” Inmiddels heeft hij zóveel relatie opgebouwd dat hij soms naar buiten gaat met de vraag of ze iets verderop willen roken, en opvallend genoeg: ze luisteren.

Waar een vader de Vader ontmoet

Dan vertelt Jorge over het moment dat alles voor hem verandert. Op het platteland kent hij vooral de rechtvaardigheid van God: de heiligheid, de ernst van de zonde, de angst voor straf. Maar wanneer Julians gedrag begint te ontsporen, staat Jorge voor een keuze: moet hij streng zijn? Of zijn kind juist vasthouden, liefhebben, beschermen?

Na een moeilijke dag op school besloot hij zijn zoon niet te corrigeren, maar te omarmen. Gewoon. Zonder voorwaarden.
“Precies op dat moment,” zegt Jorge, zichtbaar geëmotioneerd, “volgde ik een college over Gods vaderlijke liefde. Het was alsof God mij liet zien: zó kom Ik ook naar jou toe. Niet met straf, maar met liefde. Ik huil niet omdat het zwaar is, ik huil omdat ik Gods liefde heb geproefd.”

Het is een moment van genade, midden in een wijk waar angst en onrecht dagelijks aanwezig zijn. In het leven van deze vader wordt iets zichtbaar van het Vaderhart van God. Ik moet denken aan Psalm 103:13: Zoals een vader zich ontfermt over zijn kinderen, zo ontfermt de HEERE Zich over wie Hem vrezen.

Dit getuigenis deelt hij ook met zijn gemeente: dat het leven met God offers vraagt, soms grote. Maar ook dat Gods liefde geen theoretisch begrip is, maar de armen van een Vader die je optilt als je valt, die je omarmt wanneer je in een donkere wijk woont, die met je meegaat op de steilste paden. Hij heeft ons geschapen met een doel en nodigt ons uit om tot Zijn eer te leven.

Pastor Jorge:

“Ik huil niet omdat het zwaar is, maar omdat ik Gods liefde heb geproefd.”

Een glimp van Gods nabijheid

We eten met het gezin in hun eenvoudige huis, met een prachtig uitzicht over de stad. Het gezin heeft het financieel zwaar; als voorganger in deze wijk is het lastig om rond te komen. Saudith probeert bij te verdienen met handwerk en de verkoop van eten.

Op de terugweg lopen we met Jorge door smalle paadjes die toeristen nooit zouden vinden. Het ruikt naar eten, naar bloemen, naar verbrand plastic. Kinderen spelen op blote voeten tussen het afval en vrolijke muziek klinkt overal. Het leven is hier rauw, maar niet zonder hoop.

En terwijl we afscheid nemen, denk ik: misschien wordt Gods liefde juist hier zichtbaar. In deze kwetsbare werkelijkheid. Waar een vader de Vader ontmoet — en ontdekt dat God hem al die tijd heeft vastgehouden.

Dit verhaal is geschreven door Annemarie de Kleuver, medewerker communicatie bij de GZB, die samen met Henri Krooneman naar Colombia reisde.